De emotionele strijd van Mart Hoogkamer om zijn alcoholverslaafde vader te redden, bereikte een pijnlijk dieptepunt toen hij alles in het werk stelde voor een kostbare behandeling in Zuid-Afrika. De hoop op herstel en een nieuw begin leek dichterbij dan ooit. Maar op het cruciale moment, vlak voor vertrek, verdween zijn vader spoorloos. Sinds die dag heeft Mart geen enkel contact meer met hem gehad en blijft hij met vragen achter over waar zijn vader verblijft.
Nog in 2022 vertelde Mart met opluchting dat het beter ging met zijn vader, die jarenlang kampte met een alcoholverslaving. Dat optimisme is inmiddels volledig verdwenen. In een openhartig interview met weekblad Privé beschrijft Mart dat het nu helemaal niet goed gaat.
Hij trekt een scherpe lijn tussen mensen die kiezen voor hun gezin en de liefde, en mensen die bezwijken voor het nachtleven, vol drank, drugs en andere verleidingen. Zijn vader koos voor die laatste weg, en Mart vreest dat herstel nog maar de vraag is.
Mart probeerde zijn vader meerdere keren op het juiste pad te krijgen, maar de meest veelbelovende poging was ook de meest kostbare. Hij regelde zelf een plek in een Zuid-Afrikaanse afkickkliniek, waarvoor hij ruim 30.000 euro betaalde. Zijn vader verzekerde hem dat hij er volledig voor wilde gaan.
Om hem te ontlasten, regelde Mart dat hij vooraf twee weken bij een goede vriend kon verblijven, zodat alle voorbereidingen voor het verblijf in Zuid-Afrika konden worden getroffen. Het plan leek waterdicht, maar enkele dagen voor vertrek sloeg het noodlot toe. Zijn vader verdween plotseling, zonder uitleg of afscheid.
Vanaf dat moment is het contact tussen vader en zoon volledig verbroken. Mart weet niet waar zijn vader zich bevindt. Volgens hem heeft hij geen vaste woonplek, maar mogelijk verblijft hij bij een groep vrienden.
Ondanks deze teleurstelling benadrukt Mart dat hij geen haat voelt. Hij ziet zijn vader als een beschadigd mens, gevormd door moeilijke en pijnlijke ervaringen in zijn jeugd. Dat besef maakt het verdriet niet minder, maar helpt hem wel om de situatie enigszins te accepteren.
Voor Mart blijft het pijnlijk dat zijn vader een kans op herstel liet liggen. De emotionele en financiële investering was groot, maar belangrijker nog was de hoop dat zijn vader zijn leven opnieuw zou opbouwen. Die hoop is nu grotendeels verdwenen.
Toch houdt Mart zich vast aan het idee dat mensen, hoe ver ze ook zijn afgedwaald, ooit kunnen veranderen. Of dat bij zijn vader zal gebeuren, weet hij niet. Voorlopig blijft de afstand, zowel letterlijk als emotioneel, groot.
