Honderden mensen kwamen vrijdag samen in Veghel om afscheid te nemen van Micah (15). Het werd geen stille, afstandelijke bijeenkomst, maar een afscheid waarin sport, vriendschap en gemeenschap zichtbaar samenkwamen in één lange stoet van steun.
Wie er bij was, zag vooral hoe breed Micah geworteld was in de regio: familie, vrienden, klasgenoten en clubgenoten stonden schouder aan schouder. Een week die al volledig in het teken stond van verdriet, eindigde in een eerbetoon dat veel losmaakte.
Een afscheid dat je voelde in het hele dorp
De afscheidsdienst vond vrijdag eerder op de ochtend plaats op een andere locatie in Veghel. Later verplaatste het moment zich naar de plek waar Micah jarenlang kind aan huis was: voetbalvereniging Blauw Geel ’38.
In de kantine van de club volgden ruim tweehonderd aanwezigen de dienst via een videoverbinding. Ook daar hing een opvallende stilte, afgewisseld met kleine gebaren: een arm om iemands schouder, een blik, iemand die even naar buiten liep.
Indrukwekkende erehaag bij blauw geel ’38
Bij het sportpark stond een lange erehaag opgesteld in het eikenlaantje. Toen de familie arriveerde, begon het laatste eerbetoon. In plaats van een traditionele rouwauto was er een vrachtwagen, met daarop de kist.
De vrachtwagen reed langzaam langs de rijen mensen. Witte rozen gingen de lucht in, fakkels kleurden de lucht blauw en geel, en het applaus hield lang aan. Harde muziek begeleidde de stoet, zoals Micah het volgens velen had gewild.
Vrienden, clubgenoten en t-shirts als laatste groet
Opvallend veel jongeren droegen een T-shirt met een foto en de naam van Micah. Voor hen was dit niet alleen een afscheid, maar ook een manier om te laten zien dat hij bij hun groep hoorde en daar altijd zal blijven.
Het contrast was groot: jongeren die normaal langs de lijn lachen en roepen, stonden nu stil met rozen in hun handen. Toch zat er ook kracht in het moment, juist omdat iedereen samen hetzelfde deed: hem eren.
Langs de plekken die veel voor hem betekenden
Na het eerbetoon bij Blauw Geel ’38 reed de stoet verder langs locaties die belangrijk waren in Micah’s leven. De route ging onder meer langs de fietscrossbanen in Berlicum en Nuland, waar hij veel tijd doorbracht.
LEES OOK:Verschrikkelijk drama op de tribune bij dierenpark
Het was een rijdend stukje herinnering: langs plekken waar hij sportte, groeide en vrienden maakte. Daarna ging de stoet door richting het crematorium, waarmee het laatste hoofdstuk van een zware week werd afgesloten.
Het ongeluk in zeeland en de nasleep
Micah kwam afgelopen zondagochtend om het leven bij een eenzijdig verkeersongeval op de Boekelsedijk in Zeeland. Ook zijn vriend Mert (15) uit Uden overleefde het ongeluk niet. De auto botste tegen een boom en vloog in brand.
De politie meldde later dat het voertuig van een familielid was en zonder toestemming was meegenomen. Omdat beide inzittenden zijn overleden en het om een eenzijdig ongeval gaat, wordt er geen verder strafrechtelijk onderzoek ingesteld.
Rouw en medeleven in veghel en uden
In de dagen na het ongeluk stroomden steunbetuigingen binnen. Al op de avond van het ongeval kwamen honderden mensen bijeen bij de plek van het ongeluk om bloemen te leggen en stil te staan bij het verlies van de twee jongens.
Ook het Fioretti College, waar Micah en Mert praktijkonderwijs volgden, organiseerde een herdenkingsbijeenkomst. In en rond de school was het verdriet voelbaar: leerlingen en docenten probeerden woorden te geven aan iets wat nauwelijks te bevatten is.
Eerder afscheid van mert in uden
Woensdag werd in Uden al afscheid genomen van Mert. Voorafgaand aan de begrafenis vond een gebed plaats in de lokale moskee. Daarna begeleidden honderden aanwezigen hem naar zijn laatste rustplaats.
Beelden van die uitvaart werden veel gedeeld op sociale media. Op de begraafplaats werden bloemen neergelegd en gingen blauwe en witte ballonnen de lucht in. Ook daar liet de opkomst zien hoe groot het gemis is.
Een regio die twee jonge levens moet missen
Met de uitvaarten van Micah en Mert neemt de regio afscheid van twee jongens die nog maar net begonnen waren. Wat achterblijft, is een mix van ongeloof, verdriet en de vraag hoe je zoiets ooit een plek geeft.
Toch was vrijdag ook zichtbaar hoe een gemeenschap kan dragen: door er simpelweg te zijn, door mee te lopen, te klappen, een roos op te steken. Wil jij je gedachten delen? Laat een reactie achter op onze social media.
Bron: socialnieuws.nl
