De toestand van Alex, bekend uit Over Mijn Lijk, blijft ernstig en onzeker na een ingrijpende operatie aan zijn hersentumor. Sinds de risicovolle ingreep ligt hij in coma, terwijl artsen zijn situatie nauwlettend volgen. De afgelopen dagen stonden volledig in het teken van angst en afwachten. Via hun gezamenlijke blog deelt zijn vrouw Linda een openhartige update. Ze beschrijft de emotionele uitputting, de voortdurende spanning en de zware realiteit van de ziekenhuisopname.
Voor Linda voelen de dagen in het ziekenhuis als een onafgebroken nachtmerrie zonder houvast. „Wat een nachtmerrie deze dagen en we lijken er maar niet uit te ontwaken”, schrijft ze zichtbaar aangeslagen.
Dagelijks bloggen lukt haar niet meer, omdat alles draait om bij Alex zijn. Al vijf dagen verblijft ze vrijwel continu in het ziekenhuis. Dat ze veel tijd bij hem mag doorbrengen, biedt enige troost in een verder uitzichtloze situatie.
Het dieptepunt kwam op zaterdag, toen Alex plotseling sterk achteruitging en zijn toestand verslechterde. „Zaterdag was een hele zware dag! Alex was zoveel slechter dan de dag ervoor.”
Hij kreeg te maken met veel epileptische insulten, braken en koorts. „Heel veel epileptische insulten, braken, koorts en heel ver weg. Ik vond het heel moeilijk om te zien.” Een extra scan toonde veel vocht in zijn hoofd, waarna nieuwe medicatie volgde.
Artsen verhoogden doseringen en startten aanvullende behandelingen in de hoop op stabilisatie en verbetering. Ondertussen blijft onzeker of Alex zijn omgeving kan waarnemen.
LEES OOK:LET OP: Belastingdienst niet blij met tanken over de grens en komt met deze maatregelen
„We hebben geen idee of hij weet dat hij al lang hier ligt, of hij ons hoort of voelt en dat is heel gek en verdrietig.” Die onzekerheid weegt zwaar tijdens de coma. Voor Linda is het moeilijk te bevatten dat nabijheid niet automatisch betekent dat hij haar kan ervaren.
Ook hun zoon Aaron wordt diep geraakt door de situatie rond zijn vader. Hij mocht kort bij Alex zijn, wat zowel troost als verdriet bracht. Het moment waarop Aaron zijn hand op de arm van zijn vader legde, staat in Linda’s geheugen gegrift.
Hij vertelde dat hij bij hem was en dat hij van hem hield. „Aaron was heel blij dat hij even bij papa mocht zijn, maar nu weer zo verdrietig omdat hij papa zo mist.”
Binnenkort wordt Aaron tien jaar, een verjaardag die anders groots gevierd zou worden. „Dat zouden we groot vieren, maar die kans is klein. Mijn hart is gebroken voor Aaron.”
Ook Alex’ ouders, zijn zus en Linda’s moeder bezochten hem kort. De avonden blijven het zwaarst. „Zie ik hem morgen nog? Wat als hij niet wil dat ik wegga maar het niet kan zeggen? Hij ligt helemaal alleen, zo zielig.”
