De dagen lijken eindeloos voor Janita, die probeert haar leven weer op de rails te krijgen na een ingrijpend verlies. Terwijl de wereld om haar heen doorgaat, worstelt ze met het enorme gemis dat elke dag zwaarder lijkt te wegen.
Op sociale media geeft ze een zeldzaam inkijkje in haar gevoelens, waarin het verdriet en de pijn tastbaar zijn.
Het dagelijkse leven is voor Janita allesbehalve gewoon geworden. Dingen die ooit vanzelfsprekend waren, voelen nu als onneembare hindernissen. Ze zoekt houvast in kleine rituelen, maar niets lijkt het gemis te verzachten. De nachten zijn het zwaarst, wanneer de stilte extra luid klinkt en herinneringen zich opdringen.
Het is nu twee maanden geleden dat Janita afscheid moest nemen van haar verloofde, Ben Saunders. Sindsdien probeert ze stap voor stap haar leven weer op te bouwen, maar het verdriet blijft haar dagelijks achtervolgen.
Via Instagram deelt ze haar gevoelens en beschrijft ze openhartig hoe zwaar deze periode voor haar is.
Slapeloze nachten vol verdriet
Janita vertelt in haar bericht hoe moeilijk de nachten voor haar zijn geworden. “Weer zo’n helnacht. Wakker, badend in het zweet, tranen over mijn wangen, misselijk… Dat zoekende gevoel…mijn man waar is die?! en dan beseffen dat het echt nog steeds zo is.
Hij is er niet meer,” schrijft ze. Vooral de nacht van het overlijden van Ben blijft haar achtervolgen. “Ik voel me gevangen in de nacht van 14 op 15 september. Paniek, zoeken, roepen, onrust, schreeuwen… waar ben je! maar niet vinden. Nooit meer.”
De intensiteit van haar verdriet komt duidelijk naar voren uit haar woorden. De stilte na het verlies van Ben is oorverdovend en de onzekerheid over hoe ze de draad weer moet oppakken, overheerst.
Zelfs koken lukt niet meer
Het verlies van Ben heeft Janita’s dagelijkse leven volledig op zijn kop gezet. Activiteiten waar ze vroeger veel plezier aan beleefde, zoals koken, zijn nu te zwaar geworden. “Ik kook niet meer. Al twee maanden niet.
Ik! Die normaal de helft van de dag in de keuken staat, in opperbeste stemming,” deelt ze. Haar eetlust is verdwenen: “Eten smaakt me niet meer. De glans is ervan af. Van voedsel, maar eigenlijk van alles. Done, klari.”
Het zijn deze kleine, ogenschijnlijk simpele momenten die haar dagelijks confronteren met het verlies. Het ontbreken van de energie voor routines die ooit vanzelfsprekend waren, onderstreept hoe diep het verdriet zit.
De kleine dagelijkse momenten
Wat Janita het meest mist, zijn de gewone momenten samen met Ben. Elke dag keek ze uit naar het moment dat hij thuiskwam van zijn werk. “Normaal hoorde ik rond 5 je motor al van ver aankomen.
Die herkenbare trilling gaf me zo’n blij kindgevoel… een jeej in mijn borst!” schrijft ze. Vaak stuurde Ben eerst een spraakbericht om te laten weten dat hij onderweg was: “Meestal kreeg ik eerst een spraakmemo: I am done tattooing love, coming home!
Miss you, see you in a minute. Dan grillde ik alvast de entrecotes.”
Deze herinneringen zijn nu bittersweet. Ze tonen de warmte en verbondenheid die Janita met Ben deelde, maar maken tegelijkertijd het gemis dagelijks voelbaar.
Praktische zorgen en onverwachte pijn
Naast het emotionele verlies worstelt Janita ook met praktische zaken. Ze moet een verbouwing regelen, haar huis verlaten en spullen uitzoeken. Daarnaast ontvangt ze nog steeds berichten van klanten die een tatoeage willen laten zetten.
Alsof dat nog niet genoeg is, krijgt ze ook te maken met kwetsende berichten van iemand die haar probeert te beschadigen tijdens deze moeilijke periode. Haar gezin heeft haar bovendien hard nodig.
Hun negenjarige zoon Benny, bijvoorbeeld, heeft soms last van woedeaanvallen waarbij Janita moet helpen hem tot rust te brengen. Ook haar dochter heeft steun nodig, zeker nu ze een optreden heeft waarbij ze een liedje zingt dat ze samen met haar vader deed.
Janita wil er voor haar zijn, maar het valt haar zwaar om alle ballen in de lucht te houden.
Zelfs simpele activiteiten zoals boodschappen doen, zijn een opgave geworden. Janita heeft het gevoel dat ze wordt aangestaard: “Ik vind het veel… Ons leven was zo verweven dat het voelt alsof ik alles op een half brein en een leeg hart moet doen.” In alles wat ze doet, merkt ze de afwezigheid van Ben.
‘Ik zou je duizend levens kiezen’
Ondanks het overweldigende verdriet kijkt Janita met veel liefde terug op haar tijd met Ben. Ze benadrukt dat ze geen moment van hun liefde had willen missen: “Als ik het over kon doen, zou ik je duizend levens kiezen.
Allemaal met jou.” In het Engels vervolgt ze: “What a privilege it was to share a love so special with you. I won’t let the sadness of losing you take away the blessing of knowing you.”
Ze sluit haar boodschap af met nog een liefdevolle bekentenis: “I loved you, wholeheartedly! With all the sparkles and fireworks.” De intensiteit van hun band klinkt door in elk woord. Haar liefde voor Ben is onverminderd, ondanks zijn afwezigheid.
Hartverscheurende woorden over hun zoon
Een van de zwaarste gedachten voor Janita is dat Ben hun zoon niet meer zal zien opgroeien. Ze ziet veel van Ben terug in hun zoon Benny. “It tears me apart, man, doing life without you.
Seeing Benny boy our son, 2.0. You were supposed to watch him grow with me. This was not the plan laf…” schrijft ze. Het idee dat ze alle grote en kleine momenten van hun zoon zonder Ben moet meemaken, valt haar bijzonder zwaar.
Ook aan hun dochter denkt Janita: het optreden waarbij ze een liedje zingt dat ze met haar vader deed, maakt het gemis alleen maar zichtbaarder. In alles wat haar kinderen meemaken, wordt ze geconfronteerd met de leegte die Ben heeft achtergelaten.
Zware zoektocht naar houvast
Aan het einde van haar bericht richt Janita zich rechtstreeks tot haar overleden liefde. Ze weet dat ze sterk moet zijn voor haar gezin en dat het leven doorgaat, maar hoe ze dat zonder Ben moet doen, weet ze niet.
“Ik kan het wel. Maar dan wel met jou…” schrijft ze. Haar slotvraag – “Dus hoe doe ik dit dan?” – onderstreept het overweldigende gevoel van verlies en onzekerheid waarmee ze dagelijks te maken heeft.
Met haar openhartige woorden laat Janita zien hoe ontwrichtend het verlies van haar verloofde is. Niet alleen in de zware nachten, maar vooral ook in de vele kleine, dagelijkse momenten die ze samen deelden. Haar verhaal raakt diep, omdat het zo eerlijk en puur is opgeschreven.
Op Instagram deelt ze haar emoties met haar volgers, onder meer via het account Gipsy J ♥️ (@_gipsyj_). In haar berichten is de liefde, het verlies en de zoektocht naar houvast te voelen. Het zijn woorden die niet alleen haar eigen verdriet blootleggen, maar ook herkenning oproepen bij anderen die een dierbare hebben verloren.
Context van de redactie
Het verlies van een partner is voor velen een van de meest ingrijpende gebeurtenissen in het leven. De openhartigheid waarmee Janita haar verdriet en dagelijkse worstelingen deelt, biedt herkenning en steun aan anderen in vergelijkbare situaties.
Het tonen van kwetsbaarheid op sociale media kan bijdragen aan meer begrip en verbondenheid, zeker wanneer het gaat om rouw en verlies. De manier waarop Janita haar gevoelens onder woorden brengt, laat zien dat rouw een individueel proces is dat voor iedereen anders verloopt.
Voor nabestaanden is het belangrijk om steun te zoeken bij vrienden, familie of lotgenoten. Ook kunnen professionele hulpverleners uitkomst bieden in periodes waarin het verdriet overweldigend is. Het delen van ervaringen, zoals Janita doet, kan een eerste stap zijn in het verwerken van verlies en het vinden van nieuwe houvast.
De komende tijd zal voor Janita en haar gezin ongetwijfeld in het teken blijven staan van aanpassing en verwerking. Haar openhartige berichten herinneren eraan dat achter elk Instagrambericht een echt verhaal schuilgaat, vol emoties, herinneringen en hoop op betere dagen.
