André Hazes en Monique Westenberg lijken al een tijd een rustige koers te varen. Geen openlijke ruzies, geen publieke steekjes onder water, maar vooral de indruk dat ze het als ouders netjes proberen te regelen.
Toch schuurt er achter die buitenkant meer dan veel mensen doorhebben. Niet omdat er ineens weer relatiegedoe is, maar omdat er iets speelt dat alle plannen en afspraken overstijgt: hun zoon Dré en hoe het écht met hem gaat.
Een breuk die rustig oogde, maar veel losmaakte
De breuk tussen André en Monique werd ongeveer een jaar geleden bekend en viel vooral op door de toon. Waar andere BN’er-koppels elkaar nog weleens publiekelijk de maat nemen, hielden zij het opvallend netjes en respectvol.
Maar een rustige buitenkant betekent niet dat het van binnen geen pijn doet. Monique gaf later eerlijk toe dat het einde van hun relatie haar diep raakte, juist omdat het allemaal zo definitief voelde.
De nasleep werd ingewikkelder door een nieuwe liefde
Alsof een breuk op zichzelf nog niet genoeg is, kwam er al snel een nieuwe factor bij: André werd niet lang na de relatie opnieuw verliefd. Dit keer op Noa Braaf, iets wat de situatie voor Monique extra gevoelig maakte.
Voor veel mensen is dat herkenbaar: je probeert door te gaan, maar het tempo waarin de ander verder lijkt te leven, kan het verwerken lastiger maken. Monique bleef ondertussen vooral focussen op één ding: hun zoon.
Solo moeder zijn was nooit het plan
In het magazine Fabulous Mama ontving Monique een Solo Mom of the Year Award. Een mooie erkenning, maar ze maakte er meteen een eerlijk punt van: alleenstaand ouderschap was niet de droom waarmee ze ooit begon.
Ze vertelt dat ze Dré het liefst een ‘gewone’ thuissituatie had gegund, met beide ouders onder één dak. Niet omdat dat per se beter is, maar omdat voorspelbaarheid en rust voor een kind vaak zo fijn zijn.
Van knipperlicht naar een duidelijke streep eronder
André en Monique hadden jarenlang een aan-uitrelatie. Voor buitenstaanders voelde het soms alsof er altijd nog een volgende poging zou komen, omdat ze elkaar steeds weer wisten te vinden.
Zelfs tijdens een vakantie naar Florida, in april vorig jaar, oogde het gezin nog hecht. Juist daar besloten ze dat het tijd was voor een definitief gesprek, ook met Dré, om duidelijkheid te scheppen.
Co-ouderschap vraagt meer dan een schema
Na de breuk maakten ze afspraken over co-ouderschap en de dagelijkse opvoeding. In de praktijk ligt er veel bij Monique, maar er is contact en afstemming, zeker rondom school, gezondheid en belangrijke keuzes.
Co-ouderschap draait namelijk niet alleen om dagen verdelen. Het gaat ook om elkaar informeren, één lijn trekken en voorkomen dat een kind het gevoel krijgt dat hij de schakel is tussen twee huishoudens.
Nieuwe zorgen: school signaleert concentratieproblemen
Ondanks de relatieve rust kwam er een nieuw aandachtspunt: Dré kreeg op school steeds meer moeite om zijn aandacht erbij te houden. In het begin denk je misschien aan een fase, vermoeidheid of prikkels.
Maar het bleek hardnekkiger dan dat. Er werd verder gekeken, en uiteindelijk kwam er een diagnose die veel verklaringen gaf, maar ook nieuwe vragen opriep: Dré heeft ADHD.
ADHD: opluchting én twijfel tegelijk
Een diagnose kan dubbel voelen. Aan de ene kant geeft het erkenning: er is een reden waarom dingen moeilijker gaan. Aan de andere kant komt er meteen een praktische werkelijkheid bij kijken, met keuzes en vervolgstappen.
Monique beschreef dat er zowel opluchting als twijfel was. Opluchting omdat er duidelijkheid kwam, twijfel omdat elk besluit daarna voelt alsof je als ouder een drempel over moet.
De keuze voor medicatie was emotioneel
Monique vertelt dat zij en André samen besloten om medicatie te starten. Dat is geen kleine beslissing, zeker niet bij een jong kind. Ze gaf aan dat ze er emotioneel ‘ja’ tegen zei, omdat het zwaar voelt.
Tegelijkertijd zag ze ook het effect: Dré zou er baat bij hebben. Als medicatie rust in het hoofd kan brengen, kan dat op school, thuis en in sociale situaties echt verschil maken.
Ouders blijven een team, ook zonder relatie
Wat Monique steeds benadrukt, is het belang van communicatie. Co-ouderschap werkt pas echt als je normaal met elkaar kunt blijven omgaan: kunnen overleggen, elkaar informeren en elkaars aanwezigheid niet als bedreiging zien.
Ze noemde bijvoorbeeld dat ze samen langs het voetbalveld staan. Het klinkt klein, maar voor een kind is het groot. Het laat zien: mijn ouders zijn geen stel meer, maar wel mijn team.
Een spannende ontmoeting die eraan komt
Intussen hangt er nog iets in de lucht: er komt een ontmoeting aan tussen André’s nieuwe partner, Monique en Dré. Zo’n eerste moment is vaak beladen, juist omdat iedereen het goed wil doen.
Voor Dré is rust daarin belangrijk. Geen gedoe, geen verborgen spanningen, geen gevoel dat hij moet kiezen. Dit soort momenten vragen timing, tact en vooral volwassenheid van de ouders.
Waarom dit verhaal veel mensen raakt
Wanneer bekende ouders praten over opvoeding, ADHD en medicatie, komt dat extra binnen bij het publiek. Het zijn onderwerpen waar veel gezinnen mee worstelen, en de twijfels die Monique beschrijft zijn voor velen herkenbaar.
Uiteindelijk gaat het minder om showbizz en meer om modern gezinsleven: relaties veranderen, gezinssituaties verschuiven, maar de zorg voor een kind blijft het vaste middelpunt. Wat vind jij: moeten bekende ouders dit delen, of hoort dit achter gesloten deuren? Laat het weten op onze socials.
Bron: mamasenomas.nl
