De uitreiking van een koninklijke onderscheiding is meestal een moment van eenheid en trots voor een familie. Voor Belinda Meuldijk liep het echter anders. Terwijl zij in april haar lintje in ontvangst nam voor haar werk als tekstschrijver van de recent overleden Rob de Nijs, schitterde haar zoon Robbert de Nijs door afwezigheid. Zijn verklaring achteraf laat weinig aan onduidelijkheid over: hij kon zich niet vinden in de manier waarop zijn moeder zich profileert en besloot zich terug te trekken.
Bij het uitreikingsmoment van haar koninklijke onderscheiding viel het op dat haar zoon Robbert niet aanwezig was. Officieel gaf hij “koorts” op als reden, maar later bekende hij aan weekblad Privé dat het om een smoes ging. Hij wilde de feestvreugde niet verstoren.
Kort na de uitreiking benaderde hij zijn moeder voor een open gesprek. Dat vond uiteindelijk plaats op 8 mei. In dat gesprek sprak hij zijn zorgen uit, die al langere tijd op zijn hart lagen. Hij stelt dat zij op veel vlakken lijnrecht tegenover elkaar staan.
Scheiding blijft de relatie beheersen
Volgens Robbert heeft zijn moeder nooit echt los kunnen laten dat de relatie met Rob de Nijs ruim twintig jaar geleden eindigde. Hij zegt dat dit haar gedrag nog steeds beïnvloedt. Niet alleen leidde dat volgens hem tot een verstoorde relatie tussen zijn moeder en Jetske, de laatste vrouw van zijn vader, maar ook hijzelf raakte hierdoor beschadigd.
Hij ergert zich vooral aan de vele berichten op sociale media waarin zijn moeder volgens hem verdraaiingen over het leven van zijn vader verspreidt. Hij noemt daarbij specifiek onwaarheden over de musical Malle Babbe en stelt dat ze fans van Rob opzet tegen Jet.
Boekprojecten roepen weerstand op
De aankondiging van Belinda dat er nóg een boek over Rob de Nijs zal verschijnen, valt ook slecht bij haar zoon. In zijn ogen is het onnodig en sensatiebelust. Hij vraagt zich af wat het doel is van zulke publicaties. Wanneer hij haar daar voorzichtig op aanspreekt, krijgt hij naar eigen zeggen vaak het antwoord dat ze verkeerd begrepen is. Volgens hem is dit een patroon waarin zijn moeder de schuld altijd bij anderen legt.
Respect voor de overledene
Robbert vindt het schrijnend dat zijn moeder zich, naar zijn zeggen, te veel laat meeslepen door haar fantasie. Hij vreest dat het voortdurend heropenen van verhalen over zijn vader schadelijk is voor diens nagedachtenis. Juist nu Rob zich niet meer kan verdedigen, is het volgens hem belangrijk om met zorg om te gaan met herinneringen. “Laat hem alsjeblieft rusten. Dat verdient hij,” benadrukt hij in zijn verklaring aan Privé.
Geen kwaad bewust
Belinda reageert schriftelijk en stelt dat ze zich van geen kwaad bewust is. Volgens haar schrijft ze alleen over haar eigen leven en ervaringen. In een bericht aan Robbert schrijft ze: “Wellicht had ik je niet moeten ontzien, dan had je nu begrepen hoe diepgaand zinloos dit alles is.”
Ze uit haar teleurstelling dat hij contact heeft gezocht met de media en stelt dat hij wordt gebruikt zonder het zelf te beseffen. Ze had gehoopt op wederzijds begrip, maar die openheid kwam er volgens haar niet. “Nu ben je niet alleen je vader, maar ook je moeder kwijt,” schrijft ze.
Geen verandering in zicht
Robbert is inmiddels tot de conclusie gekomen dat hij zijn moeder niet kan aanspreken op gedrag dat voortkomt uit haar persoonlijkheid. Volgens hem erkent ze geen fouten, en herkent ze zich nooit in zijn voorbeelden.
Hij noemt het een patroon dat al langer speelt. “Ze zal haar gedrag niet veranderen,” stelt hij resoluut. Door zijn verhaal publiekelijk te delen, hoopt hij duidelijk te maken wat er echt speelt. Voor hem is het een laatste poging tot helderheid.
Rouw blijft splijtzwam
Zowel Belinda als Jetske, de weduwe van Rob, rouwen nog altijd om zijn overlijden. Maar het verlies lijkt eerder te verdelen dan te verbinden. Waar rouw normaal gesproken mensen dichter bij elkaar brengt, zorgt het hier juist voor verwijdering binnen de familie. En zolang beide partijen elkaar blijven beschuldigen van verdraaiing en gekwetstheid, lijkt een verzoening voorlopig ver weg.
