Ik geloof heilig in de ouderwetse rolverdeling binnen ons gezin. Sommigen noemen het ouderwets, maar voor ons werkt het. Ik zorg voor het inkomen, en mijn vrouw moet thuis blijven om voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Dit was niet altijd het plan.
Vroeger dachten we allebei dat we zouden werken, alles eerlijk delen, en dan ‘s avonds samen het huishouden runnen. Maar de realiteit bleek anders toen onze kinderen eenmaal geboren waren.
Alles wat ik had bedacht over hoe we ons leven zouden organiseren, moest ik overboord gooien toen ik zag hoe goed mijn vrouw was met onze kinderen en hoeveel rust het gaf als zij thuisbleef.
In de loop van de jaren merkten we steeds meer dat deze rolverdeling ons hielp om een stabiele basis te bieden voor onze kinderen. We hebben er lang over gesproken, maar uiteindelijk besefte ik dat mijn vrouw op deze manier haar plek vond.
Ze geniet van het huiselijke, het schema van de kinderen, en de band die ze elke dag met hen kan opbouwen. Voor mij is het juist fijn om de focus volledig op mijn werk te kunnen leggen. Het geeft mij voldoening om voor hen te kunnen zorgen zonder me druk te maken over wie de was heeft gedaan of wat er op tafel komt. Deze balans heeft ons veel rust gebracht.
Natuurlijk horen we vaak genoeg dat we achterhaald zijn, en dat moderne gezinnen alles gelijk verdelen. Ik begrijp die gedachte, maar ik denk dat het belangrijkste is wat werkt voor jou en je gezin.
Niet elk gezin is gebaat bij een gelijke verdeling van taken. Wij hebben deze verdeling gekozen omdat het bij ons past en het voor ons zorgt voor stabiliteit. Ik zou niet willen ruilen met een situatie waarin we allebei werken en constant druk ervaren om alle ballen in de lucht te houden.
Ik ben me bewust van de privileges die dit ons geeft. Mijn vrouw en ik hebben een eenvoudige levensstijl aangenomen om dit te kunnen volhouden. We zijn niet materialistisch ingesteld en genieten van de kleine dingen, zoals samen een film kijken of in het weekend naar het park gaan.
Door een stapje terug te doen qua uitgaven, hebben we een manier gevonden waarop we met één inkomen kunnen rondkomen. Het brengt ons dichter bij elkaar en maakt ons bewuster van wat we echt nodig hebben in het leven.
Mijn vrouw en ik hebben altijd eerlijk met elkaar gesproken over onze keuzes en de impact die dit heeft op ons. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht dat ze misschien ook een carrière wilde, maar telkens opnieuw bevestigde ze dat dit is wat ze wilde.
Ze voelt zich niet onderdrukt, integendeel, ze voelt zich gewaardeerd en gezien in haar rol. Ik respecteer haar enorm voor alles wat ze doet, en ik probeer haar dat elke dag te laten weten. Ik denk dat wederzijds respect de kern is van wat onze rolverdeling succesvol maakt.
Onze kinderen groeien op in een stabiel en liefdevol huis, en dat is uiteindelijk het belangrijkste voor ons. Ze zien een moeder die volledig beschikbaar voor hen is en een vader die hard werkt om dat mogelijk te maken.
Ik hoop dat ze hierdoor leren dat er geen standaard is voor wat een gezin zou moeten zijn, maar dat het erom gaat wat voor hen werkt. Uiteindelijk willen we dat zij zelf keuzes maken die goed voelen, net zoals wij dat hebben gedaan.
Ik denk niet dat deze keuze voor iedereen geschikt is, en dat hoeft ook niet. We leven in een tijd waarin er veel mogelijk is, en dat maakt dat mensen veel meer keuzes hebben. Voor ons betekent dat echter niet dat we die moeten volgen. We hebben onze weg gevonden en zijn daar tevreden mee. Ik hoop dat andere mensen ook hun eigen weg kunnen vinden, zonder zich te laten leiden door wat anderen vinden dat het beste is.
