Soms loopt het ouderschap anders dan je had verwacht. Voor Simon begon het vaderschap als een mooie uitdaging, een ervaring die hij met plezier aanging. Maar toen zijn kinderen in de puberteit kwamen, veranderde dat drastisch.
“Na goed overleg met mijn vrouw heb ik besloten apart te gaan wonen. Ik trok het gewoon niet meer,” vertelt hij openhartig. Het was geen gemakkelijke beslissing, maar wel een die nodig bleek om de harmonie binnen zijn gezin te bewaren.
Simon en zijn vrouw zijn inmiddels achttien jaar getrouwd. Hun oudste zoon Louis werd zestien jaar geleden geboren, en twee jaar later volgde Sam. Vanaf het begin vond Simon veel vreugde in het vaderschap. “Ze waren vanaf dag één nieuwsgierig en aanwezig,” herinnert hij zich.
Toch was het ouderschap voor hem niet zonder uitdagingen. Door zijn autisme had hij vaak behoefte aan rust en ruimte. “Gelukkig had ik op zolder mijn eigen kamer, waar ik me kon terugtrekken als het me teveel werd,” deelt hij.
De rust die Simon soms nodig had, was vooral belangrijk omdat zijn kinderen steeds meer hun eigen weg gingen, zeker toen ze in de puberteit kwamen. Pubers zijn van nature opstandig en bijdehand, maar voor Simon was de verandering moeilijk te hanteren.
“Het werd zo erg dat ik me soms hele dagen opsloot in mijn zolderkamer, alleen maar om niet bij hun ruzies te hoeven zijn,” geeft hij eerlijk toe. De spanning thuis nam toe, en het werd duidelijk dat er iets moest veranderen.
Ondanks dat Simon en zijn vrouw altijd goed met elkaar overweg konden, begon de afstand tussen hen groter te worden. Zijn pogingen om met de stress en onrust om te gaan, brachten geen verlichting. “Mijn vrouw zag hoe ik worstelde,” vertelt hij.
Uiteindelijk kwamen ze samen tot de conclusie dat apart wonen de beste optie zou zijn. Ze besloten een appartement te kopen, mede dankzij het feit dat er geen hypotheek op hun huis in Amsterdam rustte. “We hebben afgesproken dat ik daar woon totdat de jongens gaan studeren. Daarna kunnen zij in het appartement.”
Sinds hij een halfjaar geleden alleen is gaan wonen, ervaart Simon eindelijk de rust waar hij zo naar verlangde. De fysieke afstand heeft de familierelaties zelfs verbeterd.
“Ik ben binnen vijf minuten bij hen thuis. We eten bijna elke avond samen en organiseren regelmatig familiedagen of date-avonden met mijn vrouw.” Deze nieuwe balans werkt goed voor hen.
Simon begrijpt dat hun situatie misschien niet door iedereen begrepen wordt, maar voor zijn gezin blijkt het een succesvolle oplossing te zijn. “Als we niet op tijd hadden gehandeld, waren we misschien uit elkaar gegaan.
Achttien jaar huwelijk zomaar weggooien, dat had ik nooit gewild,” zegt hij met overtuiging. Soms vraagt liefde om creatieve oplossingen en voor Simon en zijn gezin heeft deze keuze gewerkt.
Wat vind je van zijn keuze? Laat het ons weten door een reactie op Facebook te plaatsen.
