Georgia-Leigh Gardiner kreeg de diagnose waar niemand op voorbereid is: ongeneeslijke maagkanker. Je leest dit terwijl je misschien denkt dat zoiets alleen anderen overkomt. Georgia is pas 28 jaar oud, moeder van een peuter en boordevol leven. Toch kreeg ze te horen dat ze nog maar twaalf maanden heeft. Niet omdat haar ziekte onmogelijk vroeg te ontdekken was, maar omdat ze keer op keer werd weggestuurd met maagtabletten. Haar verhaal laat zien hoe dodelijk het kan zijn als klachten worden gebagatelliseerd.
De eerste signalen doken al in de zomer van vorig jaar op. Je kunt je voorstellen hoe het voelt om ineens nauwelijks meer te kunnen eten, misselijk te zijn en je futloos te voelen. Georgia kampte met intense buikkrampen en wendde zich tot haar huisarts. Die schreef haar lansoprazol voor – een maagzuurremmer – en wuifde haar symptomen weg als onschuldige reflux.
Toch verslechterde haar toestand snel. Ze viel twintig kilo af in een paar maanden, kreeg amper voedsel binnen en voelde zich steeds zwakker worden. Georgia bleef terugkomen bij de huisarts, keer op keer. In totaal bezocht ze de praktijk negen keer, maar kreeg nooit verder onderzoek. “Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd,” vertelt ze aan Daily Mail. Haar klachten werden niet serieus genomen, hoe vaak ze ook terugkwam.
Doorbraak, maar veel te laat
Pas toen Georgia bijna geen energie meer had, kwam er beweging in het proces. Ze werd doorgestuurd naar een zogenaamd ‘niet-specifiek symptomen-traject’, bedoeld voor mensen met onverklaarbare gezondheidsproblemen. Daar kreeg ze eindelijk een endoscopie, een kijkonderzoek via de keel. Het was vrijdag de dertiende juni toen ze met haar verloofde het St. James’s University Hospital binnenstapte voor de uitslag. Wat ze daar hoorden, veranderde alles.
Georgia heeft linitis plastica, een zeldzame vorm van maagkanker die razendsnel om zich heen grijpt. De artsen ontdekten dat de kanker zich al had verspreid naar haar lymfeklieren en andere organen. “In die kamer stortte mijn hele wereld in,” zegt Georgia. Wat een behandelbare kwaal leek, bleek een dodelijke ziekte in vergevorderd stadium te zijn.
Jong moeder en ongeneeslijk ziek
De diagnose sloeg alles onder haar vandaan. Georgia is ziek in stadium 4, wat betekent dat genezing niet meer mogelijk is. Ze kreeg te horen dat ze nog hooguit twaalf maanden heeft. Haar eerste gedachte ging direct naar haar zoontje van twee, Arlo. “Hoe kan dit gebeuren terwijl ik een kindje van twee heb?” vroeg ze zich wanhopig af.
Toch blijft Georgia strijdvaardig. Binnenkort start ze met chemotherapie. Dat kan de ziekte mogelijk vertragen, maar genezing is uitgesloten. Op haar GoFundMe-pagina schrijft ze: “Ik ben jong, ik ben gezond, afgezien van het gewichtsverlies, en ik zit vol vechtlust.” Ze wil zoveel mogelijk tijd winnen, juist voor haar zoon.
Frustratie over de gebrekkige zorg
Wat je het meest raakt in haar verhaal, is de manier waarop ze keer op keer niet serieus werd genomen. “Ik kreeg telkens maar te horen dat het om brandend maagzuur ging,” zegt Georgia.
Ze bleef aandringen, bleef terugkomen, maar kreeg steeds weer dezelfde boodschap. Pas toen het te laat was, werden haar klachten serieus genomen. “Ik dacht dat ik onaantastbaar was,” vertelt ze. “Nooit gedacht dat ik op deze leeftijd met kanker te maken zou krijgen.”
And suffers…'suddenly'😪💔
*Georgia-Leigh Gardiner-28-UK
*After doctors dismissed her Stomach Symptoms as Heartburn since January 2025…
*June 13, 2025: Tragically, Georgia was diagnosed with an aggressive incurable Stomach Cancer, Linitus Plastica.
*“In that room, my whole… pic.twitter.com/4TIQ8lsVU0— cheri maday (@resilient333) June 27, 2025
Trouwen terwijl het nog kan
De toekomst is onzeker, maar Georgia en haar verloofde willen niets onbenut laten. Hun trouwplannen waren ooit bedoeld voor over een paar jaar, maar die zijn nu naar voren gehaald. “We weten niet of ik er dan nog ben,” zegt ze. Daarom willen ze hun liefde nu vieren, zolang het nog kan. Geen uitstel meer, want het leven dwingt hen om alles naar voren te halen.
Georgia is niet van plan zich zonder meer neer te leggen bij de situatie. “Ik ga nu op elke mogelijke manier proberen dit te bevechten,” zegt ze. Met die houding probeert ze niet alleen voor zichzelf te vechten, maar ook voor erkenning van andere jonge vrouwen met klachten die te snel worden weggewuifd.
