Voor buitenstaanders lijkt het misschien onbeduidend, maar voor Frans Bauer en Mariska Bauer is het gemis groot. Hun vertrouwde afhaalchinees in Fijnaart sloot de deuren. Dat zorgt voor verdriet en onrust bij het bekende stel. Het ging niet om zomaar eten, maar om herinneringen, gemak en smaken. Jarenlang hoorde dit adres bij hun leven. Het wegvallen ervan laat een leegte achter.
Vast ritme door de jaren
De Chinese keuken vormt al jaren een vast ritme binnen het gezin Bauer. Op vrijdag een loempia, in het weekend een rijsttafel, altijd op dezelfde plek. Het afhaalrestaurant fungeerde als ankerpunt in hun week. Ze wisten precies wat ze konden verwachten. Die zekerheid gaf rust en herkenning. Met de sluiting verdwijnt ook dat vaste moment, waardoor hun vertrouwde routine is doorbroken.
Zoektocht zonder resultaat
Frans vertelde aan Sterren NL dat pogingen tot overname strandden. “Er zijn diverse sollicitaties geweest, maar er is nog geen nieuwe Chinees. En dat is toch wel een probleem.” Mariska herkent dat gemis onmiddellijk. “We hebben nog geen andere Chinees gevonden die net zo lekker kookt. En dat begint nu toch echt vervelend te worden.” Alternatieven overtuigen niet, ondanks herhaald proberen.
Band met een vertrouwde plek
Het verdwijnen raakt aan meer dan smaak alleen. Het gaat om de band met een plek waar jarenlange herkenning ontstond. “Als je ergens jaren vaste klant bent, leer je elkaar kennen,” zegt Frans. “Ze weten wat je lekker vindt, je wordt vriendelijk begroet en het voelt vertrouwd.” Die persoonlijke connectie laat zich moeilijk vervangen. Nieuwe restaurants missen dezelfde sfeer en vanzelfsprekendheid.
Luchtige grap met serieuze kern
Frans benadert het gemis met humor, maar zijn woorden raken een punt. “We moeten nu steeds met de auto naar andere steden. Dat kost benzine, mijn banden slijten sneller, en het is niet echt goed voor het milieu,” zegt hij met een glimlach. Het illustreert de extra moeite voor een simpele maaltijd. Daarna volgt een oproep aan ondernemers. “Zal tijd zijn dat ze de koppen bij elkaar steken.”
Oproep aan ondernemers
Zijn wens klinkt duidelijk en praktisch tegelijk. “We hebben hier echt weer een goede Chinees nodig. Of het nou De Gouden Leeuw is of De Chinese Muur, als er maar eentje komt.” De oproep benadrukt de behoefte in het dorp. Voor bewoners betekent een afhaalchinees meer dan eten alleen. Het is gemak, nabijheid en een sociaal knooppunt binnen het dorpsleven.
Gezondheid tijdelijk op één
Opmerkelijk genoeg stond de Chinese keuken recent even lager op zijn lijst. Afgelopen zomer vertelde Frans dat hij serieus met zijn gezondheid bezig was. Voor zijn theatertour, die in oktober begon, wilde hij fitter zijn. “Gezond eten zou ik eigenlijk het hele jaar moeten doen,” zei hij destijds. “Maar ja, soms laat ik de teugels een beetje vieren. En soms een beetje veel.”
Ritueel blijft belangrijk
Hij sportte intensief met fietsen, krachttraining en lopen. “De Chinees is dan even niet aan de orde.” Toch blijkt het gemis hardnekkig. Het verdwijnen van het vaste adres raakt hem, dieet of niet. Het gaat om ritueel en thuiskomen. Eten fungeert als herkenbaar moment. Dat gevoel laat zich niet eenvoudig vervangen door een ander restaurant verderop.
Dorpsveranderingen voelbaar
Fijnaart is een rustig dorp waar veranderingen snel opvallen. Een gesloten winkel of restaurant voelt groter dan elders. Voor Frans, die dicht bij zijn roots leeft, zijn zulke verschuivingen betekenisvol. “Het hoort gewoon bij het dorpsleven,” zegt hij. “En als iets dat jarenlang zo vertrouwd is ineens verdwijnt, dan mis je dat echt.”
Hoop op nieuwe start
De hoop blijft dat iemand het stokje overneemt. “Er is echt wel vraag,” zegt Mariska. “En het zou mooi zijn als een jonge kok het aandurft om het opnieuw op te starten.” Tot die tijd zoeken ze alternatieven, zonder echte overtuiging. “Misschien moeten we zelf maar leren wokken,” lacht Frans. “Maar eerlijk gezegd: niks smaakt zoals bij onze Chinees.”
Eten als emotie
Het verhaal onderstreept hoe sterk eten met emotie verbonden is. Geuren en smaken dragen herinneringen en tradities. Voor Frans en Mariska belichaamde hun afhaalchinees dat gevoel. Het was vertrouwd, dichtbij en onderdeel van hun leven. Frans sluit af met lichte weemoed. “Het is misschien iets kleins, maar voor ons betekent het veel. Want zonder Chinees is Fijnaart toch een stukje minder Fijnaart.”
