Meriem (32) zit met een warme kop thee aan haar keukentafel. Haar blik verraadt hoezeer een opmerking van haar buurvrouw Karin haar heeft geraakt. “Ze zei dat ze mijn hoofddoek respecteert,” vertelt Meriem. “Maar daarna noemde ze het ‘niet Nederlands’. Hoe kun je iets respecteren en tegelijk zeggen dat het hier niet thuishoort?” Die woorden blijven haar achtervolgen, ondanks haar pogingen om ze naast zich neer te leggen.
Aanbevolen Video
Scroll om verder te lezen.
Sinds haar 18e draagt Meriem een hoofddoek, een beslissing die ze met overtuiging en trots heeft genomen. “Het is een bewuste keuze die past bij mijn geloof en identiteit,” legt ze uit. Voor haar is de hoofddoek meer dan een kledingstuk; het is een symbool van haar waarden en persoonlijke overtuigingen. Toch merkt ze dat niet iedereen dat begrijpt, en dat leidt geregeld tot ongemakkelijke situaties.
Karin’s opmerking kwam extra hard aan vanwege hun goede buurrelatie. “We hebben altijd een prettige verstandhouding gehad,” zegt Meriem. “We praten vaak over alledaagse dingen, zoals de kinderen of het weer. Maar deze keer ging het gesprek ineens dieper.”
De toon van het gesprek veranderde toen Karin aangaf dat ze de hoofddoek accepteert, maar die niet als iets ‘Nederlands’ beschouwt. “Ik wist niet wat ik moest zeggen,” herinnert Meriem zich. “Het voelde alsof ik moest kiezen tussen mezelf zijn en voldoen aan andermans verwachtingen.”
Voor Meriem is de hoofddoek een deel van haar identiteit, maar ze voelt dat anderen daar soms anders naar kijken. “Waarom moet ik me steeds bewijzen?” vraagt ze zich af. Ze groeide op in Nederland, spreekt vloeiend Nederlands en draagt actief bij aan de samenleving. Toch merkt ze dat een stukje stof vaak vooroordelen oproept. “Het is frustrerend dat zoiets simpels zo’n groot probleem kan zijn.”
Karin’s opmerking zet haar aan het denken over diepgewortelde vooroordelen. “Ik wil geloven dat Karin het niet slecht bedoelde,” zegt ze. “Maar haar woorden laten zien hoe ze naar mij kijkt: alsof ik er niet volledig bij hoor vanwege mijn uiterlijk.” Dit soort opmerkingen komt vaker voor dan Meriem zou willen toegeven. “Ik probeer het van me af te laten glijden, maar het blijft knagen. Het gebeurt te vaak.”
Meriem probeert de dialoog open te houden, ondanks de pijn die het doet. “Ik heb Karin uitgelegd wat mijn hoofddoek voor mij betekent,” vertelt ze. “Het gaat om mijn geloof, niet om iets dat tegen Nederland is.” Toch weet ze niet zeker of haar boodschap is overgekomen. “Soms lijkt het alsof mensen niet verder kunnen kijken dan hun eigen overtuigingen,” zegt ze met een zucht.
Toch blijft ze hopen op verandering. “Ik geloof dat de meeste mensen goede bedoelingen hebben,” zegt Meriem. “Maar dat betekent niet dat ze begrijpen hoe hun woorden overkomen. Misschien had Karin niet door hoe kwetsend haar opmerking was.” Ze denkt dat begrip begint bij openheid en een bereidheid om naar elkaar te luisteren. “Als we echt proberen te begrijpen waar de ander vandaan komt, komen we misschien dichter bij elkaar.”
Ondanks alles blijft Meriem vastberaden. “Ik laat mijn hoofddoek niet bepalen hoe anderen mij zien,” zegt ze. “Ik ben meer dan dat. Ik ben een moeder, een vriendin, een collega. En ja, ik draag een hoofddoek. Maar dat maakt me niet minder Nederlands.” Terwijl ze haar thee opdrinkt, blijft ze hoopvol over een toekomst waarin wederzijds begrip de norm is.
