Een huwelijk hoeft niet altijd groots, glitterend en tot in de puntjes geregisseerd te zijn om bij te blijven. Soms zit de waarde juist in de keuzes die je maakt wanneer niemand je dwingt om ‘het perfecte plaatje’ na te jagen.
Dat bleek ook deze week, toen Roxeanne Hazes een paar dagen na haar huwelijk met Erik Zwennes openhartig vertelde hoe hun dag eruitzag én welke naam ze voortaan officieel gaat gebruiken. Haar uitleg laat vooral zien: dit ging over gevoel, familie en hun eigen kleine kring.
Een dag die bewust klein bleef
Dinsdag gaven Roxeanne Hazes en Erik Zwennes elkaar het jawoord. Geen kasteel, geen eindeloze gastenlijst en ook geen groot feest waar wekenlang over wordt nagepraat. Ze kozen juist voor een intieme ceremonie, met de nadruk op rust en nabijheid.
Die keuze past bij hoe het stel zich de afgelopen jaren vaker heeft laten zien: niet alles hoeft publiek en uitbundig. Juist door het klein te houden, konden ze de aandacht leggen op wat voor hen telt: samen zijn, het moment voelen en het vieren met de mensen die echt dichtbij staan.
Gemeentehuis, tuin en vooral: ontspanning
Wie denkt dat een bekende artiest automatisch uitkomt bij een sprookjesdecor, heeft het mis. Roxeanne vertelde dat ze trouwden in het gemeentehuis van Mijdrecht. Niet per se de ‘mooiste plek op aarde’, gaf ze nuchter toe, maar wel precies goed voor hun plan.
Na de ceremonie verplaatste het gezelschap zich naar hun eigen tuin, waar een cateraar werd ingeschakeld om te koken. Die eenvoudige opzet maakte het volgens haar juist extra fijn: geen gedoe, geen druk, gewoon een ontspannen setting waarin liefde en gezelligheid vanzelf de hoofdrol pakken.
De achternaam die ze vanaf nu officieel draagt
Na hun huwelijk kwam ook een praktische, maar voor Roxeanne duidelijk persoonlijke vraag naar voren: welke achternaam gaat ze officieel gebruiken? Ze besloot voor een dubbele combinatie te gaan en zal voortaan de naam Hazes Zwennes dragen.
Dat is een keuze die je niet ‘even’ maakt, zeker niet met een familienaam die in Nederland meteen verwachtingen oproept. Toch draait het voor haar niet om imago, maar om identiteit. Ze wil haar eigen naam, geschiedenis en gevoel van trots niet loslaten.
Tussen trots en verbondenheid
Roxeanne legde uit dat het voor haar belangrijk was om óók de achternaam van haar gezin te omarmen. Ze sprak over haar ‘jongens’ en daarmee werd duidelijk dat het niet alleen gaat om een huwelijk op papier, maar om een gezin dat al langer samen een leven opbouwt.
Tegelijk blijft ‘Hazes’ een naam die bij haar hoort, los van alle bekendheid eromheen. Ze vertelde dat op haar post voortaan Hazes Zwennes staat. Daarmee houdt ze vast aan wie ze is én laat ze zien dat ze de gezamenlijke gezinsnaam ook een plek wil geven.
Fender kreeg een rol met extra betekenis
Een van de meest persoonlijke momenten tijdens de ceremonie draaide om Roxeannes zoon Fender. Omdat haar vader, André Hazes, is overleden, kon hij haar niet begeleiden op een manier die veel bruiden wel kennen. Dat gemis blijft, óók op een gelukkige dag.
In plaats van die traditie leeg te laten, vroeg Roxeanne aan Fender of hij die rol op zich wilde nemen. Ze vertelde hoe ze hem uitlegde dat ‘papa’s meestal dochters weggeven’ en dat zij die mogelijkheid niet heeft. Het verzoek maakte indruk, en gaf hun dag een extra laag.
Een kinderakte en een onverwachte twist
Dat Fender zijn taak serieus nam, stond buiten kijf. Maar zoals dat met kinderen gaat: er is altijd ruimte voor spontaniteit. Tijdens de ceremonie mocht hij ook zelf een handtekening zetten op een soort kindercontract, speciaal voor hem klaargelegd.
Alleen liep dat net even anders dan de volwassenen voor ogen hadden. Roxeanne vertelde lachend dat Fender er een piemel op tekende. Een moment waar je als ouder waarschijnlijk tegelijk van schrikt én om moet lachen—en precies het soort herinnering dat een intieme trouwdag menselijk en warm maakt.
Waarom dit verhaal herkenbaar is voor veel mensen
Wat opvalt aan Roxeannes terugblik, is hoe weinig het draait om uitstraling of spektakel. Geen nadruk op de jurk, geen pronkstukken op social media, maar juist op betekenis: wie waren erbij, wat voelde écht, en welke keuzes passen bij het leven dat ze nu leiden.
De dubbele achternaam weerspiegelt datzelfde idee: niet kiezen tussen toen en nu, maar beide laten bestaan. En door Fender een rol te geven, werd het geen standaard ceremonie, maar een dag die bij hún gezin past—met liefde, gemis, humor en alles daartussenin.
Een huwelijk dat vooral over mensen ging
Uiteindelijk laat Roxeanne met haar verhaal zien dat een trouwdag veel meer kan zijn dan een formaliteit. Het was geen groot event, maar wel een dag vol persoonlijke accenten: van de keuze voor een simpele setting tot de manier waarop familie en gezinsgevoel centraal stonden.
En misschien is dat wel precies waarom het blijft hangen: het ging om echte momenten. Wat vind jij van haar keuze voor een dubbele achternaam en de rol van Fender tijdens de ceremonie? Laat het weten via onze social media en praat mee.
Bron: streamzine.nl
