Floortje Dessing deelt na maanden afwezigheid opnieuw iets persoonlijks op sociale media. De bekende presentatrice en wereldreiziger kiest dit moment bewust. Ze herdenkt haar vader, die precies een jaar geleden overleed, met een openhartig bericht. De post verscheen vrijdag op Instagram en raakte bij veel volgers een gevoelige snaar. Haar woorden tonen kwetsbaarheid, verbondenheid en de kracht van rouwverwerking.
De dood van haar vader heeft diepe indruk op Floortje gemaakt. Precies een jaar na zijn afscheid blikt ze terug met haar familie. Ze schrijft: “Die vader van ons hield wel van een feestje,” waarmee ze zijn levenslust benadrukt. Op deze symbolische dag besloten ze samen zijn leven te vieren. Verdriet en vreugde liepen die dag voelbaar in elkaar over.
Floortje beschrijft hoe gemis juist op zulke dagen scherper aanvoelt. Toch vond ze troost in de nabijheid van haar familie. Ze eindigde haar bericht met: “Ik ben nog even aan het landen.” Daarmee maakt ze duidelijk dat het herstelproces nog gaande is. Toch voelt ze zich langzaam sterker worden en kijkt ze voorzichtig vooruit. “To be continued…” voegde ze er veelbetekenend aan toe.
Lichamelijke klachten
Al in augustus 2024 liet Floortje weten dat het niet goed met haar ging. Ze deelde openhartig dat ze moest stoppen met reizen. Haar lichaam werkte niet meer mee, wat voor haar ongebruikelijk was. “Deze zomer is alles anders,” schreef ze toen zichtbaar aangeslagen. De klachten dwongen haar tot volledige rust en zorgden voor een onverwachte wending.
Deze lichamelijke terugslag viel samen met het rouwproces na het overlijden van haar vader. De combinatie van emoties en fysieke uitputting trof haar zwaar. Voor Floortje, die normaal bruist van energie, was dit een harde klap. Toch koos ze bewust voor stilte en herbezinning. Ze trok zich terug uit het publieke leven om volledig te herstellen.
‘Eerste keren’ zonder haar vader
Floortje’s verjaardag in 2024 beleefde ze voor het eerst zonder haar vader. Ze beschreef dat moment als bijzonder pijnlijk maar ook waardevol. “Vandaag mijn nieuwe levensjaar begonnen zonder vader,” schreef ze toen ingetogen. De zomer zat vol ‘eerste keren’ die haar confronteerden met het verlies. Het voelde als een periode van loslaten én opnieuw verbinden.
Ze beschouwde die maanden als zwaar, maar noodzakelijk voor haar genezingsproces. In plaats van verre bestemmingen koos ze voor rust, familie en reflectie. Die keuze werd door haar volgers met veel begrip ontvangen. Ze gunde zichzelf tijd om opnieuw in balans te komen. Het hielp haar om het verdriet langzaam te verwerken.
– Tekst gaat verder onder Instagram post –
In oktober 2024 liet Floortje voor het laatst van zich horen op Instagram. Ze deelde een foto en schreef dat haar leven was veranderd. Geen verre reizen, opnames of interviews, maar rust en bezinning. Ze schreef: “Op de bank, met een dekentje, een boek en een goede serie.” Het contrast met haar normale bestaan kon niet groter zijn.
Toch werd deze kant van haar leven met warmte ontvangen door haar volgers. De reacties stroomden binnen met steunbetuigingen en lieve woorden. Mensen waardeerden haar openheid en eerlijkheid in deze moeilijke periode. De stilte voelde niet als afstand, maar als een nodig moment van ademhalen. Haar volgers bleven haar trouw steunen in stilte.
Boek vol herinneringen, heimwee en hoop
Kort voor haar sociale mediapauze bracht Floortje een bijzonder boek uit: Heimwee moet je koesteren. Het boek biedt een terugblik op vijfentwintig jaar reizen en televisie maken. Ze vertelt over indrukwekkende ontmoetingen, verlaten plekken en de impact van jarenlang onderweg zijn. De titel van het boek is veelzeggend en raakt een gevoelige snaar.
In het boek beschrijft Floortje hoe heimwee haar altijd vergezelt. Niet alleen heimwee naar plekken, maar ook naar rust en betekenis. Haar verhaal zit vol melancholie, maar ook vol hoop en reflectie. Ze laat zien dat stilstaan soms net zo waardevol is als doorgaan. Dat maakt haar reisverhalen nog persoonlijker en gelaagder.
Opnieuw oriënteren
Floortje’s recente bericht laat zien dat ze bezig is met opnieuw oriënteren. Niet als presentatrice of reiziger, maar als mens. Ze neemt tijd om stil te staan, te verwerken en zichzelf terug te vinden. Zonder camera’s, deadlines of verwachtingen zoekt ze naar een nieuwe balans. Een balans tussen verleden, rouw en toekomst.
Misschien reist ze binnenkort weer naar onbekende oorden, misschien blijft ze nog even thuis. Wat zeker is, is dat ze groeit. Niet door verre reizen, maar door diepe rust. Haar woorden raken, omdat ze oprecht en menselijk zijn. Ze nodigen je uit om ook bij jezelf stil te staan. En om verlies te durven erkennen als deel van het leven.
