Froukje de Both (53) deelt in het EO-programma De Kist een ingrijpend verhaal dat ze jarenlang voor zich hield. Voor het eerst spreekt ze openlijk over haar eerste grote liefde Olivier, die op jonge leeftijd plotseling overleed. De klap was destijds zo intens dat ze er volledig alleen mee worstelde. Het verlies heeft diepe sporen nagelaten in haar leven, en de presentatrice laat zien hoe rauw rouw kan zijn, ook decennia later.
Toen Froukje zestien was, ontmoette ze Olivier. Hij was haar eerste echte liefde, en ze was op slag verliefd. “Een heel bijzonder mens,” noemt ze hem. Zijn vrije geest maakte hem onweerstaanbaar. “Ik kon hem niet vangen,” zegt ze. Ze vormden drie jaar een stel en stonden op het punt om samen te gaan wonen. Alles leek rooskleurig, tot Olivier plotseling te maken kreeg met helse hoofdpijn.
Medisch noodlot na een onverwachte diagnose
Olivier besloot medische hulp te zoeken en bleek vocht in zijn kleine hersenen te hebben. Een operatie was noodzakelijk. Na die eerste operatie wilde hij dat Froukje niet op bezoek zou komen. “We waren nog jong. Hij zei: ‘Ik wil niet dat Froukje er is, want ik wil niet dat ze schrikt.’” Dat deed haar veel pijn. Ze wilde juist bij hem zijn en hem steunen.
Geen afscheid, alleen een laatste stilte
Kort daarna volgde het tragische bericht dat een tweede operatie nodig was. “Er was iets niet helemaal goed gegaan,” vertelt Froukje. Die tweede operatie werd Olivier fataal. “Daarna is hij in coma geraakt en niet meer wakker geworden.” Ze kreeg geen kans om afscheid te nemen, iets wat haar tot op de dag van vandaag achtervolgt. “Dat herinner ik mij ook nog dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen.”
Eenzame rouwperiode
Froukje was negentien en stond er alleen voor. Ze voelde zich geïsoleerd in haar verdriet. “Degene van wie ik houd, gaat nu gewoon dood.” Met haar ouders praten lukte niet. De band met haar moeder was niet sterk genoeg voor zulke gesprekken. “Ik had niemand met wie ik erover kon praten,” vertelt ze zichtbaar geëmotioneerd. De eenzaamheid sloop haar leven binnen en nestelde zich diep.
Overlevingsstrategie
Ze dwong zichzelf verder te gaan. “Ik moet door met mijn leven. Hoe moet ik dat doen?” Ze sloot het hoofdstuk noodgedwongen af om te overleven. Die innerlijke overlevingskracht redde haar, maar liet ook sporen na. “Ik denk ook dat ik daardoor vaak een soort eenzaamheid voel in mijn leven,” zegt ze. Door het verdriet alleen te dragen, leerde ze alles in haar eentje op te lossen.
Ruimte voor verdriet komt pas nu
Pas de laatste jaren durft ze zachter voor zichzelf te zijn. De tijd heeft haar geleerd dat ze haar emoties er mag laten zijn. “Kan je nagaan, dat ik nu pas mezelf veel meer toesta om verdriet en de niet zulke leuke emoties ook te voelen.” De klap van Olivier’s overlijden blijft voelbaar, maar Froukje lijkt nu ruimte te maken voor het verdriet dat ze toen niet kon delen.
