Lil Kleine deelt in zijn nieuwe Prime Video-documentaire Lil Kleine: Geen rem een persoonlijke update die hard binnenkomt. De rapper zegt dat hij zijn zoontje Lío al tweeënhalf jaar niet heeft gezien, en dat er op dit moment simpelweg geen contact is.
Wat het extra schrijnend maakt: Lil Kleine vertelt ook dat Lío, inmiddels zes jaar, niet praat. Het onderwerp wordt in de documentaire niet gebracht als sensatie, maar als een pijnlijk gemis dat al lange tijd boven zijn leven hangt.
Een verhaal naar buiten toe, en de werkelijkheid erachter
Lil Kleine zegt dat hij in gesprekken met anderen vaak een rooskleuriger versie van de situatie schetst. Als mensen vragen naar Lío, zou hij regelmatig zeggen dat alles goed gaat en dat hij hem veel ziet, terwijl dat volgens hem niet klopt.
In de documentaire verwoordt hij het rauw: Lío zou hem niet herkennen en niet weten wie hij is. Dat soort zinnen zijn moeilijk om te horen, en je merkt dat hij daarmee óók toegeeft hoe ver de afstand inmiddels is opgelopen.
‘Hij loopt naar een nieuwe vriend’
Een ander moment dat Lil Kleine benoemt, gaat over de nieuwe partner in het leven van zijn ex, Jaimie Vaes. Volgens de rapper loopt Lío tegenwoordig naar die ‘nieuwe vriend’, in plaats van naar hem. Hij noemt het zelf pijnlijk, maar zegt dat dit is hoe het voelt.
Daarmee laat hij ook zien hoe ouderschap soms niet alleen gaat over liefde, maar ook over aanwezigheid. Als je er lange tijd niet bent, wordt iemand anders vanzelf een vertrouwd gezicht—hoe zwaar dat ook is voor de ouder aan de zijlijn.
De dromen over Lío en het gemis dat blijft
Op zijn nieuwe album wijdde Lil Kleine een nummer aan Lío. Hij vertelt dat hij veel aan hem denkt en zelfs vaak over hem droomt. In die dromen kan Lío praten, iets wat in het echte leven volgens Lil Kleine niet gebeurt.
Hij zegt dat hij hoopt ooit het telefoontje te krijgen dat zijn zoon is begonnen met praten. Het laat zien hoe groot zijn verlangen is om überhaupt iets positiefs te horen, hoe klein of groot dat nieuws ook zou zijn.
Kritisch op zichzelf als vader
Lil Kleine is in de documentaire opvallend kritisch op zijn eigen keuzes. Hij haalt Dubai aan, waar hij tegelijk met Lío was, maar hem toen niet heeft opgehaald. Volgens hem zou hij daarmee het leven van zijn zoon juist overhoop halen.
Hij legt uit dat Lío hem al zo lang niet heeft gezien, en dat het dan vreemd is om ineens op te komen dagen met een nieuwe vriendin. In zijn woorden: je haalt een kind uit zijn routine, en je helpt hem daar niet per se mee.
Zorg, autisme en wat hij zegt te hebben geregeld
De rapper vertelt dat Lío autisme heeft en dat hij in Nederland heeft geprobeerd passende zorg te regelen. Ook zegt hij dat hij had aangeboden om twee weken zelf voor zijn zoon te zorgen, met hulp van een nanny om het praktisch haalbaar te maken.
Daarnaast stelt hij dat hij thuis alles klaar heeft: een kinderkamer, plannen, structuur. Hij zegt letterlijk dat hij “een toekomst” voor Lío klaar heeft. De boodschap: hij wil er wél zijn, maar op dit moment lukt het niet om dat vorm te geven.
Hoop op later: ‘Als hij zelf kiest’
Wat in de documentaire terugkomt, is dat Lil Kleine hoopt dat Lío later zelf aangeeft contact te willen. Dat zijn zoon op een dag bewust zegt: ik wil mijn vader zien. Volgens hem staat de deur dan “wijd open”.
Hij benadrukt dat hij niet wil dat Lío later denkt dat zijn vader hem in de steek liet. Tegelijk is dat natuurlijk precies waar de discussie vaak over gaat: liefde uitspreken is één ding, maar een kind merkt vooral wie er daadwerkelijk is.
Jaimie vaes over het contact en het ouderschap
Jaimie Vaes sprak eerder in een interview met Kek Mama over het alleenstaande moederschap en de zorg voor Lío. Over het contact met Lil Kleine zei zij dat zij geen direct contact hebben, en dat communicatie via andere wegen loopt.
Ze gaf aan dat het volgens haar niet zo ingewikkeld hoeft te zijn. Ze zegt dat ze best openstaat voor overleg en dat ze het liefst met een kop koffie om tafel zou gaan om stappen te bespreken rondom Lío en de verdeling van ouderschap.
‘Alle deuren staan open, maar verantwoordelijkheid is nodig’
Volgens Vaes is het contact tussen vader en zoon minimaal, ondanks dat ze aangeeft dat Lil Kleine de mogelijkheid zou hebben om te bellen of Lío op te halen. Daar zet ze wel een kanttekening bij: drukte kan meespelen, maar ouderschap vraagt juist verantwoordelijkheid.
Ze zegt ook dat ze zelf niet perfect is en dat ze daar niet naar streeft, maar wel een betere versie van zichzelf wil worden—vooral voor Lío. Ze noemt het zwaar dat er nog iemand voor 50% ouder is, maar dat de zorg toch grotendeels bij haar ligt.
Leven met autisme: zwaar, intens en vaak onbegrepen
Jaimie vertelt dat ze vóór Lío weinig wist over het autismespectrum. Door haar zoon leerde ze hoe intens het kan zijn, en dat veel mensen van buitenaf niet begrijpen hoeveel energie, planning en geduld het dagelijks vraagt.
Ze zegt dat mensen die zelf iemand met autisme of speciale behoeften in hun omgeving hebben, haar situatie wél herkennen. Maar wie er verder vanaf staat, onderschat volgens haar vaak hoe zwaar en allesbepalend het kan zijn.
‘Hij is perfect’ en toch het verdriet om het ‘wat als’
Ondanks de zwaarte is Vaes helder: Lío is perfect en hoeft niet te veranderen. Tegelijk geeft ze toe dat ze soms, vooral ’s nachts of op stille momenten, denkt aan hoe het had kunnen zijn als alles anders was gelopen.
Dat is geen afwijzing van haar kind, maar een eerlijke gedachte die veel ouders herkennen: je houdt zielsveel van je kind, en toch mag je voelen dat sommige dingen extra moeilijk zijn. Zeker als je het grotendeels alleen draagt.
Kritiek op het zorgsysteem en lange wachttijden
Ook het zorgsysteem krijgt in haar verhaal kritiek. Ze noemt het frustrerend dat anderen van buitenaf komen bepalen wat een kind nodig heeft, terwijl instanties tegelijk onderbemand zijn en je soms een jaar op een wachtlijst staat.
Daarbovenop komt veel administratie: bellen, doorverbonden worden, telkens nieuwe contactpersonen zonder antwoorden, en gedoe rondom budgetten. Volgens Vaes gaat daar enorm veel tijd en energie in zitten—energie die je liever in je kind steekt.
Een pijnlijke situatie zonder simpele oplossing
De documentaire en de eerdere uitspraken van Jaimie laten vooral zien hoe ingewikkeld de realiteit kan zijn wanneer ouders uit elkaar zijn, zeker als er extra zorg nodig is. Er lijkt veel emotie te zitten aan beide kanten, maar ook veel afstand.
Hoe het verdergaat, zal waarschijnlijk afhangen van afspraken, timing en vooral wat voor Lío het beste werkt. Eén ding is duidelijk: zowel Lil Kleine als Jaimie zeggen dat Lío centraal moet staan, ook al lijkt de weg daarheen hobbelig.
Wat vind jij hiervan: moet er sneller een gezamenlijke oplossing komen, of is rust en routine voor Lío nu het belangrijkste? Laat het weten via onze socials—reageer vooral op Facebook of Instagram.
Bron: socialnieuws.nl
