Wat ooit gold als een rustgevende wandeling door het buitengebied, verandert voor jou als boer steeds vaker in frustratie. Het lijkt alsof sommige wandelaars hun verantwoordelijkheidsgevoel verliezen zodra ze het asfalt op stappen. Steeds vaker merk je dat ze zich niets aantrekken van andere weggebruikers. Jij hebt de situatie niet alleen moeten meemaken, maar besloot ‘m ook vast te leggen op camera.
Je rijdt met je tractor over een smalle plattelandsweg en moet noodgedwongen in de remmen wanneer je opnieuw wordt geconfronteerd met een groep wandelaars die met z’n drieën naast elkaar lopen. Ze kijken niet op of om en lijken zich niet bewust van het verkeer achter hen. Wanneer je claxonneert, reageren ze verontwaardigd. Alsof jij degene bent die hen stoort. Die houding is volgens jou tekenend voor een groeiend probleem.
Loslopende honden en lak aan verkeersregels
Niet alleen het blokkeer-gedrag ergert je, maar ook het feit dat honden op gevaarlijke plekken vaak los lopen. Op stukken weg waar geen trottoir is en auto’s, trekkers en fietsers passeren, zou je verwachten dat mensen hun hond aanlijnen. Toch gebeurt dat niet. “Ze zeggen dan: hij doet niks, hoor,” vertel je. Maar voor jou draait het niet om de intenties van het dier, maar om verkeersveiligheid.
Natuur is van iedereen
Wat je het meest verbaast, is de vanzelfsprekendheid waarmee wandelaars verwachten dat iedereen zich aanpast aan hun tempo. Je hoort uitspraken als: “Wij zijn lekker aan het genieten, dus jij kunt best even wachten.” Met dat soort uitspraken lijkt elke vorm van wederzijds respect zoek. Het gaat niet om wandelen an sich, maar om gedrag dat je als asociaal ervaart. Het komt zelfs voor dat mensen midden op een weg picknicken, zonder te wijken voor naderend verkeer.
Frustratie groeit onder boeren
Je staat niet alleen in deze ergernis. Ook andere boeren en dorpsbewoners klagen steeds vaker over asociaal gedrag van recreanten. Fietsers en wandelaars worden als ‘heersers van de weg’ gezien.
– Tekst gaat verder onder de video –
Terwijl jij gewoon je werk wilt doen of onderweg bent naar huis, moet je continu rekening houden met mensen die weigeren opzij te gaan. “Ik heb een keer vijf minuten moeten wachten tot een groep wandelaars eindelijk de berm in stapte,” zeg je. “En toen keken ze me ook nog vuil aan.”
Oproep tot wederzijds respect
Met je camerabeelden wil je geen heksenjacht beginnen, maar wel bewustzijn creëren. Je hoopt dat mensen weer gaan nadenken over hun gedrag. De openbare weg is van iedereen, niet van één groep. Als jij met een brede machine komt aanrijden, heb je letterlijk geen andere keus dan dat zij even opzij gaan. Het gaat niet om recht of ongelijk, maar om samenleven.
Simpele handeling maakt het verschil
Je vraagt geen wonderen. Een simpele stap naar de berm of even de hond aanlijnen zou al enorm helpen. Het gaat jou niet om het verbieden van wandelen of fietsen op het platteland, maar om het terugvinden van wederzijds respect. Dat is wat er ontbreekt. “Iedereen wil genieten van de natuur, maar dan moeten we wel samen rekening met elkaar houden.”
