Andrea Lagerweij, een 70-jarige vrouw uit Baarn, woonde 37 jaar met veel zorg en liefde in haar huurwoning. Toen ze eind vorig jaar besloot haar huur op te zeggen vanwege de onbetaalbare woonlasten, kreeg ze te maken met een onverwachte eis. Ze moest haar hele woning volledig kaal opleveren, tot in het kleinste detail.
Dat betekende niet alleen het verwijderen van behang en vloeren, maar zelfs het weghalen van vensterbanken en inbouwkasten. Voor Andrea voelde dit niet alleen als een onredelijke last, maar ook als een vorm van machtsmisbruik door de verhuurder.
Onverwachte en strenge opleveringseisen
De dag voor de sleuteloverdracht, in december, kreeg Andrea te horen dat ze naast het strippen van haar woning ook alle deuren en ramen grondig moest schoonmaken. Dat terwijl er een week later een aannemer zou beginnen met een complete renovatie van de badkamer, keuken en wc.
Voor haar was het onbegrijpelijk dat zulke eisen werden opgelegd, omdat deze werkzaamheden volledig overbodig zouden blijken. Andrea zag de aanpak van haar verhuurder als een bewijs van kil zakelijk handelen, zonder oog voor de menselijke kant.
Strijd tegen absurde eisen
In haar relaas vertelt Andrea hoe de lijst met eisen bleef groeien. Niet alleen vloeren en behang moesten verdwijnen, ook plafonds en muren moesten opnieuw gewit worden. Alles moest tot op de kale basis worden teruggebracht.
Voor haar leek dit eerder op een vernedering dan op een noodzakelijke procedure. Ze spreekt nog steeds met hoorbare woede over de manier waarop haar jarenlang onderhouden woning werd behandeld alsof het niets meer waard was.
Het drama in de tuin
De situatie werd nog schrijnender toen de tuin aan de beurt kwam. Andrea kreeg van haar verhuurder de bizarre opdracht om twee gezonde bomen te verwijderen: een esdoorn van dertig jaar oud en een plataan van vijfentwintig jaar oud.
Hiervoor had ze uiteraard een kapvergunning nodig, maar die kreeg ze niet. Toch werd er van haar verwacht dat ze deze klus stiekem in de nacht zou uitvoeren. Dit advies voelde voor haar als een absurd en onmenselijk verzoek, dat volledig voorbijging aan regels en natuurbehoud.
Financiële druk
De zware omstandigheden dwongen Andrea om hulp in te roepen van haar twee zoons. Samen werkten ze dagenlang om het huis leeg te maken, waarbij de kosten uiteindelijk opliepen tot 2000 euro.
Haar zoons moesten vrij nemen van hun werk, waardoor andere klussen in haar nieuwe woning bleven liggen. Lampen werden niet opgehangen en meubels bleven half opgebouwd. Het hele proces drukte niet alleen zwaar op haar gezondheid, maar legde ook een enorme last op haar familie.
Onmacht tegenover verhuurder
Het verhaal van Andrea laat zien hoe een huurder soms volledig machteloos kan staan tegenover strenge en eenzijdige eisen. Terwijl zij na tientallen jaren trouwe bewoning enkel een waardige afsluiting van haar tijd in het huis wilde, werd ze geconfronteerd met opdrachten die ver buiten redelijkheid gingen. Voor haar was dit geen gewone verhuizing meer, maar een strijd tegen een systeem zonder empathie.
