Ze staat bekend als iemand die altijd ‘aan’ lijkt te staan: energiek, positief en met die vertrouwde glimlach waar kijkers haar al jaren aan herkennen. Maar soms is er geen keuze meer, en dwingt je lichaam je om te luisteren.
De afgelopen dagen ging het ineens hard rond: Quinty Trustfull (54) moest met spoed naar het ziekenhuis. Niet omdat ze dramatisch wilde doen, maar omdat haar klachten bleven opstapelen en het op een gegeven moment simpelweg niet meer ging.
Een onschuldige start die toch bleef hangen
Het begon, zoals het bij veel mensen begint, rond de feestdagen. Een grieperig gevoel, wat sloom, wat benauwd misschien—precies het soort klachten dat je makkelijk wegzet als “even een paar dagen uitzieken”.
Quinty schrijft in haar column voor Libelle dat ze zichzelf ook betrapte op die bekende gedachte: morgen is het vast beter. En als je agenda vol zit en het gezellig druk is, voelt stoppen al snel als overdrijven.
Doorgaan tot het lichaam ‘nee’ zegt
Wat eerst nog op een gewone griep leek, bleek geen korte dip. De klachten trokken niet weg, maar werden juist zwaarder. Toch bleef ze doorduwen, alsof rust nemen geen echte optie was.
In haar eigen woorden ging het steeds verder bergafwaarts. Op een bepaald moment kon ze de trap niet eens meer af. Dat is zo’n signaal dat je normaal gesproken wakker schudt, maar zelfs dan bleef ze twijfelen of het wel “erg genoeg” was.
Na kerst kwam de klap
Na de kerstperiode kwam het kantelpunt: ze stortte volledig in. Benauwd, uitgeput en te ziek om nog iets te kunnen. Op dat moment viel er weinig meer te bagatelliseren.
Het is herkenbaar voor veel mensen: je kunt lang tegen jezelf zeggen dat het wel meevalt, maar je lijf trekt uiteindelijk aan de noodrem. Bij Quinty gebeurde dat juist in een periode waarin je meestal samen bent en ‘gewoon’ door gaat.
Orlando nam het besluit uit handen
Pas toen ze haar partner Orlando echt vertelde hoe slecht het ging, kwam er beweging. Ze gaf aan dat ze niet meer kon, en volgens haar column twijfelde hij geen seconde.
Hij stuurde haar direct naar de eerste hulp. Geen discussie, geen “kijken we morgen wel”. En achteraf gezien was dat precies wat nodig was, omdat je zelf na weken doorduwen vaak niet meer scherp ziet hoe serieus iets is.
De diagnose in het ziekenhuis
In het ziekenhuis werd vrij snel duidelijk wat er speelde: Quinty had een longontsteking én een voorhoofdsholteontsteking. Daarmee vielen alle puzzelstukjes op hun plek: de benauwdheid, de uitputting, het instorten.
Ze beschrijft ook hoe streng je voor jezelf kunt zijn als je ziek bent. Ze vroeg zich af of ze zich misschien aanstelde. De reactie was helder: de arts wilde vooral dat ze belooft een volgende keer eerder aan de bel te trekken.
Waarom zoveel mensen dit herkennen
Wat haar verhaal zo raak maakt, is dat het niet alleen een medische update is. Het gaat óók over die reflex om maar door te blijven gaan: voor je werk, je gezin, je afspraken, of simpelweg omdat je geen last wilt zijn.
Quinty benoemt die mentale drempel heel eerlijk. Rust nemen voelde bijna onmogelijk, terwijl haar lichaam steeds harder protesteerde. En precies daardoor voelt het voor veel lezers niet als een ‘BN’er-verhaal’, maar als iets wat ook bij henzelf had kunnen gebeuren.
Langzaam weer vooruitkijken
Gelukkig laat de recente update zien dat het inmiddels beter met haar gaat. Afgelopen weekend deelde ze op Instagram foto’s van een reis naar Toscane met haar gezin—een setting die bijna synoniem staat voor opladen.
Bij die beelden schreef ze hoe dierbaar die jaarlijkse reizen zijn, nu de kinderen volwassen zijn en er aanhang meekomt. Samen zijn, veel zien, lekker eten en vooral: even ademen en bijtanken.
Wat dit soort openheid losmaakt
Als een bekend gezicht zo open vertelt over gezondheid, gebeurt er vaak iets. Mensen herkennen zichzelf erin, reageren met eigen ervaringen en voelen zich soms net iets minder ‘aanstellerig’ als ze wél op tijd hulp zoeken.
En misschien is dat de belangrijkste les uit dit verhaal: vroeg ingrijpen is geen zwakte, maar verantwoordelijkheid. Want de lijn tussen “even ziekjes” en “dit gaat écht mis” kan dunner zijn dan je denkt.
En jij?
Herken jij die neiging om door te blijven lopen, zelfs als je lijf iets anders zegt? Of ben jij juist iemand die snel de huisarts belt zodra het niet klopt?
Laat het ons weten op onze sociale media—en deel vooral je ervaring. Soms is één verhaal van een ander precies het zetje dat iemand nodig heeft om wél op tijd aan de bel te trekken.
Bron: mamasenomas.nl
