De Limburgse gemeenten staan onder grote druk om geschikte woningen te vinden voor gezinnen van statushouders met veel kinderen. Ook wachtten nog achttien gezinnen, ieder met zeven personen of meer, op een passende woning. In Weert is er wel een oplossing gevonden voor Qasim Sid en Dhaahin Madoobe, die met hun vijftien kinderen in een voormalige woongroepwoning zijn gehuisvest.
Twee woningen samengevoegd tot één thuis
Qasim Sid en Dhaahin Madoobe wonen officieel in twee samengevoegde woningen van elk honderd vierkante meter. Deze huizen waren oorspronkelijk bedoeld voor mensen met een beperking, maar boden uitkomst voor het grote gezin. Ondanks de ruime opzet was het met vijftien kinderen vaak passen en meten om voldoende leefruimte te creëren.
Qasim vertelt dat de situatie inmiddels beter te overzien is. “Toen iedereen nog thuis woonde, stonden er stapelbedden in drie van de zeven slaapkamers. Nu zijn vijf kinderen uit huis en dat geeft meer ruimte,” legt hij uit. Klagen doet hij niet: “Het is hier best wel comfortabel wonen geweest.”
Een bijzonder verhaal van huisvesting en integratie
Het gezin Sid kwam in 2010 vanuit Somalië naar Nederland. Samen met hun toen twaalf kinderen verbleven zij anderhalf jaar in een asielzoekerscentrum in Winterswijk. Uiteindelijk vond het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) een woning voor hen in Weert, waar zij een nieuw bestaan konden opbouwen.
Door een ontbrekende muur werd het voormalige woongroepgebouw omgevormd tot een geschikte woning. “Met alle kinderen was het best wel druk,” vertelt Qasim glimlachend. Vooral de ochtend- en avondspits vroegen veel inzet van de oudere zussen, die hun jongere broers en zussen hielpen. Inmiddels wonen vijf kinderen op zichzelf, maar de band binnen de familie blijft hecht. Dochter Faadhumo benadrukt: “We zijn nog vaak bij elkaar; het voelt alsof ze nooit zijn weggegaan.”
Schaarste en creatieve oplossingen
Woningen die geschikt zijn voor zulke grote gezinnen zijn schaars in Limburg. Uit cijfers van de provincie blijkt dat gezinnen met meer dan zeven personen vaak lang moeten wachten op een geschikte woning. Op 1 oktober stonden achttien van deze grote gezinnen nog op de wachtlijst.
Sinds 2020 hebben 107 gezinnen een woning gekregen, maar vaak zijn daarvoor creatieve aanpassingen nodig. Gemeenten werken samen met woningcorporaties zoals Wonen Limburg om oplossingen te vinden. Zo worden woningen soms samengevoegd of uitgebreid om voldoende ruimte te bieden. “Gemeenten voegen soms twee woningen samen of verbouwen bestaande huizen,” zegt een woordvoerder van de provincie. Daarbij wordt gebruikgemaakt van een subsidieregeling van de rijksoverheid, die helpt bij aanpassingen voor grote gezinnen.
Onzekerheid over de toekomst
Voor de familie Sid is de toekomst nog onzeker. Wonen Limburg overweegt om de oorspronkelijke scheidingsmuur tussen de woningen terug te plaatsen. Dit zou kunnen betekenen dat het gezin moet verhuizen of zich moet opsplitsen. Faadhumo maakt zich vooral zorgen om de jongere kinderen, die hechten aan hun school en vriendjes in de buurt.
“Als we ons over de twee huizen moeten verdelen, is dat een optie, maar verhuizen zou erg vervelend zijn,” legt ze uit. Het gezin voelt zich verbonden met de buurt en heeft zich hier goed geïntegreerd. Faadhumo, die hbo-verpleegkunde studeert, prijst de inzet van haar ouders: ondanks de grote zorg voor hun kinderen, staan zij open voor maatschappelijke betrokkenheid.
Zo werd er zelfs voorgesteld dat zij kinderen uit problematische gezinnen zouden opvangen. Daarover zegt moeder Dhaahin lachend: “Daar hebben mijn ouders vriendelijk voor bedankt, genoeg is genoeg.”
