Het gevoel dat het salaris binnenkomt en vrijwel direct weer verdwijnt, is voor veel Nederlanders pijnlijk herkenbaar. Aan het eind van de maand rest vaak vooral verwarring, frustratie en de vraag waar het geld gebleven is. Toch bestaat er een eenvoudige methode die orde schept in die chaos. De zogeheten 60-20-20-regel biedt houvast en laat zien hoe structureel sparen weer haalbaar wordt, zelfs bij een gemiddeld inkomen. Met vaste percentages ontstaat overzicht, rust en ruimte om daadwerkelijk vermogen op te bouwen.
Grip zonder ingewikkelde systemen
Budgetteren heeft jarenlang een stoffig imago gehad. Het roept beelden op van eindeloze Excel-bestanden, apps die elke uitgave analyseren en een leven waarin spontaniteit ontbreekt. De kracht van de 60-20-20-regel zit juist in de eenvoud. Er hoeft niets dagelijks bijgehouden te worden en er is geen financieel jargon nodig. Door het netto maandinkomen direct te verdelen, ontstaat een vaste structuur die de rest van de maand zijn werk doet, zonder voortdurende correcties.
Heldere uitgangspunten
De kern van de methode is overzichtelijk. Zestig procent van het netto inkomen wordt gereserveerd voor vaste lasten, twintig procent gaat direct naar de spaarrekening en de resterende twintig procent is vrij te besteden. Die verdeling wordt idealiter meteen na ontvangst van het salaris ingesteld. Het geld voor sparen verdwijnt zo automatisch uit het zicht, waardoor de verleiding afneemt om het alsnog uit te geven aan impulsieve aankopen of onverwachte verleidingen.
Vaste lasten als fundament
De grootste uitgavenpost vormt voor vrijwel iedereen de categorie vaste lasten. Hieronder vallen huur of hypotheek, energie, verzekeringen, boodschappen en vaste abonnementen. In een periode waarin woonlasten blijven stijgen en boodschappen steeds duurder worden, geldt zestig procent als een gezonde bovengrens. Wie structureel onder dat percentage blijft, creëert extra ruimte om meer te sparen of schulden versneld af te lossen. Wie erboven zit, krijgt met deze methode een confronterend maar waardevol inzicht.
Kritisch kijken zonder schuldgevoel
Het overschrijden van die zestig procent betekent niet automatisch falen. Het geeft vooral richting. Door vaste lasten inzichtelijk te maken, wordt zichtbaar waar ruimte zit om bij te sturen. Dat kan gaan om ongebruikte abonnementen, een te duur telefooncontract of verzekeringen die scherper kunnen. Kleine aanpassingen kunnen samen een groot verschil maken, zonder dat het dagelijks leven ingrijpend hoeft te veranderen.
Sparen als vaste afspraak
Twintig procent sparen klinkt voor velen ambitieus, maar juist het vaste karakter maakt het haalbaar. Sparen wordt geen restpost meer, maar een prioriteit. Dit geld is bedoeld voor zowel een buffer als toekomstige plannen. Financiële experts adviseren een noodbuffer van minimaal 12.000 euro om onverwachte kosten op te vangen. Met deze methode groeit zo’n buffer geleidelijk, zonder dat het als een offer voelt.
Rust door zekerheid
Een kapotte auto, een defecte wasmachine of een onverwachte rekening veroorzaakt minder stress wanneer er een financiële reserve is. Die rust is misschien wel de grootste opbrengst van structureel sparen. Het besef dat tegenvallers geen directe paniek veroorzaken, geeft mentale ruimte. Die zekerheid werkt door in andere keuzes, zoals werk, wonen en zelfs relaties, omdat geldzorgen minder dominant aanwezig zijn.
Vrij besteden zonder schuldgevoel
Het laatste deel van de verdeling is misschien wel het meest onderschatte onderdeel. Twintig procent van het inkomen is expliciet bestemd voor plezier. Dat geld mag zonder schuldgevoel worden uitgegeven aan uit eten gaan, hobby’s, kleding of een weekend weg. Juist door deze ruimte expliciet te maken, blijft de balans behouden. Volledig alles op sparen richten werkt vaak averechts en leidt uiteindelijk tot terugval.
Welzijn als onderdeel van financiële gezondheid
Onderzoek toont aan dat regelmatig genieten van kleine luxe bijdraagt aan het gevoel van welzijn. Financiële gezondheid draait daarom niet alleen om cijfers, maar ook om leefbaarheid. Door plezier structureel in te bouwen, blijft de methode vol te houden. Het voorkomt dat sparen voelt als een straf en maakt de verdeling duurzaam op de lange termijn.
Rekenvoorbeeld bij €2.500 netto
Bij een netto maandinkomen van €2.500 laat de verdeling direct zien wat mogelijk is. Zestig procent komt neer op €1.500 voor vaste lasten. Twintig procent, oftewel €500, gaat rechtstreeks naar de spaarrekening. De resterende €500 is beschikbaar voor vrije bestedingen. Dat betekent dat er maandelijks €500 wordt gespaard, zonder dat het dagelijkse leven volledig wordt ingeperkt.
Groei bij een hoger inkomen
Wie maandelijks €3.200 netto verdient, ziet het effect nog sterker. In dat geval bedraagt het budget voor vaste lasten €1.920. Het spaardeel groeit naar €640 per maand, net als het vrij te besteden bedrag. Op jaarbasis betekent dat €7.680 aan spaargeld. Over vijf jaar loopt dit op tot bijna €40.000, puur door consequent dezelfde verdeling aan te houden.
Nog meer ruimte bij €3.600 netto
Bij een netto inkomen van €3.600 wordt het effect verder versterkt. De vaste lasten blijven binnen €2.160, terwijl zowel sparen als vrije uitgaven uitkomen op €720 per maand. Dat betekent €8.640 spaargeld per jaar. Tegelijkertijd blijft er voldoende ruimte over om van het leven te genieten, zonder financiële spanning of voortdurende afwegingen.
De onvermijdelijke realiteit
Toch is deze methode niet voor iedereen direct haalbaar. De huidige woningmarkt en aanhoudende inflatie maken het voor veel huishoudens lastig om vaste lasten onder zestig procent te houden. Dat betekent echter niet dat de methode onbruikbaar is. Ook een verdeling van 70-15-15 biedt houvast en vormt een realistisch startpunt. Elke verschuiving richting meer spaargeld is een stap vooruit.
Streven in plaats van perfectie
De kracht van de 60-20-20-regel zit niet in rigiditeit, maar in richting. Het is een kompas dat laat zien waar verbetering mogelijk is, zonder oordeel. Door stap voor stap te werken aan een betere balans, ontstaat geleidelijk meer financiële vrijheid. Niet door radicale bezuinigingen, maar door bewuste keuzes en consistente afspraken met zichzelf.
