Het is een situatie waar Saskia (35) zichzelf op betrapt: ze wil begripvol zijn, maar merkt dat haar geduld soms opraakt. Haar vriendin Myrthe is officieel afgekeurd om te werken en krijgt daardoor een uitkering. En toch lijkt haar agenda voller en actiever dan die van menig werkende ouder.
Volgens Saskia is dat precies waarom het schuurt. Niet omdat ze Myrthe geen rust gunt, benadrukt ze, maar omdat het verschil tussen ‘niet kunnen’ en ‘wel heel veel kunnen’ in haar ogen steeds lastiger te rijmen valt.
Waar het begint te wringen
Myrthe is moeder van twee kinderen en heeft, als je het Saskia vraagt, een ritme waar menig ander jaloers op zou kunnen worden. Terwijl Saskia haar dag start met mails, deadlines en overlegjes, trekt Myrthe sportkleding aan.
En dat blijft niet bij een klein rondje om, zegt Saskia. Myrthe staat vaak in de sportschool, pakt groepslessen mee en is soms zelfs twee keer per dag actief. Voor werk zou ze te weinig energie hebben.
Sporten kan wel, werk niet: hoe voelt dat?
Volgens Myrthe is werken te belastend: te veel prikkels, te veel verantwoordelijkheid, te weinig controle over hoe een dag loopt. Ze zegt dat ze daarvan terugvalt en dat herstel dan langer duurt dan mensen denken.
Saskia twijfelt niet per se aan Myrthe’s klachten, maar ze merkt dat haar hoofd er met haar gevoel vandoor gaat. Als je dagelijks intensief sport en uitjes doet, waar ligt dan de grens?
De stille vergelijking die niemand hardop wil maken
Wat Saskia het lastigst vindt, is het ongemakkelijke vergelijken. Zij werkt hard, komt ’s avonds leeg thuis en probeert tussendoor ook nog een sociaal leven te onderhouden. Bij Myrthe lijkt het allemaal rustiger en vrijer.
Daarbij komt dat Myrthe, volgens Saskia, ook vaak klaagt: over vermoeidheid, over opvoeden, over onbegrip. En juist dan denkt Saskia: maar jij hébt toch ruimte? Jij kunt alles op jouw tempo indelen.
Waarom dit verhaal bij meer mensen raakt
Het is niet alleen een vriendschapskwestie, het raakt een bredere irritatie die je vaker hoort. In een tijd waarin burn-outs en langdurige uitval veel voorkomen, worstelen mensen met dezelfde vragen.
Wanneer ben je te ziek om te werken, maar niet te ziek om te sporten? Waarom voelt werk voor de één als onhaalbaar, terwijl andere activiteiten wél lukken? En wie beoordeelt dat eigenlijk eerlijk?
LEES OOK:Roy Donders (35) neemt afscheid van zijn dierbaren
De nuance: energie is niet altijd hetzelfde
Tegelijk is er ook een kant die Saskia zelf niet kan negeren. Sommige mensen kunnen wél bewegen, omdat dat juist helpt tegen spanning, maar klappen dicht bij structuur, druk en verwachtingen van een werkgever.
Sporten is vaak zelf te doseren: je kiest het tijdstip, de duur, en je kunt elk moment stoppen. Werk is minder flexibel en kan mentaal zwaarder wegen, zelfs als het fysiek weinig voorstelt.
Het gesprek dat je vriendschap kan kosten
Saskia durft het onderwerp niet rechtstreeks aan te kaarten. Ze weet hoe snel het kan klinken alsof je iemand een uitkering misgunt of haar problemen bagatelliseert. En dat is niet wat ze wil.
Maar niets zeggen vreet ook. Want elke keer dat ze Myrthe een nieuwe les ziet boeken of foto’s ziet delen van een uitje, voelt Saskia dat kleine stekende gevoel terugkomen: klopt dit wel, of mis ik iets?
Wat blijft hangen: oneerlijk of onbegrepen?
Uiteindelijk blijft Saskia achter met een dubbel gevoel. Ze wil solidair zijn, want niemand kiest voor langdurige klachten. Maar ze wil ook dat het eerlijk voelt, zeker als zij zichzelf kapot werkt om alles draaiende te houden.
Misschien zit de kern niet in Myrthe, denkt Saskia, maar in het systeem en in de mist rondom ‘arbeidsongeschikt’ zijn. Wat vind jij: herken je dit soort situaties, en wil je je mening delen op onze social media?
Bron: zelfmaak-ideetjes.nl
