In het zorgcentrum Fendertshof in Fijnaart is het de laatste tijd extra levendig geweest. Niet vanwege een groot evenement, maar door een klein bezoek dat voor een familie alles betekent. Toch hangt er ook iets dubbels in de lucht.
In een gesprek met Weekend vertelt Frans Bauer openhartig over zijn moeder Wies, die alzheimer heeft en sinds vorig jaar in het zorgcentrum woont. Ze heeft inmiddels haar achterkleinzoon Jan Jr. gezien, maar dat moment verloopt anders dan je hoopt.
Een bezoek dat warm begint, maar anders uitpakt
Frans’ moeder geniet zichtbaar wanneer de kleine Jan Jr. langskomt, legt de zanger uit. Alleen: de herkenning blijft uit. In plaats daarvan zoekt haar brein naar een logische plek in het verleden, waar alles nog ‘klopt’.
Volgens Frans denkt Wies soms dat de baby één van zijn eigen kinderen is. Ze gaat als het ware terug in de tijd en maakt in haar hoofd een andere optelsom. Lief om te zien, maar ook pijnlijk confronterend.
Terug in de tijd, met flarden die nog scherp zijn
Wat Frans opvalt: bepaalde herinneringen zijn wonderlijk stevig verankerd. Verhalen uit de jeugd van zijn moeder komen soms glashelder terug, alsof ze gisteren zijn gebeurd. Ze kan dan details vertellen die nog steeds blijken te kloppen.
Maar die helderheid wisselt. Soms denkt ze dat iets nú gebeurt, terwijl het in werkelijkheid jaren geleden was of helemaal niet speelt. Die verwarring is typisch bij alzheimer en maakt elk gesprek onverwacht—voor haar én voor de mensen om haar heen.
Het ‘kleine beetje afscheid’ dat steeds groter voelt
Frans steekt niet onder stoelen of banken hoe zwaar het is om van dichtbij mee te maken. Hij noemt het heftig en vreselijk voor iedereen die ermee te maken heeft. Niet één groot afscheid, maar steeds kleine stukjes.
Elke keer verandert er weer iets: een naam die verdwijnt, een moment dat niet meer wordt geplaatst, een blik die je net niet terugkrijgt zoals vroeger. Voor familieleden is dat rouw in slow motion—zonder duidelijke eindstreep.
Opa worden zet de tijd ineens op scherp
Sinds Frans opa is, kijkt hij anders naar tijd. In het weekblad vertelt hij dat je dan voelt dat het leven niet eindeloos is. Je rekent ineens door: hoeveel jaren heb je nog, als alles meezit?
Hij zegt het nuchter, maar de boodschap is duidelijk: niemand krijgt vanzelfsprekend honderd jaar. Dus wil hij meer uit de komende periode halen. Niet gehaast, maar bewust—met de mensen die hem het liefst zijn.
De komende jaren volop leven, zonder fulltime schema
Frans heeft zijn kinderen laten weten dat hij de komende tien jaar nog vol wil gaan. Leuke shows maken, mooie plannen uitvoeren en vooral: écht opa zijn. Pretparken, uitstapjes, herinneringen bouwen—dat beeld spreekt boekdelen.
Tegelijk wil hij niet doen alsof hij en Mariska voortaan alleen nog maar op de oppasstand staan. Eerder vertelde Frans in Shownieuws dat ze geen fulltime opa en oma worden. Het blijft zoeken naar balans tussen werk, gezin en genieten.
De realiteit achter het bekende gezicht
Het verhaal raakt omdat het laat zien wat er achter een bekende naam schuilgaat. Geen show, geen spotlights—maar een familie die probeert om met liefde om te gaan met iets dat je niet kunt oplossen.
En misschien is dat wel de kern: blijven komen, blijven praten, blijven lachen—ook als niet alles meer wordt herkend. Wat vind jij: moet er in Nederland nóg meer aandacht komen voor mantelzorg en alzheimer in families? Laat het weten via onze socials.
Bron: shownieuws.nl
