Jegor Chamrai, bekend van het programma Over Mijn Lijk, heeft recent openhartig gesproken over het overlijden van mede-deelnemer Eva. In een interview met Shownieuws deelde hij hoe dit verlies hem raakt en welke impact het heeft op zijn eigen kijk op het leven. Via Instagram gaf Jegor zijn volgers een persoonlijke inkijk in zijn gevoelens, waarbij hij zowel zijn verdriet als zijn vastberadenheid benadrukte.
Scroll om verder te lezen.
In zijn Instagram-story plaatste Jegor een foto van zichzelf, vergezeld van een indringende boodschap: “Een start van de week, veel slecht nieuws gehoord van andere jongvolwassenen met kanker.” Hiermee verwees hij naar Eva’s overlijden, een gebeurtenis die diepe indruk op hem maakte. Hij schreef verder: “Mijn eigen MRI-scan is in januari. Toch wel een klap gehad van dit nieuws.”
Ondanks het verdriet blijft Jegor vechten voor een zo volwaardig mogelijk leven. Hij liet ook een hoopvolle boodschap achter: “Tegelijkertijd wel vastberaden om het volle uit het leven te halen!” Deze woorden weerspiegelen zijn veerkracht en de kracht die hij put uit de kleine momenten.
Bijzonder project voor zijn zoon
Naast het verwerken van verdriet richt Jegor zich op een waardevol project voor zijn zoontje Lev. In een eerder gesprek met Shownieuws vertelde hij: “Eén van de dingen die ik heel graag wil afmaken; ik ben bezig met een boek voor Lev, mijn zoon.” Dit boek is een persoonlijk document dat herinneringen en levenslessen moet vastleggen. Jegor legt uit: “Hoe mooi is het wel niet als je een boek kan achterlaten voor als je er niet meer bent.”
Het idee kwam voort uit zijn eigen ervaringen. Jegor verloor zijn vader en mist de mogelijkheid om via woorden of beelden contact te houden met hem. “Ik zou het zo goud vinden,” voegde hij toe. Om het portret compleet te maken, combineert Jegor zijn boek met beelden uit het programma Over Mijn Lijk en persoonlijke foto’s. Daarmee wil hij zijn zoon een blijvend en dierbaar document nalaten.
Bekijk de beelden hier:
Hoop, kracht en nalatenschap
Jegor’s verhaal raakt niet alleen door zijn openheid over verdriet en verlies, maar ook door zijn vastberadenheid om zijn tijd hier zo waardevol mogelijk in te vullen. Het project voor zijn zoon is een tastbaar voorbeeld van hoe hij betekenis geeft aan zijn leven, ondanks de onzekerheden die zijn ziekte met zich meebrengt. Zijn woorden en daden blijven inspireren, zowel binnen als buiten het programma.
