Het gezicht van D66, Rob Jetten, stond aanvankelijk glanzend in de schijnwerpers. Na de val van het vorige kabinet en een verkiezingsuitslag die D66 sterk liet scoren, werd Jetten alom gezien als de logische opvolger voor het premierschap. Jong, energiek en modern ogend — het leek alsof hij zonder veel tegenstand het torentje zou betrekken. Nu echter groeit de kritiek, en stellen steeds meer betrokkenen zich de vraag of hij wel echt is toegerust voor de hoogste positie.
Beperkingen in bestuurlijke ervaring
Een van de belangrijkste zorgen is Jettens gebrek aan ervaring op het allerhoogste niveau. Hoewel hij als minister van Klimaat & Energie zijn stempel drukte, benadrukken critici dat de rol van premier méér vereist dan het opstellen van beleid.
Het gaat om leiderschap, overtuigingskracht en het vermogen om partijen te verbinden. Volgens een voormalig D66’er functioneert Jetten vooral als technocraat — sterk in dossiers, minder in politieke verbinding. “Hij mist het gezag dat je nodig hebt om partijen bij elkaar te brengen”, aldus de anonieme bron. “Jetten is slim en ambitieus, maar te veel een beleidsman, niet een staatsman.”
Imago van afstand en regeldrift
Onder Jettens leiding worstelt D66 met het beeld van een partij die meer besluit dan verbindt. Zijn ministerschap kenmerkte zich door ambitieuze beleidslijnen — zoals het verplicht stellen van warmtepompen, het stimuleren van elektrisch rijden en het beperken van gasverbruik — die goed aansloten op de partijidealen, maar niet altijd op de dagelijkse zorgen van burgers.
Buiten de Randstad klinkt de scepsis: “Hij heeft mooie plannen, maar geen idee wat er leeft in een dorp of buitenwijk”, schreef iemand op X. Het gevaar is dat D66 wordt gezien als elitair en los van de praktijk.
Interne twijfels binnen de partij
Ook binnen D66 zelf klinken kritische noten. Diverse prominente leden zijn niet overtuigd van Jettens leiderschap of zijn verbindende kracht met het partijapparaat en de fractie. Zijn managementstijl wordt omschreven als strak en afstandelijk.
Volgens een partijbron luistert hij wel — maar “vooral om te horen wat hij zelf al denkt”. Het overheersen van perfectionisme blijkt in de politiek geen deugd: waar een premier compromissen moet aanknopen, ziet men bij Jetten te vaak onbuigzaamheid.
Publieke steun holt weg
De publieke opinie lijkt langzaam te kantelen. Waar Jetten enkele maanden geleden nog gold als het jonge, frisse gezicht van de politiek, ziet een aanzienlijk deel van Nederland hem nu als symbool van een elite die de verbinding met de samenleving verliest.
Onder andere buiten grote steden daalt het vertrouwen in D66. Een politicoloog vat het samen: “Jetten praat over klimaatdoelen in 2050, maar veel mensen willen weten wat hun energierekening volgend jaar doet.” Het afstandelijk klinkende beleid en de toon roepen weerstand op.
Klimaatambitie als sterk punt en Achilles-hiel
Dat Jetten zich onvermoeibaar inzet voor het klimaat staat buiten kijf. Hij was jarenlang een van de meest invloedrijke ministers op dat gebied. Maar waarom diezelfde ambitie hem juist kwetsbaar maakt, is duidelijker geworden.
Voorstanders prijzen zijn daadkracht, tegenstanders wijzen op het gebrek aan realiteitszin: de energietransitie zou te snel en te duur worden doorgevoerd waardoor huishoudens en bedrijven in de knel komen. Een analist stelt: “Hij zegt niet: we gaan dit samen doen — hij zegt: dit moet. En dat maakt hem voor veel mensen onbenaderbaar.”
Geen ideale schoonzoon
Jarenlang profiteerde Jetten van een vlekkeloos imago: jong, goed voorbereid, tegenovergesteld aan de populistische stijl die veel aandacht kreeg. Dat imago werkt nu echter tegen hem. In een tijd waarin veel kiezers juist verlangen naar authentieke, directe leiders komt hij over als te strak, te bedacht.
Columnisten merken op dat zijn optredens wel netjes, maar weinig inspirerend zijn. “Je krijgt het gevoel dat hij in elk gesprek drie communicatiestrategen achter de schermen heeft”, schreef een mediacommentator.
Spanning voor D66 bij formatie
Voor D66 is de situatie uitdagend. De partij ambieert deelname aan een nieuw kabinet, maar Jettens positie als beoogd premier levert spanningen op tijdens de formatie. Een aantal potentiële coalitiepartners zou liever een meer neutrale figuur zien — iemand die minder polariseert dan Jetten. De keuze is lastig: vasthouden aan Jetten betekent risico’s, maar het vervangen van het gezicht van de partij onderloopt eveneens de interne stabiliteit.
Komende maanden worden richtinggevend
De komende tijd zal duidelijk maken of Jetten het tij nog kan keren. Voor hem geldt dat hij moet bewijzen niet alleen een uitstekende beleidsmaker te zijn, maar ook een leider die werkelijk het vertrouwen van burgers kan herwinnen.
Minder technocratische taal, meer verbinding met de mensen achter de cijfers: daarmee kan hij zijn critici de mond snoeren en aantonen dat hij het premierschap aankan. Blijft hij vasthouden aan dezelfde stijl, dan dreigt hij ten onder te gaan aan het beeld dat nu rondwaart: een nette, slimme man — maar geen premier.
Hoe kijkt Nederland naar zijn kansen — en hoe ziet D66 haar toekomst? Praat mee op onze Facebookpagina en deel je mening!
