Elianne Zweipfenning, de voormalige partner van zanger Thomas Berge, heeft zich openlijk uitgesproken over haar teleurstelling en frustratie rondom de naamswijziging van haar kinderen. Ondanks haar onmiskenbare rol als moeder, verzorger én financiële steunpilaar, krijgt zij geen toestemming van haar ex-partner om haar eigen achternaam toe te voegen aan die van hun kinderen. Haar verhaal raakt een gevoelige snaar en roept vragen op over erkenning, gelijkwaardigheid en juridische barrières.
Op Instagram laat Elianne zich uit over de emotionele impact van de situatie. Ze vertelt hoe zij haar kinderen niet alleen negen maanden droeg, maar ook hoe zij er in een moeilijke periode alleen voor stond. Toen Thomas Berge destijds geen contact wilde met de kinderen, nam zij alle zorg op zich.
Inmiddels verblijven haar kinderen tachtig procent van de tijd bij haar. Daarbij is zij dit jaar volledig verantwoordelijk voor alle financiële lasten, terwijl ze haar carrière bewust op een lager pitje heeft gezet. Elianne benadrukt dat ze zich elke dag volledig inzet om een toegewijde moeder te zijn, maar dat ze door het ontbreken van toestemming van de vader nog steeds niet haar achternaam mag toevoegen aan die van haar kinderen. “Ik heb hen gedragen. Opgevangen. Liefgehad. En toch geen zeggenschap over hun naam,” laat ze weten.
In Nederland vereist een naamswijziging van een minderjarig kind volgens de wet de toestemming van beide ouders. Wanneer één ouder weigert, zoals in het geval van Elianne, moet de andere ouder een verzoek indienen bij de rechtbank. De rechter beoordeelt vervolgens of de naamswijziging in het belang van het kind is.
Dit proces is niet alleen juridisch complex, maar ook emotioneel zwaar. Ouders raken verwikkeld in langdurige procedures die veel energie en geld kunnen kosten, terwijl het in essentie draait om iets dat voor hen vanzelfsprekend voelt: erkenning van hun rol als ouder.
Niet alleen Elianne worstelt met deze wetgeving. Ook presentatrice Monica Geuze deelde in haar podcast ‘Geuze & Gorgels’ hoe zij tegen juridische obstakels aanloopt bij het willen wijzigen van de achternaam van haar dochter Zara-Lizzy. Haar dochter draagt momenteel alleen de achternaam van haar ex-partner Lars Veldwijk.
Monica legt uit dat ze via justitie moet aantonen dat ze op papier uit elkaar is met de vader én dat zij daarna vijf jaar lang alleen voor haar dochter heeft gezorgd. “Ik vind het zo bizar dat je als moeder moet bewijzen dat je een ouder bent die er altijd is geweest,” zegt ze. Haar uitspraken onderstrepen de worsteling van moeders die niet alleen voor hun kinderen zorgen, maar daarnaast ook juridische hindernissen moeten overwinnen om formeel erkend te worden.
Per 1 januari 2024 is de Wet Introductie Gecombineerde Geslachtsnaam (WIGG) van kracht gegaan. Deze wet biedt ouders de mogelijkheid om hun kind de achternamen van beide ouders te geven. De wet heeft een terugwerkende kracht voor kinderen geboren vanaf 2016, zolang de aanvraag vóór 1 januari 2025 wordt gedaan.
Deze wet is een stap in de richting van gelijkwaardigheid, maar biedt geen uitkomst voor situaties waarin één van de ouders toestemming blijft weigeren. Het juridische systeem houdt daarmee vast aan gedeeld gezag, maar lijkt onvoldoende mee te bewegen met situaties waarin moeders in de praktijk de volledige zorg dragen.
Elianne heeft inmiddels een link gedeeld naar een online platform waar vrouwen anoniem hun ervaringen kunnen delen over soortgelijke situaties. Ze hoopt daarmee een beweging op gang te brengen die kan leiden tot maatschappelijke en juridische verandering. Ze laat weten dat onrecht haar rusteloos en verdrietig maakt, maar dat ze vastberaden is om haar stem te laten horen.
Haar persoonlijke verhaal is niet alleen een oproep om haar eigen kinderen te erkennen, maar ook een bredere aanklacht tegen een systeem dat moeders onvoldoende ruimte geeft. “Als dit voor mij al zo moeilijk is, hoe moet het dan voor vrouwen zijn die geen platform hebben?” zegt ze.
