Wie Floortje Dessing de laatste jaren een beetje heeft gevolgd, weet dat de bekende reiziger meer dan eens heeft moeten schakelen tussen avontuur en herstel. Waar we haar vaak zien stralen op verre bestemmingen, speelt er achter de schermen ook een heel ander verhaal mee: dat van opkrabbelen na een zware periode.
In gesprekken met de media klinkt ze nuchter en eerlijk, zoals mensen haar kennen. Maar tussen de regels door wordt duidelijk dat ze haar energie nog altijd zorgvuldig moet verdelen. En dat zorgt opnieuw voor vragen over hoe het nu écht met haar gaat.
Een periode met verlies en onverwachte tegenslag
De afgelopen jaren stapelde het verdriet en de stress zich op voor Floortje. Twee jaar geleden moest ze afscheid nemen van haar vader, die op 95-jarige leeftijd overleed. Een verlies dat veel impact had, zeker omdat ze altijd open is geweest over familiebanden en de waarde van tijd samen.
Niet lang daarna kreeg ze zelf te maken met serieuze gezondheidsproblemen. Juist op het moment dat je verwacht dat het leven weer een beetje normaliseert, bleek er iets goed mis. En dat zette haar wereld, vanzelfsprekend, volledig op z’n kop.
Zeldzame endometriose als oorzaak
Uiteindelijk bleek Floortje een zeldzame vorm van endometriose te hebben. Dat is een chronische aandoening waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder groeit. Voor veel mensen klinkt het onbekend, maar het kan hevige klachten geven en lastig te herkennen zijn.
Bij Floortje nam het zulke ernstige vormen aan dat snel ingrijpen noodzakelijk was. Wat begint als vage signalen of pijnklachten, kan bij sommige patiënten uitmonden in complexe medische situaties. In haar geval werd het uiteindelijk een spoedopname en een operatie die allesbehalve standaard was.
De ingreep die acht uur duurde
De operatie die volgde was zwaar en ingrijpend: acht uur op de operatietafel. Tijdens die procedure werd de helft van haar lever verwijderd, samen met een deel van haar middenrif en een stuk van haar long. Dat is het soort ingreep waarvan je weet: herstel is geen sprint.
Floortje heeft zelf ook verteld dat ze aanvankelijk vreesde dat het om kanker ging. Negen dagen na de operatie kreeg ze pas definitief te horen dat dat niet zo was. Die onzekerheid, bovenop de fysieke klap, maakt zo’n periode extra intens.
Herstel met hobbels en grenzen
Inmiddels gaat het naar eigen zeggen beter, maar „beter” betekent niet meteen „terug naar zoals het was”. Aan Story vertelt Floortje dat ze zich een stuk beter voelt, maar nog steeds dagelijks merkt wat haar lichaam heeft doorgemaakt. Vooral haar conditie blijft een terugkerend punt.
Ze legt uit dat ze snel vermoeid is en dat het herstel wisselvallig verloopt: het gaat op en af. Na een buitenlandse reis merkte ze bovendien dat het tijdsverschil haar extra uitputte. Ze stond, zoals ze het zelf omschrijft, letterlijk te tollen op haar benen.
Het litteken dat meer is dan een streep
Wie een grote operatie heeft gehad, weet dat het niet alleen gaat om wonden die dichtgroeien. Floortje vertelt dat ze nog altijd een groot litteken op haar buik heeft en dat ze dat ook echt blijft voelen. Niet alleen lichamelijk, maar ook in hoe je je lijf ervaart.
Ze omschrijft het beeldend: alsof er in haar buik is gezaagd. Dat klinkt heftig, maar het maakt vooral duidelijk hoe diep zo’n ingreep doorwerkt. Zelfs als je weer op reis kunt, kan je lichaam nog lang daarna herinneringen achterlaten.
Zorgen in de familie hielden niet op
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, kreeg Floortje kort na haar eigen operatie ook thuis opnieuw spanning te verwerken. Een half jaar later moest haar moeder namelijk geopereerd worden. Ook zij was ernstig ziek, wat de druk op het gezin opnieuw vergrootte.
Floortje wil daar bewust weinig details over delen, en dat is begrijpelijk. Wel laat ze weten dat het heel heftig was, maar dat haar moeder er weer is en inmiddels is opgeknapt. Ze zegt vooral blij te zijn dat het weer beter gaat.
Voorzichtig vooruitkijken, met beide benen op de grond
Het beeld dat blijft hangen is dat Floortje stap voor stap vooruitgaat, maar ondertussen alert blijft op grenzen. Haar leven speelt zich vaak af in beweging, met reizen en draaien voor televisie. Juist daarom is conditie zo’n belangrijke maatstaf voor hoe het werkelijk gaat.
Of ze binnenkort weer helemaal de oude wordt, durft ze zelf niet te beloven. Misschien is dat ook niet de juiste vraag. Het gaat er vooral om dat ze de ruimte krijgt om op haar eigen tempo te herstellen. Wat vind jij: zouden we in Nederland anders moeten omgaan met onzichtbaar herstel en langdurige vermoeidheid? Laat het weten via onze social media.
Bron: ditjesendatjes.nl
