Babette van Veen (58) heeft de afgelopen maanden geprobeerd haar leven zoveel mogelijk normaal te laten verlopen. Voor de buitenwereld bleef zij de bekende actrice, moeder en iemand die altijd haar schouders eronder zet.
Achter deze kalme uitstraling speelde echter meer af dan men kon zien, zo maakte zij deze week openhartig duidelijk in een interview met het tijdschrift Weekend.
Een jaar vol verlies en emotionele impact
Het jaar begon voor Van Veen zwaar door het plotselinge overlijden van haar ex-partner Bas Westerweel. In mei werd bekend dat Westerweel, op 15 mei 2026, onverwachts in zijn slaap overleed. Hij werd levenloos aangetroffen in zijn appartement in Enschede.
Voor Babette betekende dit niet alleen het verlies van een bekende Nederlander, maar vooral het wegvallen van iemand met wie zij jarenlang haar leven deelde. Samen kregen zij twee zonen, Silvijn en Sebastiaan, waardoor de klap van het verlies extra gecompliceerd werd door de gezinsband.
Bas Westerweel: een bekend gezicht
Westerweel was jarenlang een vertrouwd gezicht op de Nederlandse radio en televisie. Hij werd bij het grote publiek bekend door programma’s als Toppop, Het Klokhuis, De sleutels van Fort Boyard en het Schooltv-weekjournaal. Ook was hij een periode te zien bij Koffietijd, naast Loretta Schrijver.
Niet alleen zijn televisiecarrière maar ook zijn privéleven kwam regelmatig in het nieuws. Bas en Babette waren van 1998 tot 2010 getrouwd. Uit een eerder huwelijk had Westerweel al twee kinderen, wat resulteerde in een groot samengesteld gezin dat nu achterblijft na zijn overlijden.
Omgaan met verlies als moeder
Na het overlijden van Westerweel liet Van Veen eerder via een bericht weten hoeveel steun zij voelde. Ze gaf aan dat ze overspoeld werd door liefdevolle reacties, wat haar hielp in deze moeilijke periode. Vooral omdat haar prioriteit lag bij het opvangen van haar kinderen en het draaiende houden van het thuisfront.
Van Veen gaf destijds ook aan dat ze wellicht op een later moment meer zou delen. Op dat moment stond er voor haar echter maar één ding centraal: er zijn voor haar zonen Silvijn en Sebastiaan. Die houding typeert haar: eerst zorgen voor anderen, dan pas ruimte nemen voor haar eigen gevoelens.
Signalen van het lichaam
Toch bleek deze ‘sterk zijn’-houding haar tol te eisen. Eind augustus vertelde Van Veen in een interview met VROUW dat ze ’s nachts haar kaken zo hard op elkaar klemde, dat een wortel van een kroon afbrak.
“Overdag kun je jezelf bijeenrapen, dan is er controle,” legde ze uit. “Maar ’s nachts niet.”
Het gevolg was een bezoek aan de tandarts en kaakchirurg, en veel geregel. Dergelijke signalen tonen aan dat haar onderbewustzijn haar al langer probeerde te waarschuwen.
Ook fysieke klachten stapelden zich op
Alsof de problemen met haar kaak nog niet genoeg waren, kreeg Van Veen vervolgens ook te maken met ernstige rugklachten. Ze vertelde dat ze opeens niet meer voor- of achteruit kon. Volgens haar past dit in een terugkerend patroon: grenzen stellen vindt ze lastig.
Dit is herkenbaar voor veel mensen die de rol van ‘veilige haven’ voor hun gezin willen vervullen. Van Veen gaf aan dat ze er vooral voor haar kinderen wil zijn, zelfs als ze zich zelf niet goed voelt. Maar die zorg kost veel energie, en op een gegeven moment was haar energie volledig op.
Ziekenhuisopname en paniekmoment
In het gesprek met Weekend vertelt Van Veen dat haar situatie uiteindelijk ernstiger werd. Ze werd in het ziekenhuis opgenomen en moest direct door naar de radioloog voor foto’s. “Er was echt een soort paniek,” beschrijft ze dat moment, waarmee duidelijk werd hoe ernstig de situatie werd ingeschat.
Deze gebeurtenis zette haar plotseling in een andere realiteit: van ‘even volhouden’ naar ‘nu moet er direct onderzocht worden wat er aan de hand is’. Die omslag maakte diepe indruk op haar, omdat zij toen pas werkelijk besefte hoeveel zij al die tijd had weggestopt.
Een wake-upcall en nieuwe voornemens
Van Veen noemt deze gebeurtenis een enorme wake-upcall. Ze beschrijft dat zij op dat moment bijna een afspraak met zichzelf maakte: als er een kans is dat het goedkomt, wil zij dingen anders gaan doen en beter voor zichzelf zorgen. “Dit gaat gewoon niet meer,” zegt ze, waarbij haar woorden vooral de schrik en het realisme weerspiegelen.
Veel mensen herkennen volgens haar het moment waarop het lichaam je dwingt om te stoppen en je pas dan inziet dat het zo niet langer kan. In haar geval leidde dit tot een bewuste keuze om het rustiger aan te doen en minder werk te accepteren.
De zoektocht naar balans
Van Veen legt uit dat ‘altijd maar doorgaan’ bijna een tweede natuur is geworden. Niet omdat het van anderen moet, maar omdat ze zichzelf zo heeft getraind. Ze noemt het proces dan ook een “ongoing thing”: telkens opnieuw leren haar grenzen te respecteren en niet automatisch over die grenzen heen te gaan.
Dit leerproces kost tijd. Door er openlijk over te praten, wil Van Veen het onderwerp bespreekbaar maken, zonder dat het zwaar of afstandelijk wordt. Ze laat zien dat het belangrijk is om signalen van het lichaam serieus te nemen en op tijd hulp te vragen.
Een herkenbaar verhaal voor velen
Het verhaal van Babette van Veen raakt aan een breder thema dat veel mensen treft: rouw, stress en het in stilte blijven doorgaan. Zeker wanneer je sterk wilt blijven voor kinderen of familie, kan het lichaam plotseling het woord nemen en je tot stilstand dwingen.
Of men Van Veen nu kent uit Goede Tijden, Slechte Tijden of als bekende Nederlander die af en toe in interviews verschijnt, haar openhartigheid zet aan tot nadenken. Niet over roem, maar over het tijdig stellen van grenzen, het bewaken van de eigen gezondheid en het belang van op tijd om hulp vragen.
Babette van Veen laat zien hoe dun de lijn is tussen blijven volhouden en uiteindelijk omvallen. Haar relaas is zowel persoonlijk als herkenbaar: soms zegt het hoofd ‘het gaat wel’, terwijl het lichaam al weken ‘stop’ roept.
