Ellemieke Vermolen heeft haar volgers op Instagram geraakt met een openhartig bericht over een dag die elk jaar weer binnenkomt. Maandag zou haar stilgeboren zoontje Josha negen jaar zijn geworden, en dat besef brengt verdriet én liefde terug naar de oppervlakte.
Bij haar tekst deelt ze meerdere foto’s, waaronder een beeld dat meteen stil maakt. Het is een intiem moment van afscheid nemen: een jonge moeder die haar zoontje nog één keer vasthoudt, alsof loslaten simpelweg onmogelijk is.
Een beeld dat meer zegt dan woorden
Ellemieke schrijft dat de foto voor haar alles samenvat. Ze wilde hem niet loslaten, vertelt ze, en wie het beeld ziet begrijpt direct wat ze bedoelt. Het is het soort moment dat je niet “verwerkt”, maar met je meedraagt.
Ze noemt het de laatste rit richting zijn afscheid, een rit die zich in haar geheugen heeft vastgezet. Alsof de tijd daar even stilstond, en tegelijk onverbiddelijk doorging. Vanaf dat punt, schrijft ze, werd niets ooit nog hetzelfde.
Negen jaar later voelt het nog dichtbij
Dat Josha nu negen zou zijn, maakt het extra tastbaar. Negen jaar leven zonder hem in hun armen, maar niet zonder hem in hun gezin. Ellemieke benadrukt dat zijn plek blijft, onwrikbaar, zoals alleen liefde dat kan.
In haar bericht vraagt ze zich hardop af hoe hij eruit zou hebben gezien. Wat voor lach hij zou hebben gehad, welke blik, welke energie. Het zijn vragen zonder antwoord, maar ze horen bij het missen: elke dag, ook na al die jaren.
Het gemis dat je lichaam onthoudt
Rond begin maart, schrijft ze, merkt ze ieder jaar dat haar lijf eerder reageert dan haar hoofd. Gedachten schieten terug naar 2 maart 2017, de datum die niet zomaar een datum meer is, maar een breuklijn in haar leven.
Alles komt dan weer naar boven: rauw, intens, bijna fysiek. Ze beschrijft een groot gevoel van onmacht, verdriet dat nauwelijks in zinnen past. Tegelijk is ze eerlijk: na een paar dagen wordt de scherpe rand weer iets zachter.
Waarom 2 maart nooit meer gewoon wordt
Voor haar gezin blijft 2 maart een markeringspunt. Niet alleen omdat het verlies daar ligt, maar omdat hun wereld vanaf die dag anders is ingericht. Zelfs wanneer het leven doorgaat, blijft er een laag naast bestaan die niemand ziet.
Dat is misschien ook wat zo herkenbaar is voor veel ouders die rouwen: je kunt lachen, plannen maken en genieten, maar bepaalde data trekken je terug. Niet omdat je vastzit, maar omdat liefde zich niet laat wegpoetsen.
Een verjaardag die ze bewust blijven markeren
Toch kiest het gezin er bewust voor om Josha’s verjaardag te vieren. Niet als tegenstelling van rouw, maar als onderdeel ervan. Ellemieke beschrijft de dag als een moment van dankbaarheid: het leven is kwetsbaar en kan in een seconde kantelen.
Door zijn verjaardag te markeren, geven ze betekenis aan zijn bestaan. Josha hoort bij hen, als zoon en als broer. Zijn naam en plek blijven bestaan, juist omdat ze er aandacht aan geven en hem niet uit het verhaal laten verdwijnen.
Liefde naast verdriet
In de afsluiting van haar bericht feliciteert Ellemieke haar zoon met zijn negende verjaardag. Ze noemt hem hun beschermengel, iemand die over hen waakt. Het is een warme, bijna troostrijke gedachte die laat zien hoe liefde zich kan vormen rondom gemis.
Ze schrijft dat ze hem elke dag bij zich dragen, in gedachten en in hun hart. Dat moederschap stopt niet door verlies; het verandert alleen van vorm. Waar hij fysiek ontbreekt, blijft de band bestaan op een andere manier.
Waarom haar openheid zoveel mensen raakt
Het bericht raakt veel volgers omdat het niets probeert te verpakken. Geen grote woorden, geen oplossing, geen “het komt wel goed”. Alleen de werkelijkheid: tijd kan de scherpte wegnemen, maar het gat zelf blijft voelbaar, zeker op zulke momenten.
Daarnaast geeft haar openheid verbinding. Door uit te spreken wat vaak privé blijft, voelen anderen zich minder alleen in hun eigen verdriet. Het laat zien dat rouw niet netjes in fases loopt, maar terugkomt in golven, soms onverwacht en soms voorspelbaar.
Rouwen en vieren kunnen samen bestaan
Misschien is dat wel de kern van wat Ellemieke laat zien: rouwen en vieren sluiten elkaar niet uit. Je kunt iemand missen tot het pijn doet en tegelijk dankbaar zijn voor de liefde die er was, hoe kort het leven ook heeft geduurd.
Zo blijft Josha onderdeel van het gezin, op zijn verjaardag en op alle andere dagen. Wat vind jij van haar manier om deze dag te markeren? Laat het weten in een reactie op onze sociale media.
Bron: infovandaag.nl
