Op televisie zie je Jamai Loman meestal zoals je hem verwacht: scherp, vrolijk en in controle. Hij presenteert, staat in studio’s, schakelt soepel tussen kandidaten en jury’s, en lijkt moeiteloos door te draaien.
Maar wie denkt dat zijn leven daarmee ‘gewoon weer normaal’ is, mist een belangrijk stuk van het verhaal. Achter de schermen speelt er namelijk nog altijd iets mee dat zijn agenda, zijn energie én zijn toekomstgevoel kleurt.
Een carriÈre in de spotlights
De afgelopen jaren is Jamai uitgegroeid tot een vertrouwd gezicht op RTL 4. Hij werkt veel, wordt gevraagd voor grote producties en lijkt precies op de plek te staan waar hij thuishoort: midden in de entertainmentwereld.
Die drukte past bij hem. Jamai is iemand die graag doorpakt en plezier haalt uit werken met mensen. Toch draait zijn leven niet alleen om programma’s en schema’s, want er is een laag die altijd blijft meewegen.
De gezondheid die nooit vanzelfsprekend werd
Wat veel kijkers niet dagelijks zien: Jamai leeft met de realiteit van een transplantatie. Dat klinkt voor buitenstaanders soms als “opgelost”, maar in de praktijk betekent het vooral: blijven opletten en blijven controleren.
Hij voelt zich op dit moment goed, en dat is iets om blij mee te zijn. Tegelijk weet hij als geen ander hoe snel gezondheid kan kantelen, juist omdat hij dat eerder al keihard heeft meegemaakt.
Toen het mis ging in 2018
In 2018 werd duidelijk hoe ernstig de situatie was. Zijn nieren bleken nog maar ongeveer twaalf procent te functioneren. Zo’n getal is niet zomaar een uitslag; het is een klap die je hele leven in één keer kleiner maakt.
Vanaf dat moment ging het niet meer over “even rustig aan doen”, maar over ingrijpende keuzes en de vraag hoe je verder moet. En juist toen kwam er hulp uit een onverwacht dichtbij hoek.
De nier van zwager Andy
Jamai’s zwager Andy bleek een geschikte donor en besloot zijn nier af te staan. Een keuze die je niet licht maakt, want het is letterlijk een deel van jezelf weggeven zodat iemand anders verder kan.
Voor Jamai betekende het een nieuwe kans op een gezonder leven. Hij heeft vaak aangegeven hoe groot die dankbaarheid is, omdat hij weet dat dit geen ‘gelukje’ is, maar een enorme daad van naastenliefde.
Leven met controles en medicatie
Een transplantatie is geen eindpunt, maar een nieuw begin met regels. Jamai moet regelmatig op controle, ongeveer elke vier maanden, om te checken of zijn donornier nog goed functioneert en of waarden stabiel blijven.
Daarbij hoort ook medicatie die zijn afweer onderdrukt, zodat zijn lichaam de nier niet afstoot. Dat helpt, maar maakt hem tegelijkertijd kwetsbaarder. Gezond blijven is dus ook: zorgvuldig balanceren, elke dag opnieuw.
Waarom een simpele griep anders voelt
Waar veel mensen met wat paracetamol en een paar dagen rust weer opknappen, kan een griepje voor Jamai veel zwaarder uitpakken. Hij zegt dat hij soms twee tot drie keer zoveel hersteltijd nodig heeft.
Dat komt doordat zijn immuunsysteem anders werkt door de medicijnen. Een infectie kan harder binnenkomen, en een ‘klein’ virus is dan ineens niet meer zo onschuldig. Dat maakt plannen soms lastiger dan het lijkt.
Als het lichaam de rem intrapt
Die kwetsbaarheid werd bijvoorbeeld duidelijk tijdens opnames van Stars on Stage, toen Jamai ziek werd en een keer moest afzeggen. Voor iemand die graag doorgaat, is dat frustrerend én confronterend.
Het is ook een les die blijft terugkomen: professionaliteit is belangrijk, maar gezondheid wint altijd. Soms betekent dat simpelweg luisteren, stoppen, herstellen en accepteren dat je lichaam een eigen tempo heeft.
Thuis bij Michael: al jaren een vaste basis
In zijn privéleven is er al lange tijd stabiliteit. Jamai is al zestien jaar samen met Michael Muller. Die relatie vormt, naast alles wat er medisch speelt, een vaste grond onder een leven dat soms onzeker kan voelen.
Over trouwen praten ze niet voortdurend, maar Jamai heeft er wel ideeën bij. Niet per se groots en meeslepend, eerder klein en persoonlijk: snel “ja” zeggen en ’s avonds eten met de mensen die dichtbij staan.
De opmerking die blijft hangen
Toch zit er in dat toekomstplaatje één zin die blijft hangen: “als ik vijftig mag worden.” Het lijkt bijna terloops gezegd, maar je voelt dat er veel achter schuilgaat. Het is de echo van wat hij heeft meegemaakt.
Voor veel mensen is vijftig worden een vanzelfsprekendheid, iets waar je hooguit grappen over maakt. Voor Jamai is het anders: hij weet hoe fragiel het kan zijn, en dat maakt de toekomst minder vanzelfsprekend.
Ouder worden als iets moois
Juist daarom kijkt hij anders naar ouder worden. Waar anderen mopperen op rimpels, pijntjes of ‘de jaren’, ziet Jamai het vooral als winst. Elk jaar dat erbij komt, betekent: het gaat nog.
Hij neemt kwaaltjes er liever bij dan dat hij het leven moet inleveren. Die houding is niet alleen positief, maar ook realistisch: hij weet dat gezondheid geen garantie is, en dat maakt elk extra jaar betekenisvol.
De angst die nooit helemaal verdwijnt
Naast dankbaarheid is er ook blijvende onzekerheid. Een donornier kan jarenlang goed werken, maar niemand kan garanties geven. De angst voor afstoting is iets wat bij transplantatiepatiënten vaak op de achtergrond aanwezig blijft.
Dat betekent niet dat Jamai voortdurend in paniek leeft. Wel dat hij bewuster keuzes maakt: voldoende rust, goed voor zichzelf zorgen, signalen serieus nemen. Niet uit angst alleen, maar omdat het simpelweg nodig is.
Leven in het nu, met ruimte voor plannen
Wat Jamai’s verhaal vooral laat zien, is hoe je met twee gevoelens tegelijk kunt leven: genieten van wat er is, én weten dat niets vanzelfsprekend is. Televisiesucces is mooi, maar gezondheid blijft de basis.
En ondanks die kwetsbaarheid blijft hij doen wat hij graag doet: presenteren, maken, lachen, leven. Denk jij dat we als samenleving genoeg stilstaan bij orgaandonatie en wat dat voor families betekent? Laat het weten op onze social media.
Bron: infovandaag.nl
