Catherine Keyl is voor velen jarenlang een vertrouwd gezicht geweest op de Nederlandse televisie. Nu, op 78-jarige leeftijd, laat ze zich van een andere kant zien. Ze spreekt openhartig over haar leeftijd, het verlies van haar zusje en de constante aanwezigheid van de dood in haar gedachten. Haar verhaal is niet alleen persoonlijk, maar ook pijnlijk herkenbaar voor iedereen die ouder wordt en afscheid moet nemen van dierbaren.
Vier weken geleden nam Catherine afscheid van haar jongere zusje Marjolijn, die overleed aan een ongeneeslijke ziekte. Hoewel haar overlijden niet als een verrassing kwam, is het verdriet er niet minder om. De band tussen de twee zussen werd in de laatste periode verdiept door open gesprekken. “We hebben alles wat nog tussen ons in stond uitgesproken. Dat is toch fijn,” zegt ze daarover. Het gaf haar een vorm van rust.
Voor Catherine is het niet de eerste keer dat ze afscheid moest nemen van een familielid. Eerder verloor ze al haar ouders en haar andere zusje. Toch vindt ze steun in de familie die ze nog heeft. “Mijn neef en nicht, en hun kinderen, dat is nu mijn familie. Ik kom net bij hen vandaan. Dat is heel prettig.” Die verbondenheid is voor haar nu belangrijker dan ooit.
Hoewel ze fysiek nog kwiek overkomt, is Catherine zich scherp bewust van haar eindigheid. “Ik realiseer me dat ik geen twintig meer ben,” zegt ze nuchter. De recente overlijdens van collega’s en bekenden maken de dood tastbaar. Ze somt zonder moeite een rij namen op: Dieuwertje Blok, Manuëla Kemp, Jonnie Boer. “En dat zijn dan mensen die twintig jaar jonger zijn dan ik. Dan denk ik: ik zal morgen wel aan de beurt zijn.”
Haar woorden klinken hard, maar ze zegt het zonder drama. Voor Catherine is het simpelweg een feit. De dood is geen onbekende schaduw meer, maar een vaste metgezel in haar dagelijks bewustzijn.
Catherine is eerlijk over haar onzekerheid of ze haar tachtigste verjaardag zal halen. “Over een jaar ben ik tachtig, als ik dat haal. Dat kun je je toch niet voorstellen!” Ze zegt het met een glimlach, maar de onderliggende ernst is voelbaar. “Het kan elk ogenblik afgelopen zijn. Dat zag je ook bij mijn zusje: het was ineens gewoon klaar.”
Ze probeert die gedachte niet weg te duwen. Het besef dat het elk moment voorbij kan zijn, leeft ook onder de mensen om haar heen. Toch is Catherine niet bang. Ze praat er rustig over, met een toon van acceptatie die troostend werkt.
Hoewel ze lange tijd een vaste waarde was op tv, is Catherine tegenwoordig slechts af en toe te zien. Dat vindt ze soms verwarrend. “Ik word altijd bij vlagen gevraagd – en dan weer een tijd niet. Dat is best gek, ik begrijp dat niet zo goed.” Toch stoort het haar niet diepgaand. Ze voelt geen drang om weer wekelijks op de buis te verschijnen.
Wat ze mist, is de regelmaat. “Ik zou het wat consistenter willen doen, maar ook weer niet elke week. Dat hoeft van mij niet meer.” Je merkt dat ze haar plek binnen het medialandschap heeft leren relativeren.
Met lichte verbazing merkt Catherine op dat ze zelfs ouder is dan Johan Derksen. Het is een knipoog, maar ook een wake-up call. Ze behoort tot een generatie tv-iconen die langzaam verdwijnt. De sterfgevallen van collega’s brengen haar dichter bij de realiteit van het ouder worden. “De tijd gaat snel. En voor je het weet, is het je laatste dag.”
Toch blijft Catherine rechtop staan. Ze rouwt om wat ze verloor, maar laat zich niet breken. Haar houding is doordrenkt met nuchterheid, humor en waardigheid – eigenschappen die haar altijd kenmerkten.
Catherine’s verhaal is meer dan een persoonlijk relaas. Het is een universeel thema: ouder worden, verlies verwerken, afscheid nemen van geliefden. Maar ook: het belang van afsluiting, het koesteren van familie en het vinden van vrede met wat je niet kunt controleren. Ze laat zien dat je zelfs met de dood op je schouder, mens kunt blijven. En misschien wel gelukkiger dan ooit.
