Tijdens een ontspannen huwelijksreis in Griekenland dacht Chris Capstick (41) vooral aan zon, eten en quality time met zijn kersverse vrouw Lauren (30). Maar ergens tussen alle feestelijkheden door zag hij iets kleins dat niet in het plaatje paste: een vreemd plekje op zijn rug.
Het leek onschuldig, bijna banaal zelfs. Een insectenbeet, dachten ze. Zo’n plek waar je hooguit even aan krabt en daarna weer vergeet. Alleen: deze bleef terugkomen in zijn gedachten, omdat hij langzaam maar zeker veranderde.
Een vlek die niet ‘gewoon’ bleef
Terug in het Verenigd Koninkrijk bleef Chris de plek in de gaten houden. Niet omdat hij snel bang is, maar omdat hij zag dat de kleur veranderde en de bult groter werd. Het voelde niet als iets tijdelijks.
Hij klopte meerdere keren aan bij de huisarts. Steeds kreeg hij hetzelfde antwoord: het zou om een cyste gaan. Dat klinkt geruststellend, want cysten zijn meestal ongevaarlijke bultjes die vaak vanzelf of met weinig gedoe verdwijnen.
Waarom hij tóch bleef teruggaan
Toch liet het hem niet los. Chris merkte dat de plek niet alleen groeide, maar ook steeds irritanter werd tijdens zijn werk. En als je lichaam signalen blijft geven, ga je vanzelf twijfelen aan “het zal wel niets zijn”.
Een gesprek met een collega gaf uiteindelijk het laatste duwtje. Zij vertelde dat haar man ooit een cyste bij de huisarts had laten verwijderen. Chris dacht: als dit echt een cyste is, haal het er dan uit—dan is het klaar.
De verwijdering die alles kantelde
In februari 2023 werd de bult operatief verwijderd. Dat moment was bedoeld als opluchting, maar kreeg een heel andere lading. Tijdens de ingreep werd duidelijk dat het weefsel niet leek op iets ‘standaard’.
In plaats van de zaak af te sluiten, begon er een nieuw hoofdstuk. Het verwijderde weefsel werd opgestuurd voor onderzoek. En juist dat onderzoek bracht het nieuws waar niemand op voorbereid is, zeker niet in een jonge gezinssituatie.
Een diagnose die de grond onder je voeten weghaalt
Kort na de ingreep kwam de uitslag: stadium vier melanoom. Dat is een agressieve vorm van huidkanker die, in dit stadium, al verder kan zijn gegaan dan de oorspronkelijke plek en nabijgelegen lymfeklieren.
Chris en Lauren kregen het nieuws te horen terwijl Lauren zwanger was. Chris vertelde later dat hem een overlevingskans van 15% werd genoemd. Hun gezin, met dochters Isabella (6), Mila (10) en Nylah (2), belandde in een nieuwe realiteit.
Behandelingen, bijwerkingen en een korte adempauze
Er volgde een intens behandeltraject. Chris onderging een operatie waarbij lymfeklieren werden verwijderd en startte daarna met immunotherapie—een behandeling die het eigen afweersysteem helpt om kankercellen aan te pakken.
Het is zwaar, fysiek en mentaal. Na dertien maanden immunotherapie kwam er begin 2025 zelfs even hoop: Chris werd korte tijd als kankervrij beschouwd. Voor het gezin voelde dat als een voorzichtig begin van nieuw vertrouwen.
De klap na zes maanden: tumoren in de hersenen
Die opluchting duurde helaas niet lang. Zes maanden later ontdekten artsen opnieuw uitzaaiingen: zes tumoren in zijn hersenen en nog eens zes tumoren elders in zijn lichaam. Het maakte in één keer duidelijk hoe agressief de ziekte terugkwam.
De boodschap die volgde was keihard: het zou terminaal zijn. Chris kreeg te horen dat hij waarschijnlijk nog 10 tot 12 maanden te leven had. Toch probeert hij, samen met Lauren, vast te houden aan wat nog wél kan.
Alles proberen om tijd te winnen
Chris vertelt dat hij verschillende dingen probeert, van roodlichttherapie tot zuurstoftherapie. Voor veel mensen in zo’n situatie gaat het niet alleen om genezing, maar ook om tijd, kwaliteit van leven en het gevoel iets actiefs te kunnen doen.
Alsof de emotionele druk nog niet genoeg is, kreeg hij ook te maken met bijwerkingen. Zijn leverwaarden waren te hoog, waardoor hij al twee maanden geen behandeling kon krijgen. Artsen proberen die waarden met steroïden omlaag te krijgen.
Kleine overwinningen in een onzekere toekomst
Ruim een jaar na het moment waarop hij te horen kreeg dat hij nog ongeveer een jaar zou hebben, is het onduidelijk hoe de tijdlijn nu precies is. Prognoses zijn niet altijd strak te voorspellen, zeker niet bij wisselende reacties op behandelingen.
LEES OOK:Kinderbijslag gaat per 1 oktober flink omhoog: dit zijn de bedragen
Er is ook voorzichtig goed nieuws: van de zes tumoren in zijn hersenen zouden er vijf verdwenen zijn, en is er nog één over. Chris ziet dat als bewijs dat er íéts werkt. Daarom houdt hij hoop, hoe broos ook.
Hoe leg je dit uit aan kinderen?
Naast alles wat medisch speelt, is er de dagelijkse uitdaging thuis: hoe praat je met jonge kinderen over zo’n zware diagnose? Chris en Lauren moesten woorden vinden die eerlijk zijn, zonder hun kinderen te overspoelen met angst.
Ze legden Isabella uit dat papa ‘monsters’ in zijn buik heeft en medicijnen krijgt om die te bestrijden. Het is een beeld dat kinderen begrijpen, omdat het concreet is. En juist daaruit ontstond iets bijzonders binnen het gezin.
Een kinderboek als steun voor andere gezinnen
Isabella vond een eigen manier om met het verdriet en de onzekerheid om te gaan: ze schreef een kinderboek, Daddy’s Little Monsters. Het is bedoeld om andere kinderen te helpen begrijpen wat er gebeurt als een ouder ernstig ziek is.
Via een inzamelingsactie is al meer dan £630 opgehaald om het boek te drukken en te verspreiden naar kankercentra, hospices en Maggie’s Centres in het Verenigd Koninkrijk. Inmiddels zijn er bijna 300 exemplaren verkocht via Amazon.
Een nalatenschap die verder reikt dan het gezin
Exemplaren van het boek zijn al terechtgekomen bij onder meer Arrowe Park, Clatterbridge, Maggie’s Cancer Centre in Wirral en Lancaster Oncology. Voor Chris voelt dat als iets dat blijft, ook als hij zelf minder kan.
Hij noemt het een soort nalatenschap: iets dat andere gezinnen steun kan geven op momenten waarop woorden tekortschieten. Wat er ook gebeurt, het verhaal van hun gezin krijgt zo een betekenis die doorloopt, buiten hun eigen huis.
Het gesprek over oplettendheid en vertrouwen op je gevoel
Het verhaal van Chris onderstreept hoe verraderlijk huidveranderingen kunnen zijn. Een plek die ‘waarschijnlijk niets’ lijkt, kan in zeldzame gevallen toch iets ernstigs blijken. Vooral als er groei, kleurverandering of pijn bij komt kijken.
Tegelijk is het ook een verhaal over luisteren naar je onderbuikgevoel. Chris bleef teruggaan omdat het niet goed voelde. Hoe druk huisartsen ook zijn: doorvragen, laten kijken en desnoods een tweede mening kan soms het verschil maken.
Wat vind jij: luisteren we genoeg naar ons lichaam?
Voor Chris en zijn gezin draait het nu om het zoeken naar zoveel mogelijk goede dagen, hoe onvoorspelbaar de situatie ook is. Tussen behandelingen, ziekenhuisbezoeken en zorgen door proberen ze vooral samen te blijven leven.
Wat raakt jou het meest in dit verhaal: het medische traject, de kracht van het gezin, of het kinderboek van Isabella? Laat het weten op onze sociale media—reacties helpen anderen soms ook weer om hun eigen verhaal te delen.
Bron: infovandaag.nl
