Het verbod op het opladen van fatbikes op school leidt tot veel discussie binnen een oudergroep van een middelbare school. De maatregel is genomen vanwege veiligheidszorgen rond accu’s, maar treft ook gezinnen die sterk afhankelijk zijn van deze fietsen. Zehra (44) en haar zoon Mo (16) voelen zich benadeeld. “Hoe moet hij nu naar school komen? Hij fietst elke dag zestien kilometer op en neer,” verzucht Zehra.
Aanbevolen Video
Scroll om verder te lezen.
De schoolleiding stelt dat de beslissing uitsluitend is genomen om ongelukken te voorkomen. In een brief aan alle ouders waarschuwde de directeur voor het toenemende aantal incidenten met fatbike-accu’s. Vooral accu’s die niet aan Europese veiligheidsnormen voldoen, vormen een risico. “Sommige accu’s kunnen oververhit raken of zelfs ontbranden. Dat risico willen we niet nemen,” aldus de directeur.
Zehra vindt dat er te snel wordt gegeneraliseerd. “Ze doen net alsof álle accu’s gevaarlijk zijn. Maar wij hebben de fatbike gewoon bij een erkende fietsenwinkel gekocht. Mijn zoon wordt nu gestraft voor iets waar hij geen schuld aan heeft.” Ze voelt zich niet gehoord en mist een oplossing op maat voor gezinnen in dezelfde situatie.
Fatbike is noodzakelijk voor Mo
Voor Mo is zijn fatbike geen luxe of trend. Na een knieblessure is het zijn enige mogelijkheid om zelfstandig zestien kilometer te fietsen. Een gewone fiets is te zwaar voor zijn gewrichten. “Hij kan niet zomaar overstappen. Het is voor hem echt noodzakelijk,” legt Zehra uit. Zij vindt dat de school onvoldoende rekening houdt met persoonlijke omstandigheden zoals medische beperkingen.
Het alternatief om hem met de auto naar school te brengen voelt voor haar tegenstrijdig. “De school hamert op duurzaamheid, maar nu zou ik hem dus met de auto moeten brengen. Dat is toch krom?” Haar frustratie groeit omdat er geen enkel overleg is gevoerd met ouders voordat het verbod werd ingevoerd.
“Wij betalen ook schoolgeld”
Het besluit heeft tot verhitte discussies geleid in de oudergroep van de schoolapp. Sommige ouders begrijpen het veiligheidsargument, maar anderen willen liever een alternatief. “Waarom geen aparte, veilige oplaadplek voor fatbikes? Andere scholen kunnen dat ook,” vraagt Zehra zich hardop af. Het gevoel dat er alleen naar risico’s wordt gekeken zonder naar oplossingen te zoeken, overheerst.
Ook de Fietsersbond herkent het probleem. “Er zijn inderdaad risico’s met goedkope accu’s, vooral als ze van twijfelachtige herkomst zijn,” stelt een woordvoerder. “Maar een totaalverbod is niet de oplossing. Het leidt vooral tot frustratie en polarisatie.” Volgens de bond is er behoefte aan betere regelgeving en duidelijke voorlichting voor ouders en jongeren.
“School moet met oplossing komen”
De bond benadrukt dat ouders goed geïnformeerd moeten worden over de herkomst en kwaliteit van fatbike-accu’s. Daarnaast zou het belangrijk zijn dat scholen veilige voorzieningen bieden voor het opladen. “Zorg dat ouders weten waar ze op moeten letten bij de aankoop van een fatbike en richt scholen in met veilige oplaadpunten. Zo voorkom je problemen,” aldus de woordvoerder.
Zehra is het daar volledig mee eens en hoopt dat scholen bereid zijn om hierover in gesprek te gaan. Volgens haar is het niet realistisch om een groeiend vervoermiddel simpelweg te verbieden, zeker niet wanneer leerlingen er afhankelijk van zijn.
“Is wel nieuwe vorm van mobiliteit”
Voor Zehra staat dit verbod symbool voor een bredere uitdaging in het onderwijs. Scholen moeten omgaan met nieuwe vormen van mobiliteit, maar de regels en faciliteiten lopen vaak achter. “We zitten midden in een transitie. Steeds meer jongeren fietsen elektrisch, maar de infrastructuur en regels lopen achter,” zegt ze.
Ze denkt er zelfs over om Mo naar een andere school te laten gaan waar opladen wel mogelijk is. “Maar waarom moet het zover komen? Waarom geen gesprek, geen maatwerk?” Zehra vindt dat scholen meer moeten investeren in overleg en samenwerking met ouders in plaats van het opleggen van strenge verboden.
Zehra hoopt dat haar verhaal andere ouders en scholen aan het denken zet. Het gaat volgens haar niet alleen over Mo, maar over hoe de samenleving omgaat met innovatie, veiligheid en verantwoordelijkheid. “Je kunt problemen niet oplossen door ze simpelweg te verbieden,” stelt ze. De discussie binnen de oudergroep lijkt voorlopig nog niet voorbij.
