Aan het begin van Een vergetelijk mooie reis lijkt alles te draaien om kleine overwinningen: een glimlach aan het ontbijt, iemand die ineens wél weet hoe dat ene liedje verder gaat, een arm die even steun zoekt. Het zijn momenten die niet schreeuwen, maar juist daardoor blijven hangen.
En precies omdat het programma zo dichtbij komt, voelt het alsof je als kijker langzaam onderdeel wordt van de groep. Je leert gezichten herkennen, gewoontes begrijpen, en je gaat je vanzelf afvragen hoe het met iedereen afloopt. Alleen: niet elk verhaal heeft een zachte landing.
Een korte mededeling die hard binnenkomt
Aan het einde van de vijfde aflevering viel er ineens een stilte die anders voelde dan de rest. Geen muziek die het moment inkleurt, geen lange uitleg. Alleen een korte mededeling: Wim, één van de deelnemers, is overleden. Hij werd 86 jaar.
Juist doordat de boodschap zo sober werd gebracht, kwam hij extra scherp binnen. Geen televisie-effect, geen dramatische montage—maar een feit. En als je net met diezelfde groep hebt meegereden, meegelachen en meegewacht, is zo’n zin genoeg om je even te laten slikken.
Waarom Wim opviel zonder op de voorgrond te staan
Wim was niet de deelnemer die de boel domineerde. Zijn kracht zat in rust: een bedachtzame blik, een klein grapje op z’n tijd, aanwezig zijn zonder veel woorden nodig te hebben. Dat maakte hem voor veel kijkers juist herkenbaar.
In een programma waarin iedereen worstelt met herinneringen die kunnen wegglippen, werkte Wims manier van ‘er gewoon zijn’ bijna troostend. Alsof hij liet zien dat je ook zonder grote verhalen nog steeds iemand bent met een eigen plek in de groep.
Een leven dat al lang in het teken van zorg stond
Wat later duidelijk werd, is dat Wim al jaren veel verantwoordelijkheid droeg binnen zijn familie. Hij zorgde lange tijd voor zijn broer en zus, die allebei ook Alzheimer hadden. Wie dat ooit van dichtbij heeft gezien, weet hoe zwaar dat is.
Het is niet alleen praktisch intens—afspraken, begeleiding, opletten—maar vooral emotioneel. Je neemt steeds een beetje afscheid, terwijl iemand nog tegenover je zit. Uiteindelijk kreeg Wim zelf dezelfde diagnose, en overleed hij later aan de gevolgen van de ziekte.
Waar het programma écht over gaat
Een vergetelijk mooie reis volgt Paul de Leeuw, die met bewoners van een woonzorgcentrum, hun familieleden en zorgmedewerkers naar het Spaanse Benidorm reist. Een zonnige bestemming, maar met een onderlaag die je niet kunt negeren.
De serie laat zien hoe kwetsbaarheid en vrolijkheid naast elkaar kunnen bestaan. Er mogen nog steeds nieuwe herinneringen ontstaan—al zijn ze soms kort. En zelfs als herinneringen niet blijven, kunnen momenten wél waardevol zijn voor wie erbij is.
Praten ging niet vanzelf, en dat was juist herkenbaar
In Benidorm probeerde Paul de Leeuw met Wim in gesprek te komen, maar dat liep niet meteen soepel. Niet omdat Wim niet wilde, maar omdat Alzheimer gesprekken grillig maakt. Soms zijn woorden te ver weg, of raakt iemand de draad kwijt.
Wims dochter Janneke vertelde dat haar vader vroeger juist heel scherp was: belezen, slim en gewend om precies te zeggen wat hij bedoelde. In het programma voelde je dat contrast. En je zag ook het besef: hij merkte zelf dat het niet altijd meer lukte.
Het moment waarop de ‘leraar Duits’ even terug was
Toch kwam er een scène die veel kijkers bijbleef. Paul zei een Duits zinnetje dat hij nog wist, en dat zette iets in beweging bij Wim. De taal waar Wim zoveel mee had—en die bij zijn werk hoorde—werd ineens een brug.
Wim was namelijk lange tijd leraar Duits geweest. Het liet zien hoe onverwacht dementie soms werkt: één prikkel, één woord of klank kan een luikje openen. Heel even was er contact dat vanzelf ging—kort, maar vol betekenis.
Paul de Leeuw zag zijn eigen vader terug
In gesprekken met Janneke vertelde Paul hoe hij aan Wim gehecht was geraakt. Hij herkende iets in hem dat hem aan zijn eigen vader deed denken: de uitstraling, de rustige humor, dat typische ‘vaderlijke’ in kleine opmerkingen.
Dat maakte het voor Paul extra persoonlijk. Het ging niet meer alleen over een deelnemer in een tv-programma, maar ook over rouw en herinnering in zijn eigen leven. Zulke zinnen kun je niet faken; die komen alleen boven als iemand je echt raakt.
De stille les achter het afscheid
Wims overlijden geeft de hele reis achteraf een andere kleur. De zon, het uit eten gaan, het samen zitten—het wordt ineens kostbaar omdat je weet dat het eindig was. Niet alles was ‘perfect’, maar juist dat maakte het echt.
En misschien is dat ook wat deze serie stilletjes duidelijk maakt: achter elke bewoner zit een heel leven. Achter elke diagnose zit een familie die al jaren meebeweegt, zorgt en doorgaat. Het afscheid van Wim onderstreept dat zonder grote woorden.
Wat dit betekent voor kijkers
Veel kijkers zullen zich herkennen in het gevoel dat pas later echt landt. Je kijkt naar een programma, je laat het binnen, en dan komt er ineens nieuws dat de werkelijkheid door het scherm heen trekt. Zeker bij Alzheimer is dat herkenbaar: het gaat lang door, tot het opeens stopt.
Het is ook de reden waarom Een vergetelijk mooie reis zoveel losmaakt. Het draait niet om sensatie, maar om menselijkheid. Om mensen die je in korte tijd leert kennen, en van wie je vervolgens toch een beetje afscheid moet nemen.
Het overlijden van Wim zal bij veel mensen iets hebben aangeraakt—omdat je hem even ‘kende’, of omdat het je aan iemand in je eigen omgeving deed denken. De serie laat zien dat mooie momenten blijven tellen, ook als herinneringen vervagen.
Heb jij Een vergetelijk mooie reis gezien en raakte dit afscheid je ook? Laat het ons weten via onze sociale media: we zijn benieuwd hoe jij deze aflevering hebt ervaren en wat het programma bij je losmaakt.
Bron: muziekzine.nl
