De bekende tv-kok Miljuschka Witzenhausen staat bekend om haar vrolijke uitstraling, maar achter de schermen speelt zich een totaal ander verhaal af. In alle openheid vertelt ze dat haar dagelijkse leven allesbehalve normaal is. Waar jij misschien onbezorgd boodschappen kunt doen of spontaan de auto pakt, leeft zij continu onder toezicht van zware beveiliging. Die constante aanwezigheid voelt voor haar als een verstikkende last die haar vrijheid volledig beperkt.
Voor Miljuschka is het leven met beveiligers traumatisch geworden. “Ik leef in een kooi. Ik ben volledig aan huis gebonden en voel me geïsoleerd. Even in het weekend naar de markt? Dat kan niet meer. Zodra ik de deur uitga, gebeurt dat met een beveiligingsteam. Alleen in de auto zitten en keihard meezingen? Dat bestaat niet meer voor mij.” Met deze woorden beschrijft ze hoe klein haar wereld is geworden.
De oorzaak van dit isolement ligt bij de geruchtmakende strafzaak rondom Willem Holleeder. Haar moeder, Astrid Holleeder, getuigde destijds tegen haar broer. Die keuze had grote gevolgen, niet alleen voor haarzelf maar ook voor haar dochter.
Sindsdien is Miljuschka haar vrijheid kwijt. Ze verwacht niet dat dit snel verandert. “Ik denk dat mijn beveiliging pas wordt afgeschaald als mijn moeders broer is overleden. Tot die tijd is het uitzichtloos. Niet weten hoe lang dit nog duurt, dat knaagt mentaal enorm.”
Toch brengt de beveiliging ook een onverwachte keerzijde met zich mee. Waar Miljuschka zich gevangen voelt, ervaart haar moeder eindelijk rust. “Dat geeft mij ook weer kracht. Zij is blij dat ik beschermd ben. Voor haar is dit een enorme opluchting.” Het contrast tussen het benauwende gevoel van een dochter en de opluchting van een moeder maakt de situatie nog ingewikkelder.
Hoewel Miljuschka dagelijks haar best doet om door te gaan, voelt het voor haar niet alsof ze echt leeft. “Ik verstop me de hele dag. Om in leven te blijven, letterlijk. Maar soms vraag ik me af: leef ik nog wel? Dit is overleven, geen leven.” Het constante gevoel van dreiging en afhankelijkheid van bodyguards laat diepe sporen na, ook in haar zelfbeeld en energie.
Alsof dat nog niet zwaar genoeg is, belandde Miljuschka onlangs in een midlifecrisis. Het bereiken van haar veertigste verjaardag dwong haar extra te reflecteren. Ze zegt: “Ik verwerk eigenlijk twee trauma’s.
Het mislukte huwelijk met de vader van mijn kinderen, en dit isolement door de beveiliging. Samen maakt het dat ik soms het gevoel heb de controle over mijn eigen leven kwijt te zijn.” Deze combinatie van persoonlijke pijn en gedwongen isolement maakt haar dagelijks bestaan nog zwaarder.
Ondanks alle ontberingen blijft Miljuschka begripvol tegenover haar moeder. Ze benadrukt dat boosheid geen rol speelt. “Linksom of rechtsom was dit een kloteverhaal geworden. Zonder getuigenis was er waarschijnlijk een bloedbad geweest.
Dan had ik ook heel veel verdriet gehad, en ik weet niet of ik mijn werk dan had kunnen doen zoals ik nu doe. Mijn moeder heeft de juiste keuze gemaakt. Het was onwaarschijnlijk moedig van haar, en ik ben enorm trots.”
Voor haar kinderen, haar carrière en haar eigen welzijn blijft Miljuschka vechten voor balans. Ondanks de zware last van permanente beveiliging koestert ze de hoop dat er ooit weer een dag komt waarop ze zonder bodyguards door de markt kan lopen.
Voorlopig blijft ze echter leven in een werkelijkheid die voor de meeste mensen nauwelijks voor te stellen is: altijd op haar hoede, altijd in de schaduw, altijd met beveiliging in haar nek.
