Het nieuwe seizoen van Een Huis Vol brengt opnieuw aangrijpende verhalen in beeld. Dit keer maak je kennis met de familie Bal, waarin ouders Lisa en Simon niet alleen hun eigen drie kinderen opvoeden, maar ook de vier dochters van Lisa’s overleden zus Chantal en zwager Marco onder hun hoede hebben genomen. De uitzending van dinsdagavond laat zien hoe diep verdriet en hechte familiebanden hand in hand gaan, en hoe het verleden nog altijd voelbaar is in hun dagelijks leven.
Vijf jaar geleden verloor Lisa haar zus Chantal na een lang ziekbed. Kort daarna sloeg het noodlot opnieuw toe toen ook Marco overleed aan een hartinfarct. Op de sterfdag van Chantal bezoekt het hele gezin de begraafplaats, een moment dat in de uitzending zwaar beladen is met herinneringen en emoties.
Terwijl ze bij het graf staat, zegt Lisa zichtbaar geëmotioneerd: “Ze wilde absoluut niet dood.” De pijn van dat gemis is nog altijd tastbaar, maar wordt vergezeld door dankbaarheid voor de kans om een rol te spelen in het leven van haar nichtjes.
Lisa beschrijft haar gevoelens als een mix van verdriet en dankbaarheid. Enerzijds mist ze haar zus enorm, anderzijds voelt ze zich bevoorrecht dat ze bij de opvoeding van de meiden betrokken mag zijn. “En daar deed ze echt alles voor,” zegt ze over Chantal. “Dus vaak voel ik me ook wel een soort van schuldig. Dat ik wel de kans krijg om haar meiden te zien opgroeien en zij niet.” Het is een gedachte die haar regelmatig bezighoudt, vooral op dagen waarop het verlies extra zwaar weegt.
Volgens Lisa gaf het zien opgroeien van haar dochters Chantal de kracht om te blijven vechten. Op dagen zoals deze merkt Lisa dat iedereen in het gezin het verlies sterker voelt. Kinderen zijn stiller, soms chagrijniger, en emoties liggen dichter aan de oppervlakte. In de uitzending zie je dat Chantals dochters elk op hun eigen manier omgaan met het gemis, terwijl ook de biologische kinderen van Lisa en Simon betrokken zijn bij het herdenken.
Een ontroerend moment volgt wanneer alle kinderen een zelfgemaakt windlicht op het graf plaatsen. Voor Abby, een van de dochters van Chantal, is het een troostende plek. “Ze ligt hier wel, maar ze zit ook gewoon in mijn hart,” zegt ze met zachte stem. Het gebaar laat zien hoe herinneringen, ondanks het verdriet, een bron van verbondenheid kunnen zijn.
Het besluit om voor de vier nichtjes te zorgen, werd al besproken tijdens het ziekbed van Chantal. “We hebben ooit met mijn zus en zwager om de tafel gezeten. Die hebben ons toen gevraagd: wat als er óók iets met Marco gebeurt, willen jullie dan de meiden opvangen?” vertelt Lisa. Zonder aarzeling zeiden zij en Simon ja, al kon niemand toen vermoeden dat het werkelijkheid zou worden.
Toen Marco overleed, hoefden Lisa en Simon geen moment te twijfelen. “Dat was gewoon gelijk van: dat gaan we gewoon doen,” vertelt Lisa. Het is een beslissing die hun leven ingrijpend veranderde, maar ook een keuze die de familie hechter maakte. Ondanks het verlies en de pijn, laten Lisa en Simon zien dat liefde, zorg en toewijding sterker kunnen zijn dan het verdriet dat hen trof.
