De afgelopen jaren waren voor Roel van Velzen allesbehalve rimpelloos. Wie hem vooral kent van het podium, ziet meestal de energie, de glimlach en de muziek die moeiteloos lijkt te stromen. Maar achter de schermen speelde er een verhaal dat veel dieper ging.
In een openhartig gesprek met Libelle laat de zanger zien wat er gebeurt als het leven ineens aan alle kanten trekt. Niet met grote drama-woorden of spektakel, maar met herkenbare, menselijke momenten waarin je jezelf opnieuw moet uitvinden.
Een periode die langzaam begon te schuren
Roel vertelt dat de moeilijke fase niet op één dag begon. Het was een aaneenschakeling van gebeurtenissen — zorgen, verdriet en verandering — die hem steeds meer naar binnen duwden. En op een gegeven moment kon hij niet meer om zichzelf heen.
Juist dat ‘naar binnen kijken’ was nieuw terrein. In plaats van doorrennen ging hij voelen wat er eigenlijk speelde. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het nodig werd. Soms kom je pas tot stilstand als je lichaam en hoofd allebei “genoeg” zeggen.
Rouw en verantwoordelijkheid onder één dak
De periode werd extra zwaar toen zijn vader ziek werd. Roel zat in een stand waarin zorgen voor iemand anders vanzelfsprekend voelt, zeker als het om familie gaat. Hij was er veel mee bezig, soms ten koste van de rust thuis.
Alsof dat nog niet genoeg druk gaf, werd in dezelfde tijd ook de vader van zijn toenmalige vrouw Marloes ernstig ziek. Twee families in spanning, een huishouden dat probeert door te draaien, en ondertussen emoties die zich opstapelen. Dat doet iets met elke relatie.
De scheiding als kantelpunt
Uiteindelijk groeiden Roel en Marloes uit elkaar en volgde in 2019 de scheiding. Hij kijkt daar niet met verwijten op terug, maar wel met een duidelijke vorm van zelfreflectie. Het leven bleek complexer dan “even volhouden”.
Roel zegt dat hij met de kennis van nu dingen anders had willen doen. Niet omdat hij achteraf alle antwoorden heeft, maar omdat hij nu beter begrijpt wat hij toen wegdrukte. Soms zie je pas later hoeveel ruimte emoties eigenlijk innemen.
Leren luisteren in plaats van wegduwen
Wat Roel vooral meeneemt uit die periode, is het verschil tussen negeren en herkennen. Hij vertelt dat hij nieuwsgieriger is geworden naar zijn gevoelens: waar komen ze vandaan, en wat willen ze zeggen? Dat is een heel andere houding dan vechten.
In plaats van direct door te schakelen naar ‘oplossingen’, probeert hij emoties te benoemen. Dat klinkt simpel, maar is voor veel mensen best een uitdaging. Zeker als je gewend bent sterk te zijn en door te gaan, ook als het vanbinnen schuurt.
Coaching en retraites als hulpmiddel
Die verandering kwam niet vanzelf. Roel zocht begeleiding en ging aan de slag met een coach. Niet omdat hij ‘stuk’ was, maar omdat hij merkte dat hij bepaalde patronen steeds herhaalde. En dan is het vooral dapper om dat te erkennen.
Daarnaast deed hij mee aan verschillende retraites. Even uit de drukte, uit het geluid, uit de rollen die je elke dag speelt. Daar vond hij ruimte om te reflecteren en opnieuw te voelen wat hij lang had geparkeerd. Het werd een investering in zichzelf.
Grenzen aangeven en dat ook thuis willen doorgeven
Een van de belangrijkste lessen: grenzen leren herkennen en uitspreken. Roel merkt dat dit hem rust geeft, maar ook duidelijkheid. Niet alles hoeft altijd maar te passen in schema’s, verwachtingen of het idee dat je ‘sterk’ moet blijven.
Hij wil die vaardigheid ook doorgeven aan zijn zoons, Laut en Boaz. Niet met zware levenslessen aan de keukentafel, maar door het voor te leven. Dat kwetsbaarheid niet gevaarlijk is, en dat je gevoelens niet hoeft te verstoppen.
Steun van vrienden en familie in de achtergrond
In het interview laat Roel ook doorschemeren dat hij het niet alleen heeft gedaan. Vrienden en familie waren er op momenten dat het nodig was: om te luisteren, praktisch bij te springen of gewoon aanwezig te zijn zonder allerlei adviezen.
Dat soort steun voelt soms klein, maar is vaak precies wat je overeind houdt. Juist wanneer je zelf even geen woorden hebt, helpt het als iemand anders de stilte kan dragen. Roel noemt die steun onmisbaar in zijn herstel.
De kracht van alleen zijn
Naast de mensen om hem heen vond hij ook veel in de momenten alleen. Niet als een soort ‘vluchten’, maar als noodzakelijke pauzes. Stilte die eerst ongemakkelijk is, maar uiteindelijk helderheid brengt. Ruimte waarin je eerlijker wordt naar jezelf.
Die solomomenten hielpen hem om de balans terug te vinden: wat wil ik eigenlijk, wat heb ik nodig, en wat past niet meer? Het klinkt misschien eenvoudig, maar dit soort vragen stellen vraagt tijd. En vooral: durf.
Nieuwe liefde, nieuwe lichtheid
Na verdriet, rouw en het zoeken naar zichzelf, is er ook weer plaats gekomen voor iets zachts. Roel vertelt dat hij opnieuw verliefd is, inmiddels al een half jaar. Hij klinkt zichtbaar blij als hij vertelt hoe fijn het is om weer te kunnen lachen.
Belangrijk detail: zijn nieuwe partner heeft ook zijn zoons ontmoet. Volgens Roel verliep dat prettig en rustig. Geen haast, geen opgelegde perfectie, maar gewoon kijken hoe het gaat. Het lijkt hem opnieuw energie te geven, zonder het verleden weg te poetsen.
Wat hij nu anders ziet in liefde en relaties
Roel zegt dat hij door alles heen beter begrijpt dat relaties onderhoud nodig hebben. Niet alleen de leuke avonden en de grote gebaren, maar juist aandacht op de gewone dagen. Even checken hoe iemand écht gaat, in plaats van automatisch door.
Met een frisse blik kijkt hij vooruit. Niet alsof alles ineens moeiteloos zal gaan, maar wel met de wil om te blijven leren. Fouten uit het verleden zijn pijnlijk, maar kunnen ook richting geven — als je ze eerlijk durft te bekijken.
Een verhaal dat anderen kan raken
Door zo open te zijn in Libelle hoopt Roel dat anderen zich minder alleen voelen. Veel mensen worstelen met verlies, relatieveranderingen of het gevoel dat ze zichzelf kwijt zijn. Zijn verhaal laat zien dat groei vaak rommelig en menselijk is.
Hij is geen ‘perfect voorbeeld’, maar juist dat maakt het herkenbaar. Het gaat over doorgaan én stilstaan, over opnieuw beginnen zonder te doen alsof het verleden niet bestond. En over het vertrouwen dat er na donkere stukken weer licht kan komen.
Een nieuw hoofdstuk, zonder haast maar met hoop
Roel lijkt nu vooral te leven met meer zachtheid voor zichzelf. Niet alles hoeft opgelost; soms is begrijpen al genoeg. Verlies en liefde stonden bij hem niet los van elkaar, maar bleken allebei katalysatoren voor verandering.
Hoe hij het zelf samenvat, voelt als een simpele maar sterke boodschap: sta jezelf toe te voelen wat je voelt. Wat vind jij van Roels openheid, en herken jij zo’n periode van persoonlijke groei? Laat het weten op onze social media.
Bron: infovandaag.nl
