Frank Lammers en Eva Posthuma hebben het druk, al jaren. Hij met draaidagen, sets vol mensen en de bijbehorende reuring. Zij met schrijfuren waarin de wereld juist stilvalt. Toch vinden ze steeds weer dezelfde uitknop: hun huis in Frankrijk.
Deze zomer trekken ze opnieuw die kant op. Niet met een strak schema of een vast retourticket, maar met het plan om te blijven zolang het goed voelt. En juist dat ‘niet precies weten’ lijkt voor hen een onverwacht soort luxe.
Een zomer zonder einddatum
Frank en Eva vertrekken de komende maanden voor onbepaalde tijd naar Frankrijk, waar ze een eigen vakantiehuis hebben. Het idee is simpel: even weg van de agenda’s, weg van de ruis en vooral dichter bij elkaar.
Een terugkeerdatum staat niet in de planning. Ze willen de ruimte om te blijven als het bevalt, en terug te komen als het moet. In een leven dat vaak wordt bepaald door deadlines, is dat bijna een statement.
Waarom Frankrijk voor Frank voelt als thuiskomen
Frank vertelt dat hij zich nergens zo gelukkig voelt als daar. Niet omdat het er spectaculair is, maar juist omdat het er stiller is. Minder prikkels, minder mensen, minder ‘moeten’.
Op filmsets werkt hij in een constante stroom van beweging en overleg. Dat kost energie, zegt hij. In Frankrijk kan hij ontladen. En als hij niet leegloopt op werkdruk, blijft er meer over voor het leven met Eva.
Twee ritmes die elkaar soms in de weg zitten
Het contrast tussen hun werkdagen is groot. Frank komt na opnames vaak uitgeput thuis, terwijl Eva na een dag schrijven juist behoefte heeft aan contact. Zij zat immers urenlang alleen met haar gedachten en haar tekst.
Dat verschil kan botsen: de één wil stilte, de ander wil praten. Het is geen drama met grootse oorzaken, maar wel een spanning die je in een lang huwelijk moet leren herkennen en bijsturen.
In Frankrijk vallen de scherpe randjes eraf
Volgens Frank verandert de dynamiek zodra ze in Frankrijk zijn. Daar is geen drukke set, geen stapel afspraken en minder om op te reageren. Hij kan zijn aandacht makkelijker bij Eva houden, zonder dat hij eerst moet bijkomen.
En Eva krijgt in ruil iets dat in Nederland soms lastiger is: tijd samen die niet tussen twee verplichtingen door moet. Juist die rust maakt hun Franse weken zo waardevol voor hun relatie.
Ruim 26 jaar samen, met pieken én knallers
Frank en Eva zijn al meer dan 26 jaar een stel en inmiddels twintig jaar getrouwd. Zo’n lange relatie glanst niet alleen; hij kraakt soms ook. In interviews vertellen ze dat ze stevige ruzies hebben gehad, zelfs tijdens reizen.
Niet het soort onenigheid over waar je gaat eten, maar echte conflicten waarbij emoties oplopen. Toch bleven ze telkens opnieuw voor elkaar kiezen. Eva zegt dat ze hard aan hun relatie hebben gewerkt, door diepe dalen en hoge pieken.
De beginjaren: verliefde acties en later om lachen
Ook het begin van hun relatie komt ter sprake. Frank noemt zichzelf achteraf een ‘verliefde dwaas’ die opvallende cadeaus kocht. Niet alles viel even goed, maar het hoorde bij zijn manier van indruk maken.
Dat soort herinneringen krijgen na verloop van tijd een andere kleur. Waar het toen misschien wat ongemakkelijk was, kunnen ze er nu samen om lachen. Het is precies het soort gedeelde geschiedenis dat een koppel eigen maakt.
Reislust blijft, maar het hoeven geen wereldreizen te zijn
Ze dromen nog steeds over verre bestemmingen zoals Japan, Australië en Nieuw-Zeeland. Bij voorkeur lang, zonder strak plan, met dagen waarop je pas ’s middags weet wat je gaat doen. Vrijheid als uitgangspunt.
Toch kiezen ze deze zomer niet voor de andere kant van de wereld. Hun eigen plek in Frankrijk roept het sterkst. Het is vertrouwd én elke keer weer anders, omdat zijzelf ook telkens in een nieuwe fase zitten.
De kleinste momenten wegen het zwaarst
Frank noemt één moment dat voor hem alles zegt: de vroege ochtend. Eva staat dan op om te gaan schrijven, en hij blijft nog even liggen. Hij hoort haar door het huis bewegen, rustig en vanzelfsprekend.
Dat geluid brengt hem terug naar vroeger, naar zijn moeder die ’s ochtends ‘rommelde’ in huis. Het is geen groot romantisch gebaar, maar een gevoel van veiligheid. Later komt Eva terug met thee en een knuffel, en voor Frank is het dan al goed.
Een nieuwe fase nu de kinderen uit huis zijn
Samen hebben ze twee kinderen, Melle en Isa, die inmiddels het huis uit zijn. Daarmee is er een nieuw hoofdstuk begonnen: voor het eerst wonen Frank en Eva echt met z’n tweeën, zonder gezinsrooster als basis.
Voor sommige stellen is dat wennen, maar bij hen lijkt het juist ruimte te geven. Ze kunnen makkelijker langer weg, hoeven minder te regelen en kunnen spontaner beslissen. Hun huis in Frankrijk past precies bij die vrijheid.
Liefde vieren, ook na alles wat je meemaakt
Onlangs stonden ze ook stil bij hun huwelijk, met de speelse opmerking dat ze ‘voor de twintigste keer’ trouwden—een knipoog naar hun twintigjarig jubileum. Het zegt vooral: ze laten het niet versloffen.
Die houding past bij hun keuze om zonder einddatum naar Frankrijk te gaan. Even niet leven volgens de klok, maar volgens het gevoel. En misschien is dat wel hun geheim: niet grootser maken dan het is, maar wél blijven kiezen voor elkaar.
Wat vind jij van zo’n stap zonder vaste terugkeer?
Frank en Eva laten zien dat avontuur niet altijd in een verre vlucht zit. Soms zit het in vertragen, in stilte, in koffie drinken zonder haast. In Frankrijk lukt dat hen blijkbaar beter dan waar dan ook.
Ben jij iemand die ook zou vertrekken zonder vaste einddatum, of heb je juist houvast nodig? Laat het weten en praat mee via onze sociale media—we zijn benieuwd hoe jij dit zou aanpakken.
Bron: infovandaag.nl
