De laatste speelweken van Soy Kroon bij 40-45, de Musical zijn aangebroken en dat besef klinkt onmiskenbaar door in zijn woorden. Het naderende afscheid voelt niet als het afronden van zomaar een productie, maar als het sluiten van een periode die bijna anderhalf jaar lang zijn dagelijks leven bepaalde. In wat hij deelt, wordt duidelijk dat deze musical meer was dan werk alleen. Het project groeide uit tot een allesomvattende ervaring waarin discipline, emotie en verbondenheid samenkwamen.
Via Instagram blikt Soy openhartig terug op de tijd die hij doorbracht binnen de cast. Zijn woorden ademen dankbaarheid en een diepe waardering voor iedereen die deel uitmaakte van het proces. Hij beschrijft hoe bijzonder het was om een productie te zien uitgroeien van een pril idee tot een voorstelling die avond na avond volle zalen trok. Dat groeiproces, gedragen door gezamenlijke inzet en vertrouwen, maakte een onuitwisbare indruk. Het besef dat dit hoofdstuk ten einde loopt, brengt nostalgie met zich mee, maar ook trots.
Van eerste stap tot laatste buiging
Soy schrijft dat hij zondag zijn allerlaatste voorstelling speelt, na anderhalf jaar intensief onderdeel te zijn geweest van de musical. Het is een moment dat hem zichtbaar raakt. “Zondag stopt mijn 40-45, de Musical-avontuur. Dan speel ik na 1,5 jaar en 200 voorstellingen mijn laatste! Gek, verdrietig, maar vol met mooie herinneringen”, deelt hij. Die woorden laten zien dat het afscheid gepaard gaat met gemengde gevoelens. Het einde voelt onwerkelijk, maar wordt gedragen door alles wat is opgebouwd.
Een productie die van nul naar volle zalen groeide
In zijn terugblik neemt Soy zijn volgers mee langs de ontwikkeling van 40-45, de Musical. Hij beschrijft hoe hij het project zag ontstaan en langzaam vorm zag krijgen. Het begon bij de eerste gesprekken en eindigde in uitverkochte zalen, waarin het publiek elke avond opnieuw werd meegenomen in het verhaal. Die ontwikkeling verliep niet vanzelf, maar vroeg om toewijding, vertrouwen en een gezamenlijke overtuiging dat dit verhaal verteld moest worden.
Fysieke en mentale toewijding
De intensiteit van het traject komt duidelijk naar voren wanneer Soy de voorbereiding beschrijft. “Mijn hart stroomt over. Van fysiek en vocaal een flinke voorbereiding (lees: 10 kilometer rennen en lekker door blijven zingen), van 2020 toen Studio 100 mij belde en we in 2023 al in het decor stonden in België (…), veel promo-optredens, het repeteren in een enorme (snikhete) hal in Nijkerk, toewerken naar de première en zes shows per week spelen en soms zelfs drie op één dag.” Het zijn woorden die laten zien hoe allesomvattend deze periode was.
Discipline als rode draad
De musical vroeg niet alleen artistiek, maar ook lichamelijk het uiterste. Dag in, dag uit werd er gewerkt aan conditie, stem en spel, terwijl het tempo hoog bleef. Repetities, promotionele verplichtingen en speelreeksen volgden elkaar in rap tempo op. Die discipline zorgde voor een hechte band binnen de cast, omdat iedereen wist wat er van elkaar gevraagd werd. Het gedeelde doel maakte de inspanning draaglijk en gaf betekenis aan de lange dagen.
Een werkplek die voelde als thuis
Wat begon als een professionele samenwerking, groeide voor Soy uit tot iets wat hij beschrijft als een thuis. De cast en crew vormden een hechte theaterfamilie waarin ruimte was voor humor, steun en kwetsbaarheid. Hij spreekt met zichtbaar plezier over zijn collega’s en de onderlinge band die ontstond door het intensieve samen werken. Die verbondenheid maakte de productie niet alleen bijzonder op het toneel, maar ook daarachter.
Een knipoog naar zijn personage
Met een lichte toon sluit Soy zijn bericht af met een verwijzing naar zijn rol. “En wie weet, tot ooit Barnie!”, schrijft hij, doelend op de bijnaam van zijn personage. Het is een zinnetje dat laat zien hoe sterk hij zich verbonden voelt met de rol die hij speelde. Tegelijk kondigt hij aan dat er nog backstagebeelden zullen volgen, waarbij hij lachend opmerkt dat het misschien te veel kan worden voor zijn volgers. Die zelfspot onderstreept de warmte in zijn afscheid.
Reacties die de verbondenheid bevestigen
De reacties onder zijn bericht laten zien dat de gevoelens breed gedeeld worden binnen de cast. Collega’s reageren openlijk en emotioneel, wat de hechte band bevestigt die in anderhalf jaar is ontstaan. Dorian Bindels verwoordt het gemis dat eraan komt met krachtige woorden: “Wel verdomme! Wat een tijd. Wat een reis. Wat een avontuur. Wat een herinneringen. Wat een geluk. Wat ga ik dit missen. Jou missen.” Zijn reactie benadrukt hoe intens de gezamenlijke ervaring was.
Emotie zonder filter
Ook Gaia Aikman laat weten hoe zwaar het afscheid haar valt. Haar reactie is doordrenkt van emotie en humor tegelijk. “Oh God, oh God, oh God…. De vier musketiers. Ontelbare herinneringen… Mijn allerliefste Louis-tje!! Ik moet even gaan uitzoeken waar ik tissues ga verstoppen in ’t decor, want dit gaat natuurlijk niet goedkomen he? Oké, ja hoi joe he…” De woorden laten zien dat de samenwerking verder ging dan het podium alleen.
Een verhaal dat blijft raken
De kracht van 40-45, de Musical ligt niet alleen in de uitvoering, maar vooral in het verhaal dat wordt verteld. De musical draait om twee broers die tijdens de Tweede Wereldoorlog ieder een andere kant kiezen. Daarmee staat het verhaal symbool voor verscheurde families en morele dilemma’s die mensen in oorlogstijd moesten doorstaan. Die thematiek zorgde ervoor dat elke voorstelling beladen was en diepe emoties opriep bij het publiek.
Impact op cast en publiek
Voor de cast betekende het spelen van dit verhaal telkens opnieuw het aangaan van zware emoties. Iedere avond werd het publiek meegenomen in een geschiedenis die nog altijd doorwerkt. Dat zorgde voor een bijzondere wisselwerking tussen zaal en podium. De reacties van toeschouwers, vaak zichtbaar geraakt, maakten duidelijk hoe actueel en relevant het verhaal nog steeds is. Die impact gaf extra betekenis aan het harde werken achter de schermen.
Een ensemble van ervaren namen
Naast Soy bestond de cast uit een reeks gerenommeerde acteurs. Dorian Bindels, Kees Boot, Isa Hoes, Gaia Aikman, Sjoerd Pleijsier, Niniane Everaert, Renée Fokker en Roeland Fernhout gaven samen vorm aan het verhaal. Die mix van ervaring en talent zorgde voor een ensemble dat elkaar aanvulde en versterkte. Het gezamenlijke spel droeg bij aan de geloofwaardigheid en emotionele kracht van de voorstelling.
Persoonlijke lading voor de spelers
Voor sommige castleden had de musical een extra persoonlijke betekenis. Isa Hoes sprak eerder over de beladenheid van het verhaal in relatie tot haar eigen familiegeschiedenis. Zij omschreef haar deelname als “een once-in-a-lifetime ervaring”, een uitspraak die de impact van het project onderstreept. Die persoonlijke betrokkenheid was voelbaar op het toneel en droeg bij aan de intensiteit van de voorstellingen.
Het sluiten van een bepalend hoofdstuk
Voor Soy markeert het afscheid van 40-45, de Musical het einde van een fase die hem zowel professioneel als persoonlijk heeft gevormd. Het loslaten van een rol die zo verweven raakte met zijn dagelijks leven, vraagt tijd. Tegelijk spreekt uit alles wat hij deelt een diep gevoel van dankbaarheid. De ervaring heeft hem verrijkt en nieuwe inzichten gegeven, zowel als acteur als mens.
Dankbaarheid overheerst bij het afscheid
Hoewel het afscheid pijn doet, overheerst bij Soy de trots op wat er is neergezet. Zijn woorden laten zien hoe waardevol het voor hem was om onderdeel te zijn van een productie waarin vakmanschap, historie en emotionele diepgang samenkwamen. Het project liet zien wat mogelijk is wanneer mensen zich volledig inzetten voor een gezamenlijk doel. Dat besef maakt het afscheid zwaar, maar ook betekenisvol.
Met de laatste voorstellingen komt een intens traject tot een einde, maar de impact ervan blijft. Voor Soy, zijn collega’s en het publiek heeft 40-45, de Musical een blijvende indruk achtergelaten. Het afscheid voelt als een slotakkoord waarin alles samenkomt wat de productie zo bijzonder maakte. Wat rest zijn herinneringen, verbondenheid en het besef dat dit hoofdstuk een onuitwisbaar onderdeel van hun carrière en leven vormt.
