Roxeanne Hazes laat in de podcast ADHAZES opvallend eerlijk zien hoe het ouderschap er óók uit kan zien: liefdevol, warm en grappig, maar soms tegelijk overspoeld door angstige gedachten. Vooral als het over haar zoontje Fender Hazes gaat, schieten haar zorgen geregeld alle kanten op.
Angst als vaste gast in haar hoofd
Roxeanne vertelt dat angstige gedachten haar al sinds haar jeugd achtervolgen. Niet per se over zichzelf, benadrukt ze, maar juist over de mensen die ze het meest liefheeft. Sinds ze moeder is, ligt die focus nog sterker op haar gezin.
Ze omschrijft het treffend: voor zichzelf kan ze vaak best relativeren, maar bij haar dierbaren lukt dat minder. In de podcast zegt ze dat ze bang is dat er iets met “jullie” gebeurt, en dat die angst soms ineens keihard binnenkomt.
Doemscenario’s rondom Fender
Ze noemt zichzelf geen hypochonder, maar erkent wél dat haar brein soms een eigen leven leidt. Zeker wanneer Fender in beeld komt, kan ze in korte tijd extreme scenario’s voor zich zien, alsof ze al een film heeft afgespeeld die niemand heeft aangezet.
Een voorbeeld dat ze deelt is confronterend: ze zoekt bevestiging bij anderen over rampgedachten, zoals een vliegtuigcrash. Niet omdat ze dat realistisch vindt, maar omdat het haar kwelt dat Fender alleen zou kunnen overblijven. Dat idee vindt ze ondraaglijk.
Waarom dit zo herkenbaar is voor veel ouders
Wat Roxeanne beschrijft, is voor veel ouders pijnlijk herkenbaar: hoe meer je van iemand houdt, hoe groter soms de angst om diegene kwijt te raken. De verantwoordelijkheid voelt enorm, en het hart kan sneller gaan lopen bij gedachten die je niet eens wílt hebben.
Ze laat ook zien hoe eenzaam dat kan voelen. Angstgedachten zijn namelijk vaak niet logisch, maar ze voelen wél echt. En juist omdat je weet dat het misschien overdreven is, durf je er niet altijd zomaar over te praten.
Steun uit een onverwacht vertrouwde hoek
Gelukkig staat Roxeanne er niet alleen voor. In de podcast vertelt ze dat haar broer André Hazes in dit opzicht opvallend veel op haar lijkt. Ook hij kan ’s nachts wakker liggen en doemscenario’s bedenken over zijn kind(eren).
Dat ze dit met elkaar kunnen bespreken, helpt. Ze delen die donkere gedachten zonder elkaar gek te verklaren. Juist die herkenning maakt het minder zwaar: als je merkt dat iemand anders hetzelfde ervaart, voelt het minder alsof je “raar” bent.
Praten helpt, maar het haalt niet alles weg
Roxeanne en André kunnen er volgens haar “best goed” over praten. Niet om de angst compleet te laten verdwijnen, maar om hem hanteerbaar te maken. Door woorden te geven aan wat er in je hoofd rondspookt, verliest het soms wat kracht.
Tegelijk blijft het een kwetsbaar onderwerp. Want zelfs als je rationeel begrijpt dat het doemdenken is, kun je toch in die gevoelens vastlopen. Roxeanne laat daarmee zien dat coping niet altijd betekent dat iets weggaat—soms betekent het dat je ermee leert leven.
Erik blijft rustiger: een andere manier van omgaan
Opvallend in haar verhaal is het contrast met haar verloofde Erik Zwennes. Waar Roxeanne en André kunnen doorschieten in malen en piekeren, lijkt Erik die gevoeligheid veel minder te hebben. Roxeanne zegt dat hij leeft zoals “een normaal mens hoort te leven”.
Dat verschil kan in relaties best zichtbaar worden: de één wil praten en herkauwen, de ander wil door, relativeren of vooral niet te veel ruimte geven aan angst. Roxeanne geeft aan dat ze met André makkelijker over dit onderwerp praat.
Moederschap met een open blik
Wat vooral blijft hangen, is hoe open Roxeanne hierover durft te zijn. Ze presenteert zichzelf niet als slachtoffer en ook niet als iemand die constant vastzit in paniek. Het zijn piekmomenten, maar wel momenten die intens kunnen zijn.
Die eerlijkheid maakt het verhaal menselijk. Ouderschap is vaak vrolijk en liefdevol, maar het brengt ook een nieuwe vorm van kwetsbaarheid mee. Je hebt ineens iemand rondlopen die voor jou het allerbelangrijkst is—en dat opent ook de deur voor angst.
Familie als anker
De gesprekken met André lijken een soort anker te zijn. Niet omdat hij de oplossing heeft, maar omdat hij snapt hoe het voelt. Soms is dat precies wat je nodig hebt: niet iemand die je meteen “beter” wil maken, maar iemand die naast je blijft staan.
Roxeanne laat daarmee zien hoe waardevol open communicatie binnen familie kan zijn. Door te delen wat je normaal voor jezelf houdt, ontstaat er ruimte. En in die ruimte wordt het net iets minder benauwd.
Een eerlijk inkijkje zonder opsmuk
Roxeanne’s verhaal is geen spektakelstuk, maar juist daarom raakt het. Ze toont de minder glanzende kant van ouderschap: de gedachten die je niet kiest, de nachten waarin je brein doordraait en het gevoel dat je je kind tegen alles zou willen beschermen.
Wat vind jij: zou er veel vaker zo open gepraat moeten worden over angst en ouderschap? Laat het ons weten in een reactie op onze social media—we zijn benieuwd hoe jij dit ervaart.
Bron: faqts.net
