Peter, een 62-jarige man die zijn hele leven in dezelfde wijk heeft gewoond, beheert zijn financiële zaken al decennia op een traditionele manier. Met pen en papier en regelmatig bezoek aan zijn lokale bank, voelt hij zich comfortabel bij deze aanpak. Terwijl de wereld om hem heen digitaliseert, blijft Peter vasthouden aan wat hij kent. Voor hem is online bankieren geen optie, en dat heeft zijn redenen.
Peter heeft een diepgeworteld wantrouwen ten opzichte van technologie. Hij stelt: “Iedereen beweert dat het eenvoudig is en dat je alles kunt bijhouden, maar ik voel me er niet goed bij. Wat als er iets misgaat?
Wat als iemand mijn geld steelt zonder dat ik het merk?” Deze zorgen zijn meer dan alleen een vrees voor het onbekende; ze zijn geworteld in verhalen over hackers en verlies van spaargeld. De verhalen die hij hoort, versterken zijn achterdocht en maken hem wantrouwig tegenover online bankieren.
Voor Peter is het essentieel dat hij weet hoe zijn bank functioneert. “Als ik een probleem heb, loop ik gewoon naar binnen en praat ik met iemand aan de balie.
Ze kennen me daar, en ik heb altijd het gevoel dat ik op hen kan vertrouwen. Dat krijg ik niet van een scherm.” Dit persoonlijke contact geeft hem de zekerheid die hij zoekt in een tijd waarin veel bankzaken digitaal worden afgehandeld. Hij gelooft dat de vertrouwensband met de medewerkers van de bank cruciaal is voor zijn gemoedsrust.
Het wantrouwen van Peter wordt verder versterkt door verhalen van vrienden en familie. Hij herinnert zich een vriend die bijna 5000 euro verloor door een phishing-aanval. “Hij kreeg een e-mail die van zijn bank leek te komen, en voordat hij het wist, was zijn geld verdwenen.
