De familie Bauer maakt een ingrijpende en emotionele periode door. Oma Wies, de moeder van zanger Frans Bauer en grootmoeder van Christiaan Bauer, is vanwege vergevorderde dementie onlangs verhuisd naar een verzorgingstehuis. Zelfstandig wonen bleek niet langer veilig. Voor kleinzoon Christiaan is het een moeilijke fase, vol verdriet, liefde en het loslaten van wie zijn oma ooit was. Toch blijft hij haar trouw bezoeken, met een warme blik op wat nog overblijft.
Moeilijke keuze
Frans Bauer vertelde eerder aan weekblad Privé over de pijnlijke beslissing om zijn moeder te laten verhuizen. De zanger zag hoe haar vergeetachtigheid steeds vaker gevaarlijke situaties veroorzaakte. “Mijn moeder lijdt aan dementie en begon de laatste tijd steeds vaker dingen te vergeten.
Zo liet ze regelmatig haar sleutels liggen of ging ze wandelen zonder dat wij wisten waarheen. Dat werd gevaarlijk en daarom hebben we uiteindelijk die beslissing genomen.” Voor haar veiligheid was ingrijpen onvermijdelijk, ook al deed het hem zichtbaar veel pijn.
Christiaan vindt houvast in dagelijkse bezoeken
Voor Christiaan is het een intensieve tijd waarin emoties elkaar afwisselen. Hij ziet hoe zijn oma verandert door haar ziekte, maar weigert de band met haar te laten verdwijnen. “Het is niet leuk om te zien dat mijn oma door haar ziekte vergeetachtig is.
Maar het doet me wel goed om te zien dat ze in het verzorgingstehuis goed wordt verzorgd en daar ook de zorg krijgt die ze nodig heeft.” Vrijwel elke dag zoekt hij haar op. De nabijheid van het verzorgingstehuis, dat vlak achter hun straat ligt, maakt het mogelijk om dat ritueel vol te houden.
Herkenning die soms vervaagt
Een van de meest pijnlijke aspecten van dementie is het moment waarop herkenning verdwijnt. Christiaan ervaart dat soms op onverwachte momenten. “Dat oma me soms niet herkent, is wel lastig. Het ene moment weet ze wel wie je bent en het andere moment niet.”
Toch laat hij zich er niet door ontmoedigen. Hij klampt zich vast aan de korte momenten waarop ze zijn gezicht herkent. In die seconden voelt hij hun oude band weer even terug. De gedachte dat ze zich veilig voelt waar ze nu woont, geeft hem kracht.
Nieuwe lichtpuntjes in het verzorgingstehuis
Ondanks de moeilijke realiteit probeert de familie te focussen op de positieve momenten. Wies voelt zich inmiddels thuis in haar nieuwe omgeving. Ze zingt mee met het koor, neemt deel aan activiteiten en vindt steun bij bewoners die haar situatie begrijpen.
“Het is altijd een beetje afwachten, maar oma is wel vrolijk, gaat naar het koor en heeft in het verzorgingstehuis vriendinnen die ook allemaal een beetje vergeetachtig zijn,” vertelt Christiaan aan Party. Die momenten van vrolijkheid geven houvast en laten zien dat geluk nog steeds mogelijk is, zelfs als herinneringen vervagen.
Familieband blijft sterker dan ziekte
De familie Bauer staat bekend om haar hechte onderlinge band, en ook nu blijft die kracht zichtbaar. Christiaan kiest er bewust voor zijn oma dagelijks te blijven bezoeken, zelfs als ze hem niet altijd herkent.
Voor hem zijn het geen verloren momenten, maar waardevolle herinneringen in het heden. Zijn trouw en geduld tonen dat liefde niet verdwijnt door ziekte, maar juist dieper wordt. De familie Bauer blijft overeind, gedreven door verbondenheid en respect voor elkaar.
Hoe vind jij dat families met dementie in hun omgeving het best steun kunnen bieden? Praat mee op onze Facebookpagina en deel je mening!
