Na weken van stilte heeft PVV-leider Geert Wilders zijn campagne opnieuw opgestart. De politicus, die jarenlang het debat domineerde, probeert opnieuw aansluiting te vinden bij het brede publiek. Zijn ambitie om premier te worden is onveranderd groot, maar de route naar de macht lijkt smaller dan ooit. De herstart markeert een cruciaal moment in zijn politieke loopbaan, waarin strategie, imago en invloed opnieuw op de proef worden gesteld.
Herstart met zelfverzekerde toon
Wilders presenteerde zijn nieuwe start met een opvallende campagnevideo waarin hij zich rechtstreeks richt tot de Nederlandse bevolking. De toon is vastberaden en overtuigend, maar achter de schermen klinkt vooral de vraag wat hij werkelijk wil bereiken na het mislukte kabinetstraject. Terwijl de video inspeelt op vertrouwen en nationale trots, blijft de politieke context waarin hij opereert complex en onvoorspelbaar.
Gemiste kansen en gematigde toon
De afgelopen maanden stonden voor de PVV in het teken van gemiste mogelijkheden. Wilders leek voor het eerst bereid compromissen te sluiten aan de onderhandelingstafel met VVD, NSC en BBB.
Die samenwerking moest leiden tot een rechts kabinet met harde maatregelen tegen asielinstroom. Het leek een historische wending voor een partij die jarenlang scherpe oppositie voerde tegen het politieke establishment. Toch bleek de poging van korte duur.
Hoewel zijn partijprogramma nog steeds omstreden punten bevat zoals het sluiten van moskeeën, het verbod op de koran en het afschaffen van islamitische scholen, toonde Wilders zich in de media opvallend gematigder.
Hij sprak rustiger, berekender en gaf blijk van bereidheid tot samenwerking. Zelfs politieke tegenstanders merkten op dat zijn toon minder fel en provocerend was dan voorheen, wat voor verwarring zorgde binnen Den Haag.
Terug naar vertrouwde scherpte
De periode van diplomatie was echter kortstondig. Na het terugtrekken uit de kabinetsformatie keerde Wilders terug naar zijn vertrouwde toon: direct, fel en nationalistisch. Hij richt zich opnieuw op thema’s als immigratie, veiligheid en nationale identiteit, waarmee hij zijn achterban mobiliseert. Toch probeert hij die boodschap te combineren met een meer staatsmanachtige uitstraling, wat niet altijd even geloofwaardig overkomt.
In tegenstelling tot eerdere campagnes kiest Wilders deze keer voor een meer afgewogen mediabenadering. Hij verschijnt minder vaak in talkshows, maar kiest zorgvuldig uitgekiende momenten om de aandacht op te eisen. Deze strategische zichtbaarheid moet hem helpen zijn boodschap krachtig te verspreiden zonder kwetsbaar te worden voor kritiek.
Opnieuw buitenspel gezet
De vraag is of deze aanpak hem dichter bij de macht brengt. Door het verlaten van de coalitieonderhandelingen heeft Wilders zichzelf opnieuw in een politiek isolement gemanoeuvreerd. Zowel VVD als NSC hebben inmiddels uitgesloten nog met de PVV samen te werken.
Partijen als GroenLinks-PvdA, D66 en CDA hadden dat eerder al gedaan. Daarmee lijkt Wilders opnieuw buitenspel te staan, ondanks zijn aanhoudende populariteit onder een deel van de kiezers.
Dat isolement is volgens politieke analisten niet alleen het gevolg van zijn keuzes, maar ook van zijn karakteristieke stijl. Zijn beslissing om het kabinet te verlaten wordt gezien als een bewuste zet om trouw te blijven aan zijn achterban. Toch betekent die loyaliteit dat hij, net als in 2012, de kans op daadwerkelijke regeringsinvloed opnieuw verspeelt.
Politiek geheugen werkt tegen hem
Eddy van Hijum, tegenwoordig leider van NSC, herinnert zich nog goed de samenwerking met de PVV tijdens het eerste kabinet-Rutte. Volgens hem was die periode leerzaam maar pijnlijk. “Je kunt achteraf zeggen dat we een inschattingsfout hebben gemaakt om met de PVV in zee te gaan,” zei Van Hijum in een interview met NU.nl. De uitspraak weerspiegelt het hardnekkige wantrouwen binnen de gevestigde politiek tegenover Wilders.
Zelfs nu hij bereid lijkt mee te bewegen in onderhandelingen, blijft zijn reputatie hem achtervolgen. Het politieke geheugen van Den Haag blijkt lang, en eerdere breuken hebben de bereidheid tot samenwerking ernstig ondermijnd. Voor Wilders blijft het daardoor een uitdaging om als betrouwbare partner te worden gezien in een politiek klimaat dat steeds pragmatischer wordt.
Balans tussen realisme en rebellie
De komende weken zal blijken of Wilders’ vernieuwde koers aanslaat bij het publiek. Zijn videoboodschappen worden op sociale media massaal gedeeld, vooral binnen zijn trouwe achterban. Buiten die kring lijkt het draagvlak echter beperkt. Zijn strategie om selectieve zichtbaarheid te combineren met stevige uitspraken houdt zijn aanhang gemotiveerd, maar vergroot de afstand tot potentiële coalitiepartners.
Wilders heeft in het verleden vaak geprofiteerd van momenten waarop hij werd onderschat. Elke aanval van politieke tegenstanders wordt door zijn volgers gezien als bevestiging van zijn gelijk. Zijn communicatie blijft sterk emotioneel geladen, wat goed aansluit bij een electoraat dat zich afgekeerd voelt van de gevestigde politiek.
Eeuwige buitenstaander
Geert Wilders staat opnieuw op een kruispunt. Waar hij ooit dicht bij de macht stond, lijkt hij nu vooral te strijden voor politieke relevantie. Zijn besluit om afstand te nemen van het kabinet kan worden gezien als een principiële keuze, maar ook als een gemiste kans om invloed uit te oefenen. Het evenwicht tussen trouw aan zijn idealen en de wens om te regeren blijft fragiel.
Of zijn strategie hem nieuw momentum oplevert, is nog onzeker. Eén ding staat vast: Wilders blijft een onmisbare factor in de Nederlandse politiek. Zijn naam roept emotie op – bewondering, afkeer of nieuwsgierigheid – maar nooit onverschilligheid. Zelfs in isolement weet hij de aandacht te trekken, en dat blijft zijn grootste politieke kracht.
