Het vertrouwen in de politiek lijkt bij Nasrien uit Rotterdam volledig verdwenen. Premier Dick Schoof beloofde dat alle Nederlanders er volgend jaar op vooruit zouden gaan, maar voor alleenstaande ouders in de bijstand blijkt die belofte een wassen neus. Het Nibud concludeert dat de koopkracht voor deze groep nauwelijks of helemaal niet stijgt. Voor Nasrien, moeder van vier kinderen en afhankelijk van een uitkering, betekent dit opnieuw een jaar van financiƫle onzekerheid.
Premier Dick Schoof schilderde tijdens zijn presentatie een rooskleurig beeld voor de toekomst, maar de cijfers vertellen een ander verhaal. Volgens berekeningen van het Nibud profiteren alleenstaande ouders in de bijstand met Ć©Ć©n of twee kinderen tot 18 jaar niet van de beloofde koopkrachtstijging. Werkenden met een inkomen tot ā¬50.000 per jaar moeten zelfs 0,9 procent inleveren. Voor mensen als Nasrien, die al jarenlang onder de armoedegrens leven, zijn deze cijfers een harde klap.
Dagelijkse kosten blijven stijgen
Nasrien, wonend in de Rotterdamse wijk Crooswijk, voedt haar vier kinderen alleen op. Twee van hen zijn jonger dan 18 jaar, waardoor ze nog recht heeft op een kindgebonden budget. “Dat extra bedrag helpt iets, maar de hogere basispremie van de zorgverzekering en de almaar stijgende dagelijkse kosten maken het onmogelijk om vooruit te komen,” vertelt ze. “Onder de streep houd ik gewoon minder over.”
Volgens Nasrien is het patroon duidelijk: āDe rijken worden rijker en de armen worden armer.ā Haar hoop op het nieuwe kabinet is inmiddels vervlogen. āWij hadden verwacht dat er eindelijk wat vooruitgang zou komen. Maar we weten nu dat dat er niet in zit.ā
Verleden vol armoede
Nasrienās situatie is niet nieuw. Anderhalf jaar geleden deelde ze haar verhaal op televisie, waar ze vertelde dat ze geen geld had om deodorant te kopen. “Je wilt niet stinken, maar wat moet ik doen?” vroeg ze destijds emotioneel. Haar uitspraak leverde destijds gemengde reacties op, met veel kritiek vanuit het publiek. Ondanks de aandacht is haar situatie sindsdien nauwelijks verbeterd.
Nasrien leeft naar eigen zeggen al ruim 25 jaar onder de armoedegrens. Haar auto-immuunziekte maakt het werken lastig, legt ze uit. Haar volwassen kinderen, Miya en Zakariyya, dragen evenmin bij aan het gezinsinkomen. “Ik probeer het hoofd boven water te houden, maar het voelt alsof we iedere keer weer een stap terug moeten doen.”
Realiteit van armoede
De frustratie in het gezin is groot. Voor veel Nederlanders zijn de economische beloften van het kabinet een bron van hoop, maar voor mensen zoals Nasrien betekenen ze opnieuw een jaar van teleurstelling. “De kloof tussen arm en rijk wordt alleen maar groter,” concludeert ze met een zucht. “Er is geen vooruitgang, alleen maar meer zorgen.”
Wat vind jij van deze situatie? Laat het ons weten in de reacties op Facebook.
