Geruchten krijgen soms hun eigen motor, zeker als het over een bekende naam gaat. In Het Waren 2 Fantastische Dagen zie je zo’n moment waarop Mariska Bauer ineens niet om de verhalen heen kan. Ze reageert opvallend rustig, maar ook glashelder.
In gesprek met Brace en Christina Curry is ze er snel klaar mee: volgens haar klopt er niets van alle insinuaties over Frans Bauer. Je merkt dat het onderwerp al jaren met haar meereist, en dat ze nu bewust haar grens trekt.
Nieuws op het scherm zet de toon
In de villa worden drie oude en nieuwe nieuwsberichten op groot scherm getoond. Koppen over vermeend vreemdgaan duiken op, met jaartallen die uiteenlopen van 2008 tot 2025. Dat zorgt voor een confronterende sfeer in de kamer.
Mariska geeft toe dat ze de berichten destijds ook heeft gelezen. Toch blijft ze er nuchter onder en houdt ze het bij één duidelijke conclusie: “Nee, er zit honderd procent geen waarheid in. Dan had ik het toch wel geweten.”
Waarom die verhalen steeds terugkomen
Bij bekende artiesten werkt het vaak zo: één gerucht blijft jaren rondzingen, krijgt telkens een nieuw jasje en gaat daarna opnieuw viraal. Frans Bauer is al decennia een van de meest besproken volkszangers van Nederland, met alle bijbehorende aandacht.
En aandacht is niet altijd vriendelijk. Oude artikelen, losse opmerkingen en suggestieve quotes kunnen online eindeloos doorrollen. Daardoor ontstaat er al snel een ‘waar rook is, is vuur’-gevoel, ook als er nooit hard bewijs is geweest.
‘Weekendjes weg’ volgens Mariska simpelweg onlogisch
Een deel van de speculaties werd gevoed door uitspraken van Jan Baum, de ex-man van Sieneke. Hij suggereerde dat er zelfs weekendjes weg zouden zijn geweest. Precies dát punt vindt Mariska vooral ongeloofwaardig.
Ze prikt het weg met een praktische vraag: “Weekendjes weg? Wanneer dan? Waar was ik dan? Dat moet ik toch weten.” Daarmee schetst ze een beeld van twee levens die zó in elkaar grijpen dat je weinig geheim kunt houden.
Strenge grens: één misstap is één te veel
Hoewel ze de geruchten ontkent, is Mariska wel heel duidelijk over haar norm. Als ontrouw ooit écht zou gebeuren, dan is het volgens haar meteen klaar. Haar woorden zijn kort en resoluut: “Dat is not done. Dan is het gelijk klaar.”
Brace reageert zichtbaar onder de indruk. Hij benoemt dat Mariska en Frans al zeventien jaar getrouwd zijn en grapt dat ze uit een andere generatie komen. Mariska lacht, maar blijft bij haar punt: sommige dingen laat je niet ‘een beetje’ toe.
Generatieverschil in kijk op relaties
Het gesprek laat ook een verschil in levensstijl en relatievisie zien. Brace heeft eerder openlijk verteld over zijn persoonlijke leven en meerdere relaties. Mariska staat daar duidelijk anders in: voor haar draait het om trouw, stabiliteit en afspraken.
Wanneer het gaat over ‘een kus’ of ‘een aanraking’, aarzelt ze geen seconde. Ze zegt dat één keer tolereren al een glijdende schaal wordt. Het is die helderheid die haar verhaal kracht geeft, zonder dat het hard hoeft te worden.
Ook luchtigheid: het huwelijk leeft nog
Later verschuift het onderwerp naar iets luchtigers. Christina Curry vraagt hoe Mariska en Frans het spannend houden in de slaapkamer. Mariska reageert ontspannen en met een knipoog: het gaat volgens haar “prima”, en zelfs beter met de jaren.
Ze noemt dat ze elkaars “beste plekjes” inmiddels goed kennen, wat in de villa voor gelach zorgt. Tegelijk zegt het iets anders: ze presenteert hun relatie niet als een ‘plaatje’, maar als iets dat nog steeds echt en levendig voelt.
Liefde onder een vergrootglas
Wie lang beroemd is, weet dat privé en publiek soms door elkaar lopen. Frans Bauer is een publiek figuur, en dat trekt nieuwsgierigheid aan. Maar nieuwsgierigheid kan ook doorslaan in aannames, zeker als oude verhalen makkelijk opnieuw worden opgepakt.
Mariska laat zien dat ze de buitenwereld heus wel ziet, maar er niet in meegaat. Ze leest dingen, hoort dingen, en besluit daarna wat ze ermee doet. Haar antwoord is simpel: vertrouwen is de basis, en die basis is er.
Wat vooral blijft hangen
Het meest opvallende aan Mariska’s optreden is niet boosheid, maar standvastigheid. Ze verdedigt Frans zonder theater, en vooral: ze verdedigt haar eigen grens. Ze ontkent de verhalen, maar maakt ook duidelijk wat ze nooit zou accepteren.
Of geruchten ooit helemaal verdwijnen, is de vraag. Bekendheid werkt nu eenmaal zo. Maar Mariska’s boodschap komt wel binnen: voor haar is dit hoofdstuk niet meer spannend, maar vooral vermoeiend. Wat vind jij: moeten dit soort geruchten stoppen? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: muziekzine.nl
