De stranden van Gambia trekken al jaren duizenden toeristen, maar de West-Afrikaanse kust staat tegenwoordig vooral bekend om een opvallend fenomeen. Steeds meer oudere Europese vrouwen reizen erheen op zoek naar jong gezelschap. Lokale bewoners en betrokkenen spreken openlijk over de groeiende cultuur van zogenaamde ‘Gran-bia’, waar relaties tussen rijke bezoekers en jonge Gambianen bijna alledaags zijn geworden.
De Gambiaanse autoriteiten proberen al langer het imago van hun land te beschermen. Ze willen dat toeristen het land bezoeken voor de natuur, cultuur en gastvrijheid, niet voor oppervlakkige verhoudingen.
‘Dirty Sarahs’
Toch blijkt het probleem hardnekkig. Op de bekende Senegambia Strip ben je volgens bewoners vrijwel zeker mannen tegen te komen die toeristen benaderen. Sommigen bieden massages aan, waarna het contact vaak verdergaat.
Barbara, een 65-jarige vrouw uit Kent, benadrukt dat zij zich nergens voor schaamt. Ze zegt: “Ik ben niet illegaal bezig. Mannen van mijn leeftijd zoeken ook jongere partners in Thailand en daar spreekt niemand schande van. Ik kom hier voor plezier en ik bepaal zelf met wie ik mijn tijd deel.” Zulke geluiden illustreren hoe complex de discussie rondom toerisme in Gambia is.
Liefde of opportuniteit
Niet alle relaties draaien om korte ontmoetingen. Sommige vrouwen belanden in serieuze huwelijken. De Britse Heidi Hepworth trouwde zelfs met haar Gambiaanse partner, die veertien jaar jonger is. Ze zegt dat liefde de basis vormt van hun relatie.
Toch waarschuwen anderen dat veel huwelijken voortkomen uit economische motieven. Online duiken regelmatig verhalen op van vrouwen die bedrogen zijn nadat hun partner eenmaal een visum had bemachtigd.
Cultuur van armoede
Voor veel jonge Gambianen draait het leven om overleven. Muzikant Ali Cham vertelt dat de armoede mensen ertoe dwingt keuzes te maken die ze anders niet zouden overwegen. Met een gemiddeld maandloon van 181 pond en meer dan 40 procent jeugdwerkloosheid is de verleiding groot om met een buitenlandse toerist een relatie aan te gaan. Voor sommigen betekent dit een kans om een bedrijf te starten of simpelweg de familie te onderhouden.
Economische impact
De invloed van dit fenomeen is aanzienlijk. Internationale geldtransfers vormen inmiddels de helft van het bruto binnenlands product van Gambia. Toerisme levert daarnaast ruim 15 procent op. Veel gezinnen zijn volledig afhankelijk van het geld dat vanuit Europa wordt gestuurd.
Voor buitenlandse bezoekers kost een complete reis soms slechts 529 pond, inclusief goedkope vliegtickets en verblijf. Dat bedrag staat in schril contrast met het gemiddelde inkomen van de lokale bevolking.
Frustratie onder inwoners
Ondanks de financiële voordelen groeit de weerstand onder de bevolking. Sociale ondernemers zoals Olimatta Taal benadrukken dat families vaak machteloos staan tegenover rijke Europeanen die met geld en beloften hun kinderen verleiden.
Voor veel inwoners voelt dit als een ongelijk speelveld dat de reputatie van hun land schaadt. De roep om verandering klinkt steeds luider, maar zolang armoede het dagelijks leven bepaalt, blijft de verleiding bestaan.
