Wie dit seizoen van Married at First Sight volgt, merkt het meteen: er hangt een soort ongrijpbare onrust om de afleveringen heen. Niet omdat het programma ineens totaal anders is, maar omdat er iets schuurt in de dynamiek tussen de koppels.
Veel kijkers voelen het, maar kunnen het lastig aanwijzen. Je ziet gesprekken die vastlopen, blikken die langs elkaar heen gaan en ruzies die net iets te voorspelbaar lijken. En dan komt er ineens een oud-bekende langs met een verhaal dat die onderbuikgevoelens voedt.
Een oud-expert gooit olie op het vuur
Patrick van Veen, voormalig expert bij MAFS, is al een tijd niet meer betrokken bij het programma. Toch zorgt hij nu opnieuw voor gesprekstof, na uitspraken in een interview die flink rondgaan onder fans van het programma.
Zijn boodschap, plat gezegd: het gebeurt volgens hem dat er koppels worden samengesteld die eigenlijk niet sterk genoeg matchen. Niet per se omdat de experts dat niet zien, maar omdat een seizoen nu eenmaal gevuld moet worden.
Waarom het dit seizoen extra opvalt
Elk seizoen zijn er kijkers die roepen dat experts ernaast zitten, maar dit jaar lijkt die kritiek luider dan normaal. Online wordt vaak geschreven dat er opvallend weinig stellen echt vanzelf met elkaar meebewegen.
In reacties wordt bijvoorbeeld genoemd dat Domenik en Ferenc voor sommigen nog het meest “logisch” aanvoelen, terwijl andere matches juist snel spanning opleveren. Dat contrasteert met het plaatje van een zorgvuldig selectieproces.
Matchen op papier versus matchen voor televisie
Married at First Sight verkoopt het idee van een doordacht experiment: deelnemers doorlopen tests, gesprekken en analyses, waarna experts de “beste” match maken. Dat wekt verwachtingen bij kijkers én deelnemers.
Als er vervolgens koppels ontstaan waarbij het al vroeg wringt, vragen mensen zich af hoe dat kan. En dan is het pijnlijk als een oud-expert suggereert dat de realiteit soms andersom werkt: het format stuurt de uitkomst.
“Soms had ik maar vier goede matches”
Van Veen vertelt dat hij in zijn tijd bij het programma weleens uitkwam op een beperkt aantal koppels waarvan hij echt dacht: dit kan werken. Denk aan vier sterke combinaties binnen de groep deelnemers van dat seizoen.
Maar met vier koppels kun je geen volledig seizoen vullen zoals de makers het voor ogen hebben. Volgens hem ontstond daar de druk: er moesten meer koppels komen, ook als de match volgens hem minder solide was.
Als het aantal stellen vaststaat, schuift de lat
De kern van zijn uitspraken zit in die volgorde. Waar kijkers vaak denken: er zijn tien goede kandidaten, dus daar rollen vanzelf een paar topmatches uit, schetst hij het omgekeerde beeld.
Er moeten bijvoorbeeld zes huwelijken zijn, dus er worden zes huwelijken gemaakt. En als je in de laatste twee koppels al concessies voelt, dan kijk je ineens niet meer naar “liefde op maat”, maar naar “televisie op maat”.
Een experiment, geen garantie op liefde
Opvallend is ook dat Van Veen het programma zelf nooit als een zekere route naar een happy end neerzet. Hij noemt het liever een experiment: een proefopstelling die soms werkt, maar net zo vaak niet.
Dat is eerlijk, maar het botst met hoe het programma zich soms presenteert: alsof wetenschap en psychologie de perfecte match bijna kunnen uitrekenen. Terwijl de praktijk natuurlijk rommelig is, zeker met camera’s erbij.
Het moment dat kijkers niet loslaat
De discussie krijgt extra lading door situaties van dit seizoen die al veel reacties opriepen. Een veelbesproken voorbeeld: Sandra die Rob bij het altaar afwees, een scène die bij kijkers hard binnenkwam.
Het onderwerp werd daarna groter dan alleen die afwijzing. Kijkers vroegen zich af: als iemand duidelijk aangeeft wat niet past, waarom lijkt de match daar dan zo haaks op te staan? Het voelde voor sommigen als een botsing die je zag aankomen.
Uiterlijke voorkeuren: wel vragen of juist niet?
Van Veen vertelt bovendien iets wat veel mensen verraste: in zijn periode vroeg hij deelnemers naar eigen zeggen juist niet uitgebreid naar uiterlijke voorkeuren. Zijn idee: als je een wensenlijstje maakt, komt teleurstelling sneller.
Volgens hem geldt hetzelfde voor collega-expert Radboud Visser, die ook niet meer betrokken is bij het programma. De gedachte is dat je dan meer kijkt naar karakter, waarden en gedrag, in plaats van naar een “type”.
“Daar is Tinder voor”
Van Veen is daar vrij stellig in: wie vooral wil selecteren op uiterlijk, kan beter een datingapp gebruiken. MAFS zou juist interessant moeten zijn omdat het deelnemers uitdaagt voorbij het eerste plaatje te kijken.
Maar juist als deelnemers wél expliciet naar uiterlijk gevraagd worden en vervolgens het tegenovergestelde krijgen, wordt het pijnlijk zichtbaar. Niet alleen voor de kijker, maar ook voor de deelnemer die al zenuwachtig voor het altaar staat.
Wat dit doet met het vertrouwen van kijkers
De uitspraken raken aan de geloofwaardigheid van het programma. Als kijkers geloven dat er soms “bijgevuld” wordt om aan het gewenste aantal koppels te komen, verandert de blik op alles wat je ziet.
Dan voelt het minder als een serieuze zoektocht naar liefde en meer als een constructie waarin misverstanden en botsingen bijna ingebouwd zijn. Reality-tv blijft natuurlijk altijd tv, maar de vraag is: hoe eerlijk is het spel?
En hoe zit het met de deelnemers?
Voor deelnemers staat er veel op het spel: je trouwt met een onbekende, je wordt gevolgd door camera’s en je krijgt achteraf publieke meningen over elk moment. Als een match zwak is, kan dat stevig doorwerken.
Daarin ligt ook de verantwoordelijkheid van de makers en experts. Zelfs als het “maar een experiment” is, gaat het wel over echte mensen. En echte teleurstelling blijft niet netjes binnen de montagekamer.
De discussie is voorlopig niet klaar
Of er daadwerkelijk bewust mismatches worden gemaakt, is niet makkelijk te bewijzen. Maar het feit dat een oud-expert de druk van het format zo expliciet benoemt, geeft veel kijkers het gevoel dat hun twijfel niet uit de lucht komt vallen.
Voor nu blijft Married at First Sight precies wat het altijd is geweest: gesprekken bij de koffieautomaat, appgroepen die ontploffen tijdens de uitzending en meningen die uiteenlopen. Denk jij dat er soms bewust “televisie-matches” worden gemaakt? Laat het weten via onze sociale media.
Bron: mamasenomas.nl
