Emma Heesters beschrijft in haar nieuwe boek hoe haar leven ingrijpend veranderde door haar behandeling tegen baarmoederhalskanker. De zangeres onthult dat de medische behandeling haar vruchtbaarheid volledig heeft weggenomen. De emotionele impact blijft groot, omdat deze realiteit samenvalt met een groeiende kinderwens. Heesters vertelt openhartig hoe deze periode haar perspectief op gezondheid en toekomstplannen opnieuw vormde.
Diagnose met grote gevolgen
Heesters maakte vorig jaar bekend dat ze baarmoederhalskanker had. De diagnose zorgde voor angst, onzekerheid en abrupt stilvallende agenda’s. Haar herstelproces begon hoopvol, maar in januari volgde een nieuwe klap. Artsen ontdekten dat de kanker was uitgezaaid. Hierdoor veranderde haar stadium van stadium 1 naar stadium 3. De nieuwe diagnose bracht zwaar medisch ingrijpen met zich mee en vergrootte de risico’s.
Onomkeerbare impact op vruchtbaarheid
De zangeres schrijft dat haar vruchtbaarheid volledig werd aangetast door de behandelingen. Ze benadrukt dat de gevolgen definitief zijn. Heesters deelt dat het verlies van haar toekomstige kinderwens een van de zwaarste aspecten van haar ziekte vormt. Ze benoemt de emotionele last die daarbij komt kijken, en beschrijft hoe deze wetenschap haar dagelijks bezighoudt.
Uitleg van arts over behandelingen
Heesters citeert in haar boek de uitleg die de gynaecoloog haar gaf over de gevolgen van bestraling. Ze schrijft: ‘Door de bestraling worden cellen vernietigd en zullen mijn eierstokken en baarmoederweefsel ‘verlittekenen’.
De gynaecoloog legt me uit dat al na een aantal bestralingen de werking van die organen is uitgeschakeld. Mijn baarmoeder zal eraan gaan.’ Deze passage toont de harde realiteit van een medische behandeling die veel verder reikte dan de kanker zelf.
Kinderwens veranderde door relatie
Heesters vertelt dat ze vroeger geen kinderwens had, maar dat dit veranderde door haar relatie met voetballer Wesley Hoedt. Ze beschrijft hoe die nieuwe wens groeide en waarom het verlies daarvan zo’n pijnlijke omslag vormt. De zangeres schrijft dat ze rouwt om een toekomstbeeld dat nooit werkelijkheid wordt. Die omslag voelt voor haar alsof een keuze buiten haar om is gemaakt.
Pijnlijk gevoel van tekortschieten
Heesters deelt dat ze eitjes liet invriezen, maar dat dit geen garantie biedt voor haar kinderwens. Ze zegt dat de aanwezigheid van de kinderen van haar partner soms confronterend voelt.
Ze schrijft: ‘Ik heb het gevoel dat ik als vrouw heb gefaald. Een baarmoeder hebben is toch juist wat ons al eeuwenlang tot vrouw maakt? Datgene wat juist (historisch gezien) DE taak is van een vrouw, dat wordt me nu ontnomen.’ De passage toont hoe diep het verlies voor haar voelt.
Oproep tot uitstrijkje voor vrouwen
De zangeres benadrukt in haar boek het belang van een tijdig uitstrijkje voor vrouwen. Ze waarschuwt dat vroegtijdige opsporing levens kan redden. Deze boodschap deelt ze nadrukkelijk. Ze zegt dat het onderzoek eenvoudig is en weinig tijd kost. Heesters pleit daarom voor bewustwording en toegankelijkheid van vroege screening om ernstige gevolgen te voorkomen.
Pleidooi voor lagere screeningsleeftijd
Heesters legt in haar boek uit waarom ze wil dat de leeftijd voor bevolkingsonderzoek omlaag gaat. Ze vertelt dat vrouwen vanaf dertig jaar een uitnodiging krijgen. Ze vraagt zich af waarom dat niet eerder kan. Ze benadrukt dat zij 28 jaar was toen de kanker werd ontdekt. De ziekte was op dat moment al uitgezaaid. De passage onderstreept het belang van vroege medische controle.
Dankbaarheid ondanks zware periode
De periode na haar diagnose bracht veel verdriet, maar ook momenten van dankbaarheid. Heesters schrijft dat ze blij is dat haar gezondheid is hersteld. Ze is dankbaar dat haar verhaal andere vrouwen aanzet tot actie. Ze voelt dat haar openheid een positieve invloed heeft gehad. Het bieden van steun aan anderen geeft haar troost, ondanks het persoonlijke verlies.
Draagmoederschap als enige optie
Heesters schrijft dat de enige mogelijke weg naar een kind via een draagmoeder loopt. Ze benadrukt dat commercieel draagmoederschap in Nederland niet is toegestaan. Een draagmoeder moet daarom iemand uit de persoonlijke kring zijn. Ze twijfelt of ze dat traject wil doorlopen. Ze vreest voor mediadruk en gebrek aan rust. Die zorgen maken het besluit bijzonder complex.
Wat vind jij van de openheid waarmee Emma haar meest kwetsbare momenten deelt? ❤️ Laat ons weten door een reactie te plaatsen op Facebook.
