De stijgende kosten van levensonderhoud drukken zwaar op veel werkende Nederlanders. Waar werk ooit zekerheid betekende, is dat voor velen verleden tijd. De druk van torenhoge vaste lasten en een scheef toeslagenstelsel zorgt ervoor dat steeds meer mensen met een baan in de knel komen.
De 36-jarige verpleegkundige Kim de Vries uit Wilnis is daar een schrijnend voorbeeld van. Ondanks haar inzet voor de zorg en haar gezin, blijft er maandelijks nauwelijks iets over.
Volle werkweek zonder financiële ademruimte
Kim werkt 28 uur per week in de zorg, een beroep dat zwaar en verantwoordelijk is. Ze woont met haar twee kinderen in een huurwoning in Wilnis, niet ver van haar ouders, waar ze na haar scheiding opnieuw begon. Haar inkomen bedraagt ongeveer 1.800 euro netto per maand. Op papier zou dat voldoende moeten zijn, maar in de praktijk blijkt dat een illusie.
De huur alleen al kost haar 1.100 euro. Daarbovenop komen gas, water, elektriciteit, verzekeringen en abonnementen. “Als alles is betaald, blijft er maar 125 euro over,” vertelt Kim. “Daarvan moet ik eten kopen en mijn auto tanken om naar mijn werk te kunnen.
Elke maand begin ik met een tekort van zo’n 240 euro. Het is vechten tegen de cijfers.” De stijgende energieprijzen en dure boodschappen laten haar weinig ademruimte — een groeiend probleem voor veel werkenden in Nederland.
Toeslagenstelsel als financiële valkuil
Meer uren werken lijkt de logische oplossing, maar voor Kim pakt dat juist averechts uit. Zodra ze haar werkweek uitbreidt, verliest ze de toeslagen die nu haar redding zijn — ongeveer 300 euro per maand. “Als ik meer ga werken, kom ik er nog slechter voor te staan,” legt ze uit. “Het is absurd dat hard werken financieel afgestraft wordt.”
Het toeslagenstelsel, bedoeld als vangnet, blijkt in de praktijk een valkuil voor duizenden gezinnen. Zodra het inkomen iets stijgt, verdwijnt de financiële steun. Daardoor komen werkenden onderaan de streep vaak slechter uit dan ervoor. Kim voelt dat dagelijks. “Je doet alles volgens de regels, je werkt hard, maar je wordt gestraft omdat je probeert vooruit te komen,” zegt ze.
Terug naar Wilnis zonder echte keuze
Na haar scheiding moest Kim noodgedwongen verhuizen. Ze keerde terug naar Wilnis, dichtbij haar ouders. “Ik moest wel,” zegt ze. “Er was nergens anders een betaalbare woning te vinden. Ik wilde mijn kinderen een veilige plek bieden, en dit was de enige optie.” De particuliere huurmarkt is onverbiddelijk, zeker voor alleenstaande ouders met een bescheiden inkomen.
De woningnood maakt de situatie nog nijpender. “Ik heb vaak gedacht: hoe kan het dat ik werk, zorg voor anderen, maar niet eens mijn eigen gezin kan onderhouden?” vertelt ze. Haar woorden illustreren de realiteit van duizenden alleenstaande ouders die gevangen zitten tussen hoge huren en lage inkomens.
Afhankelijk van de Voedselbank ondanks werk
Dat een werkende moeder in Nederland afhankelijk is van de Voedselbank, raakt Kim diep. “Ik had nooit gedacht dat ik daar terecht zou komen,” zegt ze met emotie in haar stem. Toch ziet ze geen andere uitweg meer. “Het is geen kwestie van slecht plannen. Er komt gewoon te weinig binnen om alles te betalen.”
Ze benadrukt dat ze niet de enige is. “Ik hoor van collega’s dat zij ook steeds vaker moeite hebben om rond te komen. Vooral met kinderen gaat het hard: schoolspullen, kleding, eten, alles is duurder geworden.” Het probleem dat ooit gold voor minima, treft nu ook werkenden met cruciale beroepen in de zorg en het onderwijs.
Frustratie van werken zonder perspectief
Kim werkt, zorgt en betaalt alles netjes, maar ziet geen uitzicht op verbetering. “Ik ben iemand die altijd hard heeft gewerkt en nooit klaagde. Maar nu voel ik me alsof ik door het systeem ben vergeten,” vertelt ze. “Het idee dat je alles goed doet en toch tekortkomt, is frustrerend. Je raakt moedeloos.”
Steeds meer Nederlanders delen die ervaring: ze verdienen te veel voor hulp, maar te weinig om echt te leven. De kloof tussen werken en rondkomen wordt groter, terwijl vaste lasten blijven stijgen. “Er wordt vaak gezegd: zoek gewoon een beter betaalde baan. Maar in de zorg ligt dat niet zo simpel. Ik help anderen elke dag, maar wie helpt mij?” vraagt ze zich af.
Toekomst zonder zekerheid
Ondanks alles probeert Kim hoopvol te blijven. Ze wil haar kinderen niet opzadelen met haar zorgen. “Zij zijn mijn motivatie om door te gaan,” zegt ze. “Maar ik hoop echt dat er iets verandert, want dit houd je niet eeuwig vol.”
De roep om structurele oplossingen klinkt steeds luider. Hogere lonen, eerlijkere toeslagen en betaalbare woningen zijn voor veel gezinnen geen luxe meer, maar een noodzaak. Kims verhaal laat zien dat armoede niet langer beperkt blijft tot mensen zonder werk. Ook wie elke dag opstaat om anderen te helpen, kan in Nederland niet meer vanzelfsprekend rondkomen.
