In een nieuwe aflevering van Steenrijk, Straatarm ruilen Machiel en zijn stiefdochter Nathasja uit Alphen aan den Rijn een week van leven met Roosmarie uit Berta, Groningen. Roosmarie is een alleenstaande moeder van vier kinderen, leeft van een weekbudget van 110 euro en heeft nooit gewerkt. Ondanks haar schrijnende levensverhaal blijft de kijker opvallend hard en kritisch.
Roosmarie is 28 en draagt een verleden met zich mee dat je niet zomaar van je afschudt. Als jong meisje woonde ze bij haar grootouders, totdat haar opa grensoverschrijdend gedrag vertoonde. Daarna trok ze noodgedwongen in bij haar moeder, waar een gespannen relatie met de stiefvader ontstond.
Al op haar negentiende raakte ze ongepland zwanger van haar eerste kind, Jason. Enkele jaren later koos ze bewust voor een donorzwangerschap, die resulteerde in een tweeling: Emily en Alec. Veel kijkers lijken daar al af te haken: hoe verantwoord is het om aan gezinsuitbreiding te doen als je amper kunt rondkomen?
Ambitie zonder perspectief
Hoewel Roosmarie nog nooit heeft gewerkt, heeft ze wél dromen. Ze oefent fanatiek op haar tekenvaardigheden en wil graag een eigen tattooshop openen. Dat klinkt hoopvol, maar roept vragen op over realiteitszin.
Ze heeft per week 110 euro te besteden, voedt vier kinderen, en rijdt in een auto. Hoe dat ooit moet lukken, blijft onduidelijk. Volgens veel kijkers ontbreekt het haar niet aan fysieke mogelijkheden om te werken. Sterker nog: met een behulpzame moeder in huis zou opvang geen probleem hoeven zijn.
Machiel toont zich empathisch en doortastend
Machiel, die zelf bekendstaat als een flamboyante levensgenieter met een flinke werklust, neemt de uitdaging serieus. Hij besluit het weekbudget niet volledig te benutten. In plaats van 110 euro, leven ze van slechts 50 euro, zodat het resterende bedrag naar kleine opknapwerkzaamheden in Roosmarie’s woning kan gaan.
LEES OOK:Verschrikkelijke crash met Nederlands vliegtuig: meerdere doden
Machiel schrikt ervan dat zij zichzelf de kleinste kamer heeft toebedeeld, waar zelfs geen normale gordijnen hangen. Hij ziet de ernst van haar situatie in en wil meer doen dan alleen het geld verdelen. Wanneer Roosmarie haar droom deelt, besluit Machiel haar actief te helpen richting een eigen tattooshop – een kans die zij met beide handen aangrijpt.
Online is het oordeel hard en eensgezind
Op sociale media, met name X, is de kritiek niet van de lucht. Gebruikers hebben weinig begrip voor Roosmarie’s keuzes. Ze stellen dat ze haar situatie deels aan zichzelf te danken heeft, vooral door de beslissing om bewust nog kinderen te krijgen terwijl ze al moeite had het hoofd boven water te houden. De commentaren variëren van verontwaardigd tot ronduit genadeloos. Empathie voor haar verleden lijkt ondergeschikt aan het morele oordeel over haar levensstijl en keuzes.
– Tekst gaat verder onder 𝕏 berichten –
Gewoon schandalig dat die vrouw een bijstandsuitkering krijgt. Ze is een gezonde vrouw en kan gewoon gaan werken…!#steenrijkstraatarm
— Marianne (@madelief114) June 11, 2025
Niet willen werken maar wel een ambitie als tatoeëerder. Er gaat hier iets mis. #steenrijkstraatarm
— Dr. Drake Ramoray (@spankysaurus) June 11, 2025
Dan ben je 28 jaar , gezond , hebt 3 kinderen en hebt nog nooit een dag in je leven gewerkt . Bijzonder #steenrijkstraatarm
— genevieve@genevino (@genevino043) June 11, 2025
Kan iedereen zomaar een bijstandsuitkering aanvragen? Zegt de gemeente dan niet: Roos je bent een gezonde jonge vrouw, hup aan het werk #steenrijkstraatarm
— rick (@rick_platteland) June 11, 2025
De moeder van Roosmarie springt bij om alles in goede banen te leiden. Bloody hell, je doet de hele dag niets Roosmarie 😂#steenrijkstraatarm
— rick (@rick_platteland) June 11, 2025
De aflevering laat zien hoe snel de publieke opinie kantelt, zelfs bij schrijnende situaties. Ondanks het zware verleden van Roosmarie en haar ogenschijnlijke inzet, overheerst onbegrip. Haar ambities worden niet serieus genomen door het gebrek aan zichtbare actie richting werk of opleiding. Toch blijft de vraag hangen: is het terecht dat iemand met zoveel bagage zo streng wordt afgerekend? Of hebben we als samenleving moeite met mensen die afwijken van de norm?
