De maandag bracht voor Roy Oude Rikerink en zijn gezin een storm aan emoties met zich mee. Als deelnemer van het programma Over Mijn Lijk weet je dat elke ziekenhuiscontrole gepaard gaat met spanning, angst en hoop. De zorgen hingen voelbaar in huis, zeker op het moment dat Roy afscheid moest nemen van zijn driejarige zoontje Scott. Diep verdriet en onzekerheid maakten de ochtend zwaar, maar na een lange en beladen dag volgde er eindelijk een lichtpunt: de tumor in Roy’s hoofd is niet gegroeid.
De dag begon met een intens afscheid dat bij velen kippenvel zou bezorgen. Terwijl Roy zich klaarmaakte voor het ziekenhuis, brak het moment van afscheid nemen aan voor zijn zoon. Annick, de partner van Roy, deelde via Instagram een foto van het emotionele tafereel.
Scott keek met tranen in zijn ogen naar zijn vader en sprak woorden die dwars door je hart snijden: “Ik vind het zo zielig dat papa naar het ziekenhuis moet en dat hij ziek is.” Een kind van drie dat zulke woorden uitspreekt, raakt niet alleen de ouders, maar ook iedereen die meekijkt.
Kleine Scott begrijpt de ernst en leeft intens mee
Hoewel hij pas drie jaar oud is, lijkt Scott precies aan te voelen hoe ernstig de situatie is. Vlak voor vertrek gaf hij zijn vader een stevige knuffel, zonder iets te zeggen. Dat gebaar sprak boekdelen.
Annick legt uit dat zij en Roy er bewust voor hebben gekozen om hun zoon vanaf het begin te betrekken bij de situatie. Ze willen eerlijk zijn, ook al is hij nog klein. Door open met hem te praten, krijgt Scott de kans om zijn emoties te uiten en zijn plek te vinden binnen deze moeilijke realiteit.
Kinderlijke uitleg maakt het dragelijker
Om Scott te helpen begrijpen wat er aan de hand is, kozen Roy en Annick voor een eenvoudige uitleg. “We vertelden dat papa ziek is en dat er een bolletje in zijn hoofd zit die soms stomme dingen doet,” zegt Annick.
Deze manier van communiceren zorgt voor rust, omdat het de angst voor het onbekende verkleint. Door het onderwerp niet te vermijden, maar juist bespreekbaar te maken, groeit er een sterke verbondenheid tussen hen als gezin. Dat geeft houvast in tijden waarin niets zeker is.
Na spanning en wachten eindelijk positief nieuws
De uren in het ziekenhuis waren beladen en zwaar. De spanning liep hoog op, tot het verlossende bericht kwam. Annick deelde op Instagram de langverwachte update: “De tumor is niet gegroeid.” Bij haar woorden plaatste ze een foto van Roy in bed.
De vermoeidheid was zichtbaar in zijn gezicht, maar ook de opluchting straalde ervan af. Wat begon als een loodzware dag, eindigde met een diepe zucht van verlichting. Even kon het gezin de adem inhouden en voelen dat er ruimte was voor hoop.
Bewust vertragen en genieten van het nu
Roy en Annick beseffen na deze dag meer dan ooit hoe kostbaar het leven is. “Dat we deze slopende, zenuwslopende dag mogen afsluiten met zulk positief nieuws. Wij zijn blij,” schreef Annick. Ze kiezen er bewust voor om geen overhaaste stappen te zetten.
Rust nemen, vertragen, en bovenal: genieten van het nu. Van de kleine momenten samen met hun zoontje, van de liefde, van het leven. Want juist in die momenten vinden ze kracht en betekenis.
